Spring naar inhoud

Een brief aan sterrenkindje Fien

Het fictieverhaal van Adil en Christine raakt ons allemaal. Helaas is deze fictie gebaseerd op de zware realiteit van het gezin van Veerle en Ewan. Zij moesten afscheid nemen van hun sterrenkindje Fien. De ouders van Fien schreven een brief aan hun dochtertje waarin ze uitleggen waarom het zo belangrijk is dat dit verhaal verteld blijft worden.

Dit keer kruis je niet alleen ons pad, maar dat van heel veel mensen. Dit keer raakt je tere leven niet alleen ons, maar dat van vele mensen met ons.

mama Veerle en papa Ewan

Lieve kleine prinses, Lieve Fien,

Tien kleine teentjes en evenveel kleine vingertjes, handjes die we voor altijd vast houden, voetjes die voetafdrukjes in ons hart maakten… want ook jij bent een deel van ons en elke dag gaan we verder met jou. Toen we de vraag kregen om ons verhaal … jouw verhaal te delen met de scenarioschrijvers van Thuis zodat ze beter konden begrijpen hoe het voelde en de acteurs zich op deze manier zo goed mogelijk konden inleven, aarzelden we geen seconde. Vanaf het moment dat we uitkeken naar jou, voelden we niets anders dan intense liefde. Liefde voor altijd … Mama en papa zijn, heeft ons geraakt in ons diepste zijn en zo deden jij en je broertjes en zusjes dat ook. We zijn trots op Joppe, Floor, Jaan, jou en Felien. Trots dat we jullie mama en papa zijn.

Het is voor ons dus erg belangrijk om te vertellen over onze liefde voor jou, ons verdriet om jou, het geluk dat je ons bracht, de pijn je te missen, de dromen over hoe je zou geweest zijn … de hoop die we koesteren dat jouw verhaal een steun kan zijn voor anderen, een bron van kracht. Kracht om verdriet te durven uiten, kracht om iemand die gemist wordt, vast te houden en aanwezig te laten zijn in hun leven. Je bent niet iemand die er was, maar iemand die er is en altijd zal zijn. Net zoals we elke dag liefde voelen voor je broertjes en zusjes, voelen we deze liefde voor jou. Net zoals we elke dag deze liefde koesteren, koesteren we deze liefde voor jou. We zijn niet verder gegaan, we hebben je geen plaats gegeven, maar hebben wel de kracht gevonden om elke dag opnieuw door te gaan mèt jou erbij.

Zo zal jij niet alleen in ons leven een steen verlegd hebben, maar in dat van iedereen die dat extra beetje warmte zal geven aan wie het nodig heeft.

mama Veerle en papa Ewan

Jaan en Finn, zijn een tweeling genoemd naar jou en je tweelingbroer Jaan. Jullie verhaal is niet helemaal hetzelfde aangezien er een andere medische oorzaak speelt: Tweelingtransfusiesyndroom bij Jaan en Finn, Trisomie 18 – een zeldzame genetische afwijking– bij jou, kleine meid. Hoewel de medische oorzaak niet dezelfde is, is de emotionele beleving dit wel. Ook onze wereld stond stil toen we hoorden dat we wellicht ooit afscheid zouden moeten nemen van ons kleine meisje. Ook wij leefden op hoop … hoop dat je sterk genoeg zou zijn om nog lang, of minstens nog even, bij ons te kunnen zijn in de wereld buiten mama’s veilige buik. Je was zo levendig en bij elke echo liet je je mooiste kunstjes zien. Hartverwarmende momenten, waardevolle herinneringen aan deze heel bijzondere zwangerschap vol angst, hoop en een heel diep gevoel van liefde voor jullie allebei.

Samen met Joppe en Floor creëerden we zoveel mogelijk herinneringen aan jou … want we wisten dat de kans bestond dat we hier niet heel veel tijd voor zouden hebben. Je grote broer zijn oogjes blonken van liefde en fierheid en je grote zus was zo trots. Samen beschilderden ze mijn buik en knuffelden en kusten ze jullie door mijn buik heen, vertelden aan jou hoe graag ze je zagen en hoe verdrietig ze waren dat ze misschien niet met je zouden kunnen spelen.

Toen we 34 weken zwanger waren en jij je nog steeds zo sterk toonde, groeide ons geloof dat we je levend op deze wereld zouden kunnen zetten, je zouden horen huilen en we je écht zouden kunnen leren kennen. De volgende echo kregen we echter het nieuws dat je zachtjes ingeslapen was in mama’s buik … een moment waarop onze wereld opnieuw instortte en alle hoop plaats moest ruimen voor intens verdriet en ongeloof. Al wat we niet wilden, werd realiteit … we zouden afscheid moeten nemen. Hoewel mama zo snel mogelijk wilde bevallen om je in haar armen te kunnen houden, hebben we de momenten dat je nog bij ons was in mama’s buik, naast Jaantje ook gekoesterd.

We maakten samen een mooi kistje voor je, waar je op zachte kussentjes kon rusten, schreven een afscheidsbrief om met je mee te geven … In het ziekenhuis was je bijna de hele tijd bij ons en toonde Joppe je trots aan iedereen. We konden je nog één nachtje mee naar huis nemen en naast ons laten slapen, vooraleer we de dag nadien definitief je kistje moesten sluiten. Een verschrikkelijk moment dat als definitief afscheid aanvoelde. Een hartverwarmende afscheidsviering volgde en maakt ook deel uit van één van de weinige maar zo waardevolle herinneringen.

Het kijken naar Thuis en het mee beleven van de zwangerschap van Christine en Adil, van Jaan en Finn, voelt bijzonder. Het voelt alsof jij er deel van uitmaakt, weer een stukje mee op weg. Dit keer kruis je niet alleen ons pad, maar dat van heel veel mensen. Dit keer raakt je tere leven niet alleen ons, maar dat van vele mensen met ons. Zo zal jij niet alleen in ons leven een steen verlegd hebben, maar in dat van iedereen die dat extra beetje warmte zal geven aan wie het nodig heeft.

Nooit meer op pad zonder jou…

Je papa en mama

geschreven op 31 mei 2021
VRTNU VRTNU VRTNU