Spring naar inhoud

Wie is Sabine Hagedoren?

Die huis

Een andere kant van onze weervrouw

Vanavond was weervrouw Sabine te gast in Die huis.

Die huis in het Zuid-Afrikaanse Wellington: naar deze plek wilden zij en haar man graag nog reizen. Helaas lukte dat niet meer en overleed hij vorig jaar. Sabine praatte er in Die huis voor het eerst over. Over het omgaan met de ziekte en alles wat erbij komt kijken. En over volhouden, vol goede en positieve moed.

Ontdek hieronder alle hoogtepunten van Sabine in Die huis:

"Ik ben er, schatteke"

Sabine aait de foto van haar man Jurgen. En dan praat ze voor het eerst over zijn ziekte, over hun verhaal.

"Dag op dag 13 jaar geleden zijn we getrouwd. Ik heb het afgelopen jaar heel zotte dingen meegemaakt, een samenloop van omstandigheden die puur toeval zijn. Maar laat die toeval er maar zijn. De lievelingswijn van mijn man was Napier, van hier een beetje verder. Voor mij is het heel speciaal om nu hier te zijn."

"Natuurlijk missen ze hun papa, ik mis hem ook"

Erik en Sabine klinken op het leven.

Is de druk op Sabine niet te groot, nu ze er alleen voor staat? Ja, natuurlijk. Maar je kan dat niet alleen, hè? Er zijn mijn ouders, schoonouders, neven, nichten, vrienden... Er zijn zoveel mensen die mij helpen.

En hoe troost je je kinderen, als ze huilen omdat hun papa er niet meer is? Eerst en vooral elkaar eens goed vastpakken. En laat ze dan maar huilen, dat is niet erg. Natuurlijk missen ze hun papa. Ik mis hem ook.

"Soms moet je je kop in het zand steken"

Sabine lijkt wel altijd goedgezind te zijn. Klopt dat?

Nee, ik kan ook slechtgezind zijn. Het eerste halfuur van de dag (lacht). Je kunt niet altijd huilen, hè. Dan word ik zot. Af en toe moet je je kop in het zand steken. Zeggen van: we zetten het even opzij en steken het in een doosje. En dat lukt. Dat is mijn manier om het vol te houden.

Blij om wat er wel nog is

Bij de ondergaande zon drinken Sabine en Eric samen iets op het terras. Ze hebben het over moeilijke periodes, maar ook over gelukkig zijn en dankbaarheid. En over hoe Jurgen er altijd bij is.

Ik heb een heel mooie urne, waar ik een glas wijn in kan zetten. Dan zetten we die in het midden van de tafel en drinkt hij gewoon mee.

Een hecht vangnet

In de kinderkamer vertelt Sabine over haar hechte vriendengroep:

Ik vind het belangrijk om naast mijn werk ook mijn privé te hebben en daar energie in te steken. Ik haal daar dan weer energie uit en dat vind ik belangrijk. Daardoor heb ik een vangnet dat ik koester en waar ik veel aan heb.

Ook gaat het over wat voor wondertjes hun kinderen zijn en over de eerste ontmoeting met Jurgen. Een uit de hand gelopen grap -die zelfs op tv te zien was- die uitdraaide in grote liefde.

Het afscheid

Ook in Zuid-Afrika is Jurgen erbij. Aan tafel staat een derde glas met z'n favoriete wijn.

En dan gaat het over het afscheid. Over dubbele regenbogen aan de lucht en de laatste woorden die Sabine met haar man deelde. Een ontroerend en ontzettend pakkend moment, maar vooral wondermooi.

Bezoek aan de wijngaard

De lievelingswijn van Sabine's man was Napier, die gemaakt wordt in een wijngaard vlakbij Die huis. Eric en Sabine brengen er de volgende ochtend dan ook een bezoekje.

geschreven op 26 september 2017
VRTNU VRTNU VRTNU