Vijf weken lang reist Erika Van Tielen voor Vlaanderen vakantieland langs het voormalige IJzeren Gordijn. Balancerend op de vroegere grens tussen Oost en West, tussen heden en verleden, ontdekt ze dat de streek een groene band geworden is met een heleboel toeristische troeven...

Het relaas van de reis langs het IJzeren Gordijn lees je elke week op Erika's reisblog.

Morgen is het zover.
Dan vertrek ik nog eens voor drie weken naar Duitsland. Het is lang geleden dat ik er geweest ben. Nochtans ging ik er als kind en zelfs als puber nog, bijna jaarlijks heen.
Want mijn ouders deden niet mee aan die typische zomervakanties naar Frankrijk en Spanje. Nee, geen Route du Soleil, geen lavendelvelden en geen overbevolkte costa's voor de familie Van Tielen. Wij gingen altijd voor bier, worsten en de Mannschaft. Of dat was toch wat de andere mensen dachten. Want stiekem waren we daar natuurlijk voor de natuur en vooral voor de cultuur. Maar ja, daar loop je niet mee te koop. Net zomin als met het feit dat je daar familie hebt wonen. Veel familie. Echte Duitsers.

Deze keer ga ik wél openlijk vertellen over mijn avonturen in het land van Derrick, Heidi en Michael Schumacher. Omdat jij het waard bent. En ik ook. Wij allemaal eigenlijk.
En de Duitsers nog het meest. Want ze hebben het niet gemakkelijk gehad na de oorlog. En nochtans konden ze er niks aan doen. Toch niet allemaal.

Dit wordt een verhaal over het vroegere oosten en westen. De DDR en de BRD. En vooral over de grens daartussen: het IJZEREN GORDIJN.

Trabantjes zijn leuk om naar te kijken. Maar niet om mee te rijden. Daarom gaan wij voor dit sportieve edoch stijlvolle modelletje.

Voor elkaar gemaakt. Dat zie je zo.