Julien Vrebos trok een jaar lang door Wallonië, dat hij graag het dichtstbijzijnde buitenland noemt. In Kukeleku gidst hij je in zijn warme, filmische stijl door verschillende Waalse streken en sferen. Zijn hond Kukeleku is zijn trouwe metgezel.

Julien Vrebos: "Kukeleku. Het perfecte evenwicht, vier medeklinkers en vier klinkers. Je kunt geen betere naam bedenken voor iemand die stevig op zijn poten staat. Twee aan elke kant en ze zijn van mijn Jack Russell. Spijtig, zijn hondenverstand zal het nooit beseffen dat zijn patroonheilige de kreet is van de haan, symbool van Wallonië. Naar symbolen ben ik niet op zoek. Ook niet naar vergelijkingen met het land van de leeuw. Wel naar het mooiste, dichtstbijzijnde buitenland. Een zoektocht die begonnen is met de liefde voor een koffietas.

Ik was vier jaar. De jat is kuipvormig met gezellige rondingen, precies gemaakt om een kindervinger langs te laten glijden.  Haar dikke bodem draagt een sierlijk opschrift, dat ik niet kan lezen. Die komt van bij Boch in de Walen en ze noemt Kopenhagen, aldus mijn vader, op voorname toon. Drie voor mij totaal onbekende namen, waarvan Walen mij het meest intrigeert.

Of werd mijn curiositeit aangescherpt door een man die ik toevallig leerde kennen in een Waals-Brabants dorpje? Als je hem tegenkwam, tekende zijn gelaat een zachte glimlach die hem iets engelachtigs gaf. Dat was zijn taal. Niemand heeft ooit de kleur van zijn stem gehoord. Doof is hij geworden door het geluid van de kraaien na te bootsen. Het dorp vertelde en zei maar wat, maar wist niks. Men heeft nooit geweten waar hij vandaan kwam, wie hij eigenlijk was en of le sourd et muet Vlaming of Waal was. Hij is minstens tweetalig, was de grap die de ronde deed."

PS: Ik ben gisteren eens gaan kijken in de keukenkast bij ons moeder. De tas was ietwat vergeeld en doorkerfd met kleine barstjes, maar staat er, na al die jaren, nog fier te blinken.

Kukeleku, later dit voorjaar