U kan de volledige uitzending herbekijken in de Videozone van deredactie.be .

Ziekteverzekering

De kosten van de sociale zekerheid, en meer bepaald die in de ziekteverzekering, stonden van de week centraal in de verkiezingscampagne. Die kosten mogen nu per jaar groeien met 4,5%. Dat is wel heel veel, in deze tijden van grote bezuinigingen. Kan het misschien wat minder? En hoeveel minder dan? En zal de kwaliteit van onze gezondheidszorg daar niet door worden aangetast?

Daarover debatteren Guy Peeters van het socialistisch ziektefonds en Pieter Timmermans van het VBO.

De vrije markt, om 12u45 op één

Commentaar van Guy Janssens :

Waarheen met de ziektekosten?

Van de week spatten de cijfertjes in ’t rond. De kiescampagne leek meteen over heel concrete dingen te gaan: uitgaven voor het onderwijs, met een robbertje vechten tussen Open VLD en Sp-A. En rond de ziekteverzekering: hoeveel mogen de kosten per jaar stijgen,?
Met die ziektekosten is iets merkwaardigs aan de hand.. Het Belgische bruto binnenlands product, dat is wat alle Belgen samen per jaar produceren aan goederen en diensten, bedraagt 337 miljard € per jaar. Het jaarlijkse budget van de  gezondheidszorg  is 6% van dat BBP of zo’n  24 miljard per jaar. Die ziektekosten zijn trouwens de afgelopen 30 jaar aanmerkelijk forser gestegen dan de rest van de sociale zekerheidsuitgeven zoals werkloosheidsvergoedingen, pensioenen of kinderbijslagen. Waarom moten die peilers inleveren ten opzichte van de gezondheidsuitgaven?

De vergrijzing heeft een prijs.

De vergrijzing speelt ook de ziekteverzekering parten. We worden allemaal ouder, tenminste, de meesten van ons. Maar dat gaat meestal gepaard met allerlei kwalen en kwaaltjes die verzorging behoeven. Kassa dus voor de medische sector. En die is bijzonder breed. Artsen, ziekenhuizen, kinesisten, de farmaceutische sector.. Ze eten allemaal mee van de walletjes van de ziekteverzekering

Nu is 24 miljard een behoorlijk bedrag. In de regering is afgesproken om de jaarlijkse groei van die kosten ‘onder controle te houden’. Aanvankelijk met de beste bedoelingen. Men dacht een ontsporing van de ziektekosten te vermijden door een vast  groeipercentage op te leggen. Maar wat aanvankelijk een beperkende maatregel was is nu een vaste garantie geworden op een jaarlijkse kostenstijging. Reken maar dat farmaceutische bedrijven en ziekenhuizen hun bedrijfsplannen daarop afstemmen. 

Paars geruzie

Die 4,5% groei was ooit het voorwerp van een gigantische ruzie tussen Karel De Gucht (Open LD) en Elio Di Rupo (PS). En wel ten tijde van de vorming van Paars II, in 2003. Ik herinner me een stomende Karel De Gucht die rond middernacht de ambtswoning van de premier aan de Lambermonstraat buitenstormde, waar de regeringsonderhandelingen aan de gang waren. De Gucht brieste van colère over de eis van de PS om de groeinorm van 4,5% in de gezondheidszorg te behouden. ‘Die leven op een andere planeet’,  aldus een razende De Gucht. Di Rupo verdween voor en paar dagen ‘in de natuur’. Toen hij terugkwam, was de 4,5 % verworven.
En sindsdien is hij er nog altijd. Maar wat is nu het geval? Het geval is dat die stijging met 4,5 % niet eens helemaal wordt opgesoupeerd. Enkele honderden miljoenen worden niet uitgegeven aan gezondheidskosten. Die worden in een pot gestopt en bijgehouden als een soort alternatief zilverfonds om latere kosten van de vergrijzing op te vangen.

Pervers systeem.

‘Dat is een pervers systeem’ zegt Pieter Timmermans van het VBO. ‘Om dat overschot te financieren moet de overheid gaan lenen om dat dan opzij te zetten en opnieuw te beleggen in overheidspapier. Iedereen weet dat als je gaat lenen dat dat duurder is dan de beleggingopbrengsten. Men doet daar verlies aan. Bovendien is ondoenbaar om bij een economische groei van nauwelijks één procent een jaarlijkse kostenstijging te hebben van 4,5%,   
Guy Peeters van het socialistisch ziekenfonds denkt daar enigszins anders over. ‘We zitten in een periode van politieke instabiliteit. Het vertrouwen in de overheid staat al op een laag pitje. Juist nu moeten we vermijden dat.de mensen schrik krijgen voor hun gezondheidszorg”. Het socialistisch ziekenfonds, voor alle duidelijkheid blijft de 4,5 procentnorm verdedigen. 

Artsen – ziekenfonden, même combat?

Ziekenfondsen zijn machtige instellingen want ze beheren ontzettend veel geld. Is die macht te groot? Dat hoor je al jaren zeggen en onder meer Guy Verhofstadt heeft er altijd voor gepleit om de macht daarvan te beperken. Door meer armslag te geven aan de privé-verzekeraars. Maar dreigen we dan niet in Amerikaanse toestanden te verzeilen? Maar we weten tot welk soort toestanden dit kan leiden. Obama heeft er zijn tanden bijna op stuk gebeten om de Amerikaanse ziekteverzekering wat socialer te maken. Ons systeem overboord kieperen is dus zeker geen optie. Discussiëren over de uitgaven wel. Bezuinigingen zijn mogelijk.

In de zogenaamde technische prestaties bijvoorbeeld, medische beeldvorming en labo-onderzoeken. Dat geeft zelfs Marc Moens toe, van de Vereniging van Artsensyndicaten.
“Ook in de farmaceutische sector’, zegt Moens. ‘We zitten nu al met gemiddeld 41% goedkope produkten. Maar daar is nog marge op’ Het kiwi-model en het pas door de Sp-A-voorzitter gelanceerde Colruyt-model zijn hier mogelijkheden om te bezuinigen. ‘Maar daar staat tegenover dat we innovatieve geneeesmiddelen op de markt moeten kunnen blijven brengen.’

Guy Peeters is het ermee eens er kan worden bezuinigd. ‘We hebben een publieke financiering maar verder een zeer liberaal systeem. We zullen dus strenger moeten optreden.’

De volgende regering heeft alvast een kluif waar ze haar tanden in kan zetten. Het zal niet de enige zijn.