Spring naar inhoud

Wie is Marcel Vanthilt?

Vanavond was Marcel Vanthilt te gast in Die huis.

Alhoewel hij binnenkort 60 jaar wordt, blijft hij eeuwig jong. Zijn hyperactieve aanwezigheid gaat niet onopgemerkt voorbij. Bovendien zit Marcel nog boordevol plannen: "Het begint nog allemaal." Hij vertelt tegen Eric over zijn carrière en is openhartig over de voorbije jaren van zijn leven, die moeilijk waren.

Ontdek hieronder alle hoogtepunten van Marcel in Die huis:

Een spring-in-'t-veld van 60 jaar

Alhoewel hij een enorme spring-in-'t-veld is, wordt Marcel binnenkort 60 jaar.

Je kan het niet ontkennen, het is dit jaar en niet volgend jaar, hè. Voor mij is het nog altijd precies alsof het morgen gaat beginnen. Ik wil dat nog doen en dit nog doen... Het begint nog allemaal.

Bijna was Marcel niet in Wellington geraakt: hij maakte een tijd geleden een zware val van de trap.

Dat was een hele steile, houten trap. Ik viel vier meter naar beneden.Ik had vier ribben gebroken en een long ingeklapt. En dan ben ik met mijn hoofd tegen een zware kist gekomen, en ben ik daar een uur blijven liggen in mijn eigen plas bloed. Ik had zoveel pijn dat ik niet meer recht kon.

"Ik ben geen sociaal mens"

Marcel Vanthilt, dat is altijd een beetje prettig gestoord, beweert Eric.

Maar dat is helemaal niet zo. Het springerige en de chaos is in mijn hoofd. Ik kan ook heel goed alleen zijn. Ah ja, ik amuseer mezelf. Ik ben geen sociaal mens. Ik denk dat dat komt doordat ik als kind altijd alleen was.

"Jonge mensen denken: u hebben we al gehoord, nu is het aan ons"

Marcel heeft al een lange en bijzondere carrière achter de rug.

En ik heb nog altijd het gevoel: ik heb nog niets gedaan en het moet nog allemaal beginnen. Je merkt aan de reacties van jongere mensen dat ze denken: u hebben we al gehoord, nu is het aan ons. En ik denk: alé, ik ben nog dezelfde als toen ik 20 jaar oud was! Alleen heb ik nu een ouder lijf.

Er is de laatste jaren veel gebeurd in Marcels leven:

Eerst stierf mijn hond, daarna werd mijn moeder ziek. Toen een paar jaar ziekenhuis in, ziekenhuis uit... En dan stierf ze. Het jaar daarna een scheiding, na een relatie van achttien jaar. Het heeft me doen beseffen dat ik lange tijd een gelukzak ben geweest.

Het is redelijk heftig geweest. Je stelt je dan de vraag: wat is er dat je leven de moeite maakt? Dat is creëren, iets maken.

"Mijn kinderen zijn mijn beste vrienden"

Prachtig is het hier, zucht Marcel. Maar verhuizen naar Zuid-Afrika? Daarvoor zou hij zijn twee zonen te hard missen.

Dan groei je volledig uit elkaar. Ik mis die kinderen al na twee dagen. Ik heb mijn kinderen nu op een jaar tijd veel meer gezien, dan dat ik mijn vader in heel mijn leven heb gezin. En ik heb daar ook een heel goede band mee: mijn beste vrienden, dat zijn mijn zoontjes.

In de kinderkamer

Marcels vader was een bekende politicus. Maar hij had ook een creatieve kant: hij schreef en schilderde.

Mijn vader had wel creatieve of kunstzinnige ambities. Maar hij heeft die nooit waargemaakt. Hij wilde dat eigenlijk dopen, en toen is hij gestorven. Op zijn 63ste sterft hij aan pancreaskanker en hij heeft het nooit kunnen doen. Ik hoop dat hij van mij nu zegt: je hebt tenminste in jouw sector jouw punt gemaakt.

Een illusie

Marcel heeft een tijd in Los Angeles gewoond en gewerkt.

Iedereen leeft daar van de ene illusie in de andere. Maar dat vind ik wel tof. Te weinig ambitieus ben ik geweest. Ik had echt moeten... Maar ik ga dat volgende week doen.

"Ik snap mezelf ook niet"

Tijdens het ontbijt ontleedt Marcel zichzelf:

Ik snap mezelf ook niet. Het is een hele diversiteit aan persoonlijkheden. Er zijn twaalf Marcellen naast elkaar. En ik kijk: nu ben ik deze, en nu ben ik deze. Wie van hen er de baas is? Op de lange duur toch degene die rust vindt. En dat vind ik wel goed.

geschreven op 24 oktober 2017
VRTNU VRTNU VRTNU