Spring naar inhoud

(On)gewenst

“Was ik (on)gewenst?” Al heel haar leven wordt Sam door die vraag gekweld. Wanneer ze zwanger blijkt van Tim, wil ze eindelijk achterhalen wie haar moeder is, en waarom die haar heeft gedumpt. Na een lange zoektocht verneemt Sam dat Simonne haar moeder is, tot de verbazing van beiden. Hoe kon het zover komen? Waarom zou Simonne Sam zomaar hebben achtergelaten?

We gaan terug naar 1978. Simonne is nog een prille tiener. Ze woont met haar moeder Yvette en haar zus Angèle in een bescheiden café. Simonne wordt voor het eerst in haar leven echt verliefd. Op een knappe, maar veel oudere jongen. Yvette reageert afwijzend, Angèle is jaloers. Wat start als een stiekeme romance, groeit al snel uit tot een aaneenschakeling van moeilijke keuzes, dramatische gebeurtenissen en pijnlijke geheimen...

Geschreven door een Thuis-kenner van het eerste uur

Het nieuwe Thuis-boek (On)gewenst sluit naadloos aan bij de reeks. Het verhaal werd samen met de makers van de televisiereeks ontwikkeld en uitgeschreven.

De auteur, Annelies Lafleur , schrijft al van de eerste dag mee aan Thuis. Zij heeft de voorbije jaren personages als Yvette, Simonne en Angèle mee vormgegeven en kent hen dus vanbinnen en vanbuiten. Ze leerde zelfs haar man kennen bij Thuis. Ook hij, Jan Matterne junior, is een van de grondleggers van de reeks.

Exclusieve voorpublicatie

“Juffrouw Backx… Hoe oud bent u precies?” De dokter kijkt op haar papier.

Simonne denkt: lap, hier krijgen we het, ze vindt dat ik er te jong uitzie voor de pil. Ik wist het. En Simonne liegt: “Vijftien.”

De dokter knikt: “Dat is wel heel jong.”

Simonne blaast – wat een gedoe allemaal, en dan eerst die urinetest ook nog – maar ze probeert te doen alsof er niks aan de hand is: “Is dat een probleem? Want mijn vriendin Tessa zei…”

De dokter onderbreekt haar: “U bent zwanger.”

Simonne krijgt een mokerslag en laat het tot zich doordringen, hakkelt dan verschrikt: “Zwanger… Ikke… Hoe kan dat nu?… Dat kan helemaal niet.”

De dokter kijkt haar ernstig aan: “U bent al bijna vier maanden ver.”

Simonne zit even als verlamd op haar stoel, maar springt dan recht: “Dat is niet waar, dat kan gewoon niet waar zijn!”

De dokter staat op: “Juffrouw, ik begrijp dat het een schok is, maar ontkennen heeft helaas geen zin. U bent echt zwanger en ik raad u aan om dit met uw ouders…”

Maar Simonne luistert niet meer. Ze zwiert de deur open en loopt razendsnel naar buiten. Ze rent de trappen af, ze rent de straat over. Een toeterende auto die haar maar net kan ontwijken, hoort ze niet eens. Ze blijft rennen tot ze niet meer kan en hijgend op de grond zakt.

Er komt iemand naar haar toe: “Kan ik iets doen, juffrouw?” Er komen nog meer mensen bij haar staan. Simonne hoort ze wel – “Gaat het meiske? Probeer eens recht te staan. Moeten we een ambulance bellen?” – maar het klinkt als een verre echo, het dringt niet tot haar door. Iemand helpt haar recht: of ze iets wil drinken? Simonne komt langzaam bij, ze schudt het hoofd en loopt uitgeput verder, straat in straat uit. En plots begint ze te huilen. De tranen stromen over haar wangen. Ze kan het niet vatten. En het is net of haar lichaam dan maar besloten heeft om over te lopen, want ze zweet zich ook een ongeluk en ze moet al de hele tijd naar de wc.

Ze gaat het eerste het beste café binnen, rechtstreeks naar het toilet. Daar blijft ze doodsbang op de wc-bril zitten met een waas voor de ogen. Rillend. Ze weet niet hoelang. Ze doolt verder door de stad, ze gaat even zitten op een bankje in de hoop dat er wat rust of helderheid over haar heen komt. Ze merkt niet dat de mensen vreemd opkijken en haar nastaren.

Opeens hoort ze het geluid van een trein. Een vertrouwd geluid dat haar aan thuis doet denken en haar weer naar de realiteit katapulteert. Ze probeert de woorden van de dokter te vatten: ik ben zwanger, ik ben veertien en zwanger. Het kan niet waar zijn. En toch is het zo. Maar wat nu? Hoe moet ik dit vertellen? En aan wie? Wanneer? Ze wil instinctief naar de vader, om te horen hoe hij erover denkt. Misschien kan hij helpen om die mallemolen in haar hoofd stil te zetten. Maar ze is ook zo bang voor zijn reactie.

geschreven op 23 augustus 2016
VRTNU VRTNU VRTNU