Spring naar inhoud

De brief van Annemie aan Kristel

één

Lieve Kristel

Met pen en papier een brief schrijven, dat doen mensen haast niet meer, maar voor jou maak ik al te graag een uitzondering. Je bent niet alleen mijn regisseur en cameravrouw, maar ook mijn klankbord, mijn vriendin, mijn maatje.

Al vele jaren werken wij nauw samen. Allebei herinneren wij ons nog haarscherp onze eerste ontmoeting. Op onze vorige werkplek was dat, zo'n dertien jaar geleden. Iemand stelde ons aan elkaar voor op een feestje, en zo raakten we aan de praat. Ik herinner me nog precies het jurkje dat je droeg: een strak Chinees kleedje dat jou beeldig stond. Ik was een eind in de veertig, jij een prille dertiger, maar dat leefstijdsverschil voelden we niet - nog steeds niet trouwens.

Al snel begonnen we samen te werken en te reizen. Samen hebben de wereld verkend: van de Indianen in de Mexicaanse bergen tot Pygmea in het Evenaarswoud, van een boeddhistisch klooster in Japan tot de gruwel van de Gazastrook, van La vie en rose tot Het hoge Noorden.

Na al die jaren kennen wij elkaar door en door. Wij zijn vertrouwd met elkaars talenten en gevoeligheden, we kennen elkaars sterktes en we vangen elkaars zwaktes op. Als mensen mij op het scherm zien, sta jij altijd naast mij. Geen enkele scène is gedraaid, geen enkel verhaal komt tot stand zonder jou in mijn buurt. Vandaag wil ik jou daarvoor danken.

Dus merci, Kristel, merci alweer voor die ongelofelijk mooie tijd in Noorwegen. Wat hadden we het weer goed samen. Mijn wens voor jou, maar ook voor mij, is deze: laat ons nog vele jaren samen verdergaan. Want samen kunnen wij de hele wereld aan.

Annemie

geschreven op 08 maart 2021
VRTNU VRTNU VRTNU