In Duitsland begon het Ijzeren Gordijn op het FKK-strand van Priwall.
Je mocht er zonder problemen in je bloot gat rondlopen. Of volleyballen. Of rustig picknicken. Om maar een paar vrolijke naturistenactiviteiten te noemen.

Maar oh, de grens oversteken en gaan en staan waar je wilde. Dat kon dan weer niet. Zelfs niet met kleren aan.
Voor de Oost-Duitsers was dit strand jarenlang het absolute einde van de wereld.

Prachtig toch die ironie.





Lübeck is een mooie stad aan het water. Met fotogenieke torentjes.

En Bodo Müller, een journalist/fotograaf die ons hier heeft rondgegidst, is een aangename man.
Met een straf verhaal. Want hij is destijds op wonderbaarlijke wijze uit de DDR ontsnapt.

Maar toch.
Als we praten over zaken die écht indruk gemaakt hebben...




Thomas, onze cameraman, is jarig vandaag. Daarom poseert hij trots aan een stukje IJzeren Gordijn in Schlagsdorf. Mooi zo.

Dat stukje IJzeren Gordijn is het allereerste dat we zien van die ooit zo gigantische constructie. En ook al staat het stuk niet meer op zijn originele plaats (daar wonen mensen nu. En gelukkig maar!), ik ben diep onder de indruk. Zeker nadat ik het verhaal van Herr Choedaska gehoord heb. Hij was een majoor in DDR-tijd en stond in voor de bewaking van de grens daar. Hij heeft de details ongetwijfeld al honderden keren verteld, maar ik merkte dat hij bij sommige passages nog altijd tranen in zijn ogen kreeg.

Naast het gordijn kan je in Schlagsdorf ook het Grenshus bezoeken. Eén van de vele kleinschalige musea langs de grens. Uitgebaat door vrijwilligers en met maar één doel voor ogen: de herinnering levend houden.