Crisispleegzorg in crisis

“Wanneer bepaalde ouders verslaafd zijn, psychische of financiële problemen hebben, en de situatie thuis escaleert, dan halen we het kind op en zoeken we binnen een paar uur geschikte pleegouders die het een maand willen opvangen,” zegt Toine Perneel van Pleegzorg West-Vlaanderen. Die West-Vlaamse “crisispleegzorg” bestaat daar twee jaar, en het aantal aanvragen is in die tijd nagenoeg verdubbeld. Maar het aantal crisispleegouders kan niet altijd volgen.

Het is belangrijk dat kinderen tijdens een crisis snel in een warm nest terechtkomen, niet in een kil ziekenhuis of een instelling. Vaak is dat de realiteit omdat er te weinig pleegouders zijn. “Het iedere keer moeten loslaten zal veel mensen afschrikken, maar daar wapen je je tegen,” weten Annick en Patrick Vanderbeke. Ze zijn 53 en vangen al vier jaar pleegkinderen op, nu een baby van 11 maanden. “Ze blijft een maand en dan kan ze hopelijk terug naar haar ouders”.

“De eerste week heb ik elke dag moeten zeggen: ik ben jouw mama niet, maar ik ga nu eventjes voor jou zorgen als een mama.” Liesbet Willaert, een alleenstaande dertiger, vangt voor het eerst een meisje van zeven op. “Ze had vooral aandacht, rust en stabiliteit nodig en die vindt ze hier. We weten allebei dat we snel afscheid zullen moeten nemen. Dat is hard maar ik praat er heel open over. Dan vraagt ze of ik haar niet zal vergeten.”