Spring naar inhoud
Pano

Het trauma na de bom

De impact van Posttraumatische StressStoornis

2 jaar na de aanslagen van 22 maart onderzoekt Pano PTSS, de Posttraumatische StressStoornis, en de impact ervan. PTSS, u kent dat misschien van soldaten die terugkeren uit oorlogsgebied? Zeker is dat de aandoening een lijdensweg veroorzaakt. Mensen die het hebben meegemaakt, en die geen lichamelijke letsels hebben, worstelen nog elke dag met dit onderbelicht fenomeen. Om nog maar van de Kafka te zwijgen als je op eigen houtje op zoek moet naar hulp. “Ik heb al 2 jaar het gevoel dat ik me constant moet verantwoorden bij controle-artsen en verzekeringen,” zegt Katarina, een vrouw die haar moeder verloor in de aanslagen van 22 maart.

Angsten, nachtmerries, vereenzaming. In de vele verhalen konden we vaststellen dat het slachtoffers bijzonder veel energie kost. Pano praat met verschillende slachtoffers van de aanslagen van 22 maart. Zoals Petra die worstelt met een schuldgevoel: “Ik voel mij heel schuldig tegenover de mensen die daar zware verwondingen hebben opgelopen of gestorven zijn. Waarom ik niet en zij wel? Ik ben bang dat mensen denken dat ik overdrijf. Maar ik overdrijf niet. In zekere zin ben ik ook een slachtoffer. Maar ik denk dat de maatschappij dat niet zo ziet.”

Als je zoals Katarina verstoken bent van psychologische, juridische en administratieve hulp, dan helpt het je te verenigen met andere slachtoffers. Katarina werd woordvoerder van V-Europe. Samen sterk, samen vechten. Maar waar tegen? “Wij hebben niets fout gedaan? En toch moeten we onze rechten afdwingen. De medische kosten en rekeningen komen sneller dan de hulp van de overheid. Zo komen sommigen onder ons in armoede terecht. Dat kan toch niet? Mocht zich opnieuw een dergelijke gruwelijke aanslag voordoen in ons land, dan is het enige wat wij zouden horen ‘er wordt aan gewerkt’. Maar dat ‘wordt aan gewerkt’ duurt intussen al 2 jaar.”

Nochtans, wanneer slachtoffers met Posttraumatische StressStoornis goed behandeld worden, kan het een motor zijn naar verandering. Loes was als politieagent werkzaam op de luchthaven. Vandaag is ze van werk veranderd. Ze begon een koffiebar. “Ik wil niet de verzuurde flik worden en geen plezier meer uit mijn werk halen.” We gingen ook kijken hoe dat in het buitenland - na de terreuraanslag in de Bataclan bijvoorbeeld - is aangepakt en stellen vast dat in het buitenland PTSS wél beter ingeburgerd is. Wat kan ons land daaruit leren?

Pano woensdag 21 maart om 21.25 uur

geschreven op 19 maart 2018
VRTNU VRTNU VRTNU