
Om de drie dagen stapt er in Vlaanderen een jongere uit het leven, de leeftijd waarop dat gebeurt daalt ook. Heel vaak liggen psychische problemen aan de oorzaak. “Een depressie bij jongeren is vaak heel moeilijk te detecteren. Het zijn vaak jongeren die uiterlijk heel vrolijk zijn en heel veel vrienden hebben. Bij jongeren wordt er daarom vaak gesproken over een smiling depression ,” zegt psycholoog Nico De Fauw.
Ook Monika, de moeder van Kasper, had helemaal niets zien aankomen. Kasper is 25 als hij 4 jaar geleden uit het leven stapt. Een knappe, intelligente jongen, met veel vrienden. “Hij was passioneel in alles wat hij deed, hij had soms donkere gedachten, maar dit, neen.” Kasper leefde heel erg in het ‘nu’. “Daarom weet ik dat hij dit nooit heeft gewild, dat het een moment moet geweest zijn. Een moment van ‘kust allemaal mijn kloten’.”
En toch, volgens onderzoek is onze jeugd niet ongelukkiger dan vroeger. “Waarom?”, is dan ook de vraag die de ouders van Jo zich na 10 jaar blijven stellen. Ook Jo stapt op zijn 27ste, op het moment dat zijn leven goed en wel moet beginnen, uit het leven. “Hij had een goede job, een mooie wagen, een goede thuis, ik heb me erna vaak de bedenking gemaakt: eigenlijk kent ge uw kinderen niet. Zelfs niet als ze onder uw eigen dak wonen,” vertelt Jo’s moeder.
De werkgroep is bereikbaar via www.werkgroepverder.be Mensen met donkere gedachten die willen praten kunnen dat via de zelfmoordlijn op het gratis nummer 02/649.95.55
donderdag 19 januari 2012
















vr, 20/01/2012 - 10:41
Dirk van Beckhoven
Meer dan de helft van alle zelfmoorden in Vlaanderen worden gepleegd door mannelijke 70-plussers. Wanneer krijgen we daarover eens een reportage ?, Wanneer wordt er voor die groep, die de grootste van alle is, eindelijk ook eens iets gedaan ? Of zijn zij "quantité négligable" ?
do, 19/01/2012 - 22:46
Vincent Spanoghe
Beste,
Ik ben Vincent, een jongeman van bijna 33 jaar oud. Een leeftijd waarop menig man als volwassen wordt geacht. Ik voel me verre van volwassen en gesetteld. Ik woon nog nog thuis, maar dat heeft, denk ik, weinig of niets te zien met de moeilijke situatie waarin ik me nu bevind. Al 12 jaar, gelukkig ook met goede periodes, val ik van de ene moeilijke periode in de andere. Ik vind het woord depressie zo'n goedkoop woord dat op alles wordt geplakt als je je niet goed in je vel voelt. Ik denk ongeveer te weten waar het probleem zich stelt: het zou te maken hebben met loskomen van thuis. Ik weet echter niet goed of alles zo in 1 zin te vatten valt. Ik heb ook angst om mensen te verliezen. Tot voor kort had ik het geloof dat mensen blijven verder leven, maar dat geloof ben ik kwijt en als rationalist zal ik hierop nooit het antwoord krijgen. Ik ben dan ook gestopt met die zoektocht. Verder probeer ik lectuur erop na te slaan, waarbij je uitkomt bij "het aanvaarden zoals het is". Wel, met de beste wil van de wereld, ik kan u verzekeren dat dat heel moeilijk is. Je ziet andere mensen van je leeftijd ogenschijnlijk gelukkig door te leven huppelen, terwijl jij veel verdriet en fysieke pijn ervaart. In tegendeel tot de personen die zelfmoord plegen, schreeuw ik het uit dat ik wil blijven leven, maar dat ik kwaliteit wil. Een leven met perspectieven, geluk,...Ik zou er alles voor over hebben, maar spijtig genoeg zijn gezondheid en geluk niet te koop. Verder is het een noodkreet die ik telkens uit, want ik zou mijn allerliefste ouders en mijn allerliefste vrienden en mezelf nooit dat kunnen aandoen. Maar ik verzeker u dat het ook pijn doet en dat je tot het uiterste van je mogelijkheden wordt gedreven en constant op de proef wordt gesteld. Je wil zo graag, maar iets in jou houdt je tegen om te leven, te proeven van al dat moois dat er zeker op je pad ligt. Ik studeer nu op latere leeftijd verpleegkunde en het is mijn bedoeling deze studies, naast die van vertaler en leerkracht, af te maken, maar op het moment kan er niks mij deren...zelfs een goed examen, want verstand en capaciteiten zijn er meer dan voor handen. Naast medicatie, een psycholoog en psychiater, kan ik niet meer doen dan mijn best, maar het valt me zwaar...ook voor mijn ouders die dag in dag uit het allerbeste met mij voor hebben...jongen, het komt goed, we gaan ervoor, we blijven erin geloven, we geven niet op....ze blijven dit tot in den treure herhalen...wat kunnen ze anders...je geeft nooit op als je ouder bent en het beste voor hebt voor hetgeen je zo dierbaar is...voorlopig doe ik alles, ik doe verder, ik lees, ik sport af en toe, ik kijk tv, ik huil, ik doe zo hard mijn best....misschien moet ik alles wat minder hard doen, maar je kunt zo moeilijk aanvaarden dat de krachten van hierboven dit leven voor jou hebben uitgestippeld....op dit moment huil ik heel hard...ik weet dat ik geholpen wordt en dat ik geholpen moet worden...maar ik wil niet opgeven en niet naar de zoveelste instelling gaan waar ze niets met je doen dan je laten wegrotten op je bed en je wegsteken in een isoleercel als je het uitschreeuwt van onmacht, van pijn, waar je wegkwijnt en elk contact met de buitenwereld verliest...op dat moment voel je je niets, voel je je nog zotter dan zot...allemaal zo'n zonde van de kostbare tijd die we hier hebben....ik weet niet wat ik mag verwachten van deze mail....alleen wil ik nog zeggen dat het een verschroeiende ziekte is die veel kapotmaakt...en ik zou er dan ook voor willen pleiten om eens een grote show te maken over dit thema...want nog altijd stoot je op ongeloof, je moet al echt afgetakeld en er doodziek bijlopen vooraleer je voor echt ziek wordt aanzien en dat is een zeer spijtige vaststelling! Ook wij lijden!
Dank voor het lezen!
Vincent Spanoghe
wo, 18/01/2012 - 21:08
Freddy De Raeve
Carolien Roodvoets, psychotherapeute, zegt het volgende: "Op het moment dat de ene partner zegt dat hij of zij een einde aan de relatie wil maken, zal de ander een enorme schok ervaren die dagen tot weken kan duren. Denk maar na: je wereld staat op zijn kop. Mensen hebben het gevoel dat ze gek worden. Van onmacht, van ongecontroleerde woede, enorme huilbuien. Deze crisisfase is ook de gevaarlijkste fase. De tbs-klinieken zitten vol met mensen die in deze fase hun partner hebben vermoord."
Jef Vermassen heeft het in zijn boek 'moordenaars en hun motieven' over partnerdoding. Het meest voorkomende levendelict volgens hem; volgens mij is dit zelfdoding.
Niemand twijfelt eraan dat bij een partnerdoding relatieproblemen of relatiebreuk de oorzaak is.
Bij zelfdoding is dit blijkbaar niet mogelijk.
Mijn zoon pleegde zelfmoord op 23 sept 2006. Het is nu 5 jaar 3 maanden en 26 dagen geleden. Nog steeds ben ik er rotsvast van overtuigd dat zijn relatiebreuk en de manier waarop de oorzaak was van zijn zelfdoding