Spring naar inhoud

Wie is Zuhal Demir?

Vanavond was Zuhal Demir te gast in Die huis. We leerden de vrouw achter de politica kennen. Rad van tong, emotioneel en gedreven. IJzersterk, maar ook breekbaar.

Ontdek hieronder de strafste momenten van Zuhal in Die huis:

Het boek dat haar leven heeft gered

In het huis in Wellington ligt een boek dat Zuhal nauw aan het hart ligt. In het eerste jaar van haar rechtenstudie was ze gebuisd op acht van de negen vakken, iets wat ze thuis niet durfde vertellen. De tweede zit zag ze helemaal niet zitten, tot ze de biografie van Nelson Mandela in handen kreeg.

“Het enige cadeau dat ik heb gehad zijn mijn geweldige ouders”

De moeder van Zuhal hamerde erop dat haar 3 dochters een diploma moesten halen en zouden werken. Zij wou voor hen een goede toekomst, maar de weg daarnaartoe was niet altijd makkelijk. “Ik heb nooit cadeaus gehad”. Waarop Eric Goens een souvenir van haar vader bovenhaalt, het mijnwerkerssjaaltje dat ze ook heeft gedragen bij haar eedaflegging in 2017. Ze is trots op haar vader en de opofferingen die hij heeft gedaan voor zijn gezin.

De 'Demir' schriftjes

Zuhal wil dat het vooruitgaat. Als staatssecretaris raast ze door haar dossiers. Ook haar vader vindt het belangrijk dat ze haar taak als politica niet vergeet. "Elke zondag vraagt hij: Wat heb je voor de mensen gedaan?" Hij houdt het zorgvuldig bij in de 'Demir' schriftjes. Regelmatig onderwerpt hij zijn dochter aan een strengere controle dan die van een parlementaire onderzoekscommissie.

Heimwee naar vroeger

In de kinderkamer krijgt Zuhal oude filmpjes van familiefeesten te zien. “Het familiegebeuren was bij ons heel belangrijk”. Wanneer ze zichzelf en haar gezin zorgeloos ziet dansen, straalt ze van geluk. “Ik had toen duidelijk een ander leven. Dat ben ik eigenlijk. Ik mis die tijd wel.”

“Ik geraakte niet meer uit mijn bed na het overlijden van mijn moeder”

Zuhal heeft een heftig jaar achter de rug. Haar moeder stierf enkele weken na de geboorte van dochtertje Rozanne. De familiefilmpjes in de kinderkamer maken dan ook heel wat emoties los. “De dagen en weken na het overlijden van mijn moeder, was ik met Rozanne thuis maar ik had geen zin om wakker te worden.” De levensvreugde was weg. “Totdat mijn zus zei: En nu ga jij voor je dochter zorgen”. Die wake-upcall had ze nodig.

Gelijke kansen

Zuhal en haar nicht Ide komen van twee verschillende generaties, en dat merk je. De ene is vrijgevochten, de andere noodgedwongen een stuk minder. Ide heeft nooit dezelfde kansen gekregen als Zuhal. Haar ouders wouden niet dat ze studeerde. Zuhal had meer geluk, zij mocht op kot gaan in Leuven. Dat ze nu staatssecretaris voor Gelijke Kansen is, is heel symbolisch.

geschreven op 20 november 2018
VRTNU VRTNU VRTNU