Spring naar inhoud

De brief van Lieve aan Nathalie

één

Lieve Nathalie

Schone vrouw, straf wijf, heerlijke doorzetter, vreselijke koppigaard. Het is Internationale Vrouwendag en ik schrijf je deze brief, niet enkel omdat je een vrouw bent - dat zou net iets te gemakkelijk zijn, daar hebben jij en ik geen enkele verdienste aan, dat is ons gewoon overkomen - maar omdat je zo’n mooi en bijzonder exemplaar bent. Afijn, Nathalie, het is van een ongekende meligheid wat ik nu schrijf, maar het is wat het is, en ik ga het toch doen. Merci om te zijn wie je bent, van die zeldzame soort, die met af en toe een stevige lappe lach, een traan van onverwachte ontroering, een lief woord, een harde waarheid.

Ik kijk en steel van jou. Merci dat ik even mocht meedrijven op je golf; een golf van golfbrekend enthousiasme, van splijtende kracht, van precisie en plezier, een golf van geloof.

Ondertussen is iedereen, misschien zelfs jij ook, aan het wachten wanneer ik begin over de stoel waar je al een tijdje aan vastgekluisterd zit. Zoals je het bij kale mensen ooit eens over hun kapsel moet hebben, bij missen over hoe vervelend hun schoonheid wel is, en bij politici of ze vroeger ook gepest werden op de speelplaats.

We kunnen het er natuurlijk ook niet over hebben, omdat het er niet toe doet. Omdat niemand die je mag kennen, je stoel nog ziet, en omdat het jouw privéprerogatief is om met welgemikte Limburgse vloeken al eens te mogen sakkeren over de kloterij die wel eens durft meekomen met een best echt verdomd vervelende kloteziekte.

Heerlijk dat we - en dit niet enkel op Vrouwendag - wiebelende mannelijke geslachtsdelen gebruiken om aan te duiden wat niet zo tof is. Maar bon, je klotestoel, we hoeven er niet onnozel over te doen, en nog minder naast te kijken. Al was het maar omdat het ten overvloede toont dat jij het soort internationale vrouw bent die zich even hard laat tegenhouden als een grasspriet zich laat doen door een orkaan. Die danst gewoon telkens mooi terug, hoe plat die ook wordt geblazen. En zo mogen we het bij jou ook aanschouwen.

Hoe je Marc Herremans al bijna een mietje laat lijken in het eindeloos blijven aanpakken en virtueel voltooien van de ene artistieke triatlon na de andere. Met een verbetenheid die nooit het tandvlees doet bloeden, maar integendeel telkens weer voor die vorstelijke glimlach zorgt. Weinig dingen waar alle goden en al hun acolieten meer van opkijken dan van de heerlijke slappe lach die we ook samen hebben mogen delen. En terwijl je daar zo minzaam zit te lachen, laat je met die zachte stem allemaal dingen gebeuren. Precies, heel precies zoals jij het wil, en als het allemaal helemaal perfect is, dan kan het voor jou misschien nog net iets perfecter.

Jij zit, want je moet nu eenmaal zitten - en dat is iets waar men ook wel eens de naam van ons edel internationaal vrouwengeslachtsdeel voor gebruikt om het te benoemen: dat is kut. Maar terwijl je zit, zit je te kijken en te zien. Zit je door te dringen in zoveel dingen waar wij met onze veel te bezige benen die rondlopen, overstappen. Ik ben geïntrigeerd door mensen die kunnen zien wat anderen niet zien. Door mensen die kunnen kijken en die dan kunnen laten doen, laten ontstaan en uiteindelijk laten zien wat zij hebben gezien.

Dat soort mensen zijn er om te koesteren, of ze nu vrouwen zijn die in rollende stoelen zitten of gewoon fantastische mensen zijn. Jij bent per toeval nu een combinnatie van die drie. En per toeval, of misschien ook niet, mochten we samenwerken, en daar ben ik heel dankbaar om.

Ik vind dat de wereld, en dit niet enkel op deze ene magere Vrouwendag ook heel dankbaar mag, nee, moet zijn, dat jij bestaat, en ons zoveel mooie dingen laat zien. Jezelf, bijvoorbeeld.

En voor de rest: op van de Vrouwendag naar de Vrouwenweek, de -maand, het -jaar, de -eeuw. We hebben veel in te halen op deze planeet. En dan zijn we er, zuster.

Keep on rolling and rocking. Een warm paar ellebogen die zich even onhoudbaar als onreglementair toch tot knuffels draaien,

Lieve, 8 maart 2021

geschreven op 08 maart 2021
VRTNU VRTNU VRTNU