Elk jaar reikt de Humo-redactie de Ha! van Humo uit aan het beste Vlaamse televisieprogramma van het afgelopen jaar, en voor 2010 is dat De school van Lukaku.
Zowat iedereen heeft, liefst vanop afstand, wel een mening klaar over de zogenaamd verloren generatie die doelloos heet rond te hangen in de hoofdstad, maar die generatie zélf was nooit iets gevraagd.
Tot De school van Lukaku. Een jaar lang werd een klas van het Sint-Guido Instituut in Anderlecht gevolgd, met verbluffend resultaat. We zagen mooie portretten van op velerlei vlak diverse jongelui, vaak mondig, meestal kwetsbaar en altijd recht door zee. Nerma, Mohamed, Sara et les autres etaleerden met een benijdenswaardig naturel hoe vanzelfsprekend zij leven, studeren en liefhebben in het veelkleurige en meertalige Brussel, evenzeer een knooppunt van culturen als van conflicten.
Te midden van deze veelheid aan stemmen over elkaar in de weg zittende religies, ontwortelde families en hoop tegen beter weten in, klonk de bulderende bas van Romelu Lukaku, het wonderkind van RSC Anderlecht. Hij was de rode draad van deze reeks en de spilfiguur van de laatste aflevering, waarin de voorgaande thema-afleveringen samenkwamen in een bijzonder slotakkoord.
De school van Lukaku was wendbaar, trefzeker en enthousiasmerend als de superspits zelve.
