Als je de vroegere grens tussen Oost en West volgt, rijd je ook een stuk over de zogenaamde Deutsche Fachwerkstrasse. Een route die een aantal steden en dorpen verbindt die bijna volledig bestaan uit prachtige vakwerkhuisjes. Schattig.
En ze hebben er ook een fijn streekgerecht: baumkuchen. Een soort geglazuurde cake (wat had je gedacht!) in kerstboomvorm. Ja, calorieën zijn belangrlijk voor de Duitsers.
 

Het kunstwerk op parking Waldkater ter ere van de hereniging van oost en west moest eigenlijk in Berlijn komen te staan. Maar het was te groot en te lelijk. Daarom hebben ze het op een parking langs de A2, de snelweg naar de hoofdstad, neergeplant.

Zo kunnen de Poolse en Russische truckers er toch nog van genieten. Want die mensen hebben ook recht op kunst en cultuur.
 

Steven is onze klankman. Hij draagt een uniform.
En zoals je ziet, blijf ik daar niet onbewogen bij.
Hier in Marienborn was vroeger de grootste grensovergang van Duitsland. De gebouwen, de kantoortjes, de transportbanden, de garages,… ze staan er nog allemaal, maar ze zijn leeg nu. Gelukkig.

Suzanne, de gids die hier als kind de controles nog meegemaakt heeft, vertelt me de toenmalige procedures zo gedetailleerd dat ik haar angst haast kan voelen. Pure waanzin moet het geweest zijn.

Uren en uren werden de mensen hier opgehouden. Alles, maar dan ook alles werd gecontroleerd. Je auto, je hele hebben en houden, je paspoort, maar ook je leven. Want de stasi wilde alles weten: wie je vrienden waren, wat je deed in je vrije tijd,… alles.
Niemand was te vertrouwen.
Iedereen was een potentiële spion.