Wie is Patrick ?
Ik ben Patrick Verdonck, gescheiden en woon samen met mijn beide zonen Tom en Steve in Antwerpen.
Als beroep ben ik zelfstandig software manager en heb een kleine BVBA.
Mijn hobby’s: lekker eten, motorrijden, en verder zoveel mogelijk genieten van het leven.
Nadat ik wist dat er uitzaaien werden vastgesteld, oa aan de lever, wou ik eigenlijk weten hoelang ik nog te leven had. Dit is geen exacte wetenschap. Het enigste waar ik mij kan aan spiegelen is een mediaan (gemiddelde) die zegt dat na vaststelling van de uitzaaien de levensverwachting ca 21 maanden bedraagt. Dit wil zeggen dat ik normaal gezien tot eind december 2007 te gaan heb.
Verleden jaar heb ik een ex-collega gevolgd met dezelfde ziekte en die man is inderdaad gestorven na 21 maand. Nochtans denk ik dat de mind, een heel sterke rol kan spelen in het tegenhouden van deze duivelse ziekte. Ik heb een sterk vermoeden dat ik daarin slaag met mijn opzet. Tevens is er sinds dit jaar een terugbetaling van een zeer dure nieuwe chemo kuur, waardoor de levensverwachting iets langer wordt. Voor mezelf is de periode waarin ik nog kan leven, niet zo van belang maar de vooral de levenskwaliteit. Zo zou ik liever minder lang leven maar met de levenskwaliteit die ik nu nog heb, zodat ik toch nog relatief goed van het leven kan genieten.
Van de behandeling heb ik weinig last, alleeen heb ik veel ACNE (jeugd puistjes).
Zo zie je maar de kindsjaren zijn nooit echt verdwenen.
31 reacties
Lieve Patrick,
De enorme levenslust die jij nog steeds uitstraald is een voorbeeld voor vele anderen die in een gelijkaardige situatie zitten… meer nog voor al wie zijn hoofd al eens laat hangen als het even niet mee zit in het leven.
Voor dit alles hebben wij maar één woord: RESPECT!!!
Respect, voor de kracht die je blijft putten om door te gaan met het leven.
Respect, voor hoe je als persoon een voorbeeld bent voor Tom en Steve zodat zij nu en later naar hun pa kunnen opkijken, zoals jij ook naar je ma deed
Respect, voor de persoon die je bent… warm, hartelijk, hulpvaardig…
Saskia, Chris, Matthias, Stefan & Yana
dag patrick !
het is hier met de mike, de maat van den tom en de steve…
tis ier een kort bericht om een extra hart onder de riem te steken vooral tijdens de kerst periode!!
groete mike
Dag Patrick,
lang geleden… Hier op Vishay valt nog regelmatig je naam, en dat doet me toch elke keer nadenken over alles. Ondanks dat ik wel “mager en gezond” ben (om het met jouw woorden te zeggen
) kan ik me toch een beetje inleven in de situatie. Mijn beste vriend had 2 jaar geleden ook darmkanker, maar men was er zeer snel bij. Hij is dan ook genezen. Maar de onzekerheid, het ongeloof, wat met de kinderen/familie enz… weegt zwaar, dat heb ik zelf (gedeeltelijk) kunnen mee ervaren. Ik denk niet dat jij de persoon bent waartegen men meelijwekkend moet doen, en zo is mijn beste vriend ook niet. Het grootste plezier kon je hem doen door normaal te blijven doen tegen hem. En uit de blog blijkt dat bij jou ook zo een beetje te zijn. Ik zal je dus voor de komende (feest)dagen hetzelfde wensen dan aan iedereen: feest goed, profiteer van het leven en niet te zat! Groetjes en veel sterkte gewenst! Geert.
Hey Patrick,
Zoals jij ons steeds hebt geholpen met al je posiviteit, wil ik jou nu ook een hart onder de riem steken!
Hou de moed erin!
Groetjes Carmen (kindervreugd zee)
He Patrick,
wist niet goed waaronder ik mijn reactie diende te plaatsen.Hier dus;)))
Ik wil je nog bedanken voor de mooie kerstavond ,met gezellige en overheerlijk,lekkere gourmettafel.
Omdat het al een tijdje geleden was dat ik je zoons heb gezien,kwam ik weer tot de constatatie dat je twee prachtige ,lieve gasten van zoons hebt!
Ik vind je een fantastische vader die zijn zoons laat zijn wie ze zijn en hen ondersteund waar nodig is!!!Knap,dat is een Vader met een grooote V!dikke kus en tot later.
Patrick,
Ik zou zeggen, ik weet wat je doormaakt. Maar eigelijk maar een topje van de ijsberg. Ik ook ben geopereerd, maar ik heb meer geluk gehad dan jij.
Ik wens je nog veel sterkte.
Je achterneef François
Patrick,
De titel van dit bericht is ‘Wie is Patrick’. Ik, die je nog niet zó lang ken, heb toch ook een visie over wie jij bent.
Jij bent voor mij een geweldige vader, een fantastische vent die altijd positief blijft, een super geweldige schoonpapa in spé en een man met een zalige humor. Je humor is trouwens herkenbaar, Tom aapt je mopjes altijd na.
Hij heeft een aardje naar zijn vaartje!
Wees trots op je zonen, alletwee.
Het zijn geweldige kerels.
Tot vlug en veel sterkte.
Loes. xx
Hoi Patrick,
Ik was even aan het rusten tussen het studeren door en ik moest eens aan je blog denken. Dus eindelijk bezoek ik hem eens (schandalig laat, ik weet het, sorry).
Het ziet er allemaal heel mooi uit, ik ben echt onder de indruk.
En ik denk ook dat je mentale instelling je wat kan helpen tegen deze ziekte. Ik heb een paar jaren geleden het boek van Lance Armstrong gelezen (Door de pijngrens) en daar komt dit ook aan bod.
In ieder geval:
Keep up the good spirit!
Groeten
Nils
Beste Patrick,
Ik heb je pas verleden week leren kennen, te St-Idesbald in “het home”.
Van de eerste ontmoeting klikte het meteen …. raar eigenlijk.
Ik zei het vandaag nog: wij hadden elkaar al eerder moeten ontmoeten.
Op deze korte tijd heb ik al kunnen vaststellen dat jij een persoon bent met een warm hart en iemand waar ik veel respect voor heb.
Ik weet zeker dat we elkaar hier in het home nog gaan ontmoeten in de toekomst!
Sterkte en groetjes, De Zeebaas.
hoi patrick
Zal mij even in het kort voorstellen .ik ben een vrouw van 44 jaar uit opglabbeek(limburg).In 2006 is bij mij darmkanker vastgesteld
ben geopereerd .Nu 2008 februari heb ik te horen gekregen dat ik uitzaaien naar de lever heb ,heb al verschillende chemo kuren achter de rug.In genk ziekenhuis hebben ze mij ook opgegeven ,ben nu naar leuven aanhet gaan ,daar zien ze het nog ziten om mij te opereren.De chemo moet uiteraard ook aanslaan.Ben er even stil van dat je maar 21 maanden meer te leven hebt in geval van uitzaaien.Dus moet ik ook beginnen af te tellen sta er ook nog eens alleen voor met een zoon van 17 jaar zie het nu even niet meer zitten.Groetjes Linda
Goed zo Patrick,De mind kan heel veel. Wil je echter zoeken naar de Bron van de mind; wil je die Bron liefhebben in jouw hart, wil je de kracht die daar overvloedig uit voortvloeit, uitstralen naar jezelf en de anderen, dan zul je zeker GOUD behalen voor jouw leven en dat van anderen. Het is toch zo moeilijk van lief te hebben wat je niet kent. Ontgin dus de Bron in jezelf en laat ze overvloedig spuiten. Zoek dus verder naar kennis en inzicht tot wanneer je vind wat uw redding is. Beleef dan deze ondekking, leef ernaar en wordt LIEFDE. IN DE LIEFDE IS ER GEEN PLAATS VOOR DE DOOD; en zij die dan toch sterven met het juiste inzicht, weten dan dat het slechts een overgang, meer nog een UPGRADING is. Nog veel succes in uw streven,alain
Waarom zijn er zoveel vragen
Waarom is er zoveel pijn
Waarom zijn er zoveel dingen
die niet te begrijpen zijn.
Patrick ik wens je nog een hoop levenslust , en dat je nog lang mag genieten van het leven.
Groetjes Jerry en Linda
Beste Patrick, en andere deelnemers aan Doodgraag Leven,
Gisteren heb ik jullie eerste aflevering gezien. Ik denk dat ik sinds 9/11 nog nooit zo perplex stond bij het aanschouwen van televisiebeelden. Maar de redenen staan diametraal tegenover elkaar. Daar waar 9/11 de waanzin van de mensheid op het kleine scherm toverde, was Doodgraag Leven van gisteren uitzonderlijk krachtig. Die pure eerlijkheid, die ongenuanceerde essentie, die onbegrijpelijke maar heerlijke helderheid. Ik kan jullie alleen maar bedanken voor wat jullie mij, en vele anderen, hebben geschonken in 30 minuten op de beeldbuis. Zoveel bescheidenheid, zoveel vechtlust, zoveel warmte. Bedankt voor al die sereniteit,
Marc
zocht een uitje voor de vrije zondag,kwam hier.kan je gaan vertellen wat ik heb meegemaakt.doe ik niet.ik ben alleen met de meiden. kan je je alleen zeggen,doe wat je je denkt wat goed is.maar laat iets achter voor je kinderen.heeft mijn man niet gedaan.heel veel sterkte en eet gezond.
dikke knuf petra
Beste Patrick,
Er komt waarschijnlijk heel veel naar je toe dank zij de uitzending.
We waren samen in de chemo Middelheim gedurende een aantal weken en ik leerde je kennen als een vrijmoedig en ook vrij moedig man.
Samen hebben we via jouw toestellen nog wat “ gegoogled�? en wat pekzwarte humor gewisseld. Ik vond dat prettig ondanks de situatie, die ik daardoor net een beetje kon vergeten.
Ik wou je proficiat wensen voor je standpunt inzake je palliatieve keuze vanuit je levensbeschouwing. Je hebt dat discreet en waarachtig gedaan. Helemaal in de stijl van het indringende programma.
Ik wens je een sterke verderzetting met die goede moed (die toch maar tussen onze oren zit) en hoop je te kunnen blijven volgen ook in deze Halloweentijd. Je lotgenoten zijn elk op hun manier ook sterk. Bedankt om erop die manier te zijn voor ons allemaal. Het geeft ons sterkte en zegt ons dat leven ook genieten mag zijn, ondaks het onafwendbare.
Hartelijke groeten en tot weerziens.
Theo Joos
Beste Patrick,
Bedankt voor je toonaageveld voorbeeld van positieve ingesteldheid, je sterke persoonlijkheid, je vastbereidenheid, je doorzettingsvermogen, de wil en de moed…
Het siert je, Patrick.
Je doet me ontzettend veel aan mijn man denken…
Hij ging met even veel waardigheid doorheen deze moeilijke periode
Helaas, het noodlot heeft voor hem anders beslist…
Ik wens enkel het allerbeste toe !
Anne
hey patrick,
hier die gekke meidentweeling van aan zee in St.Idesbald!! Het is al een tijdje geleden dat we elkaar gezien hebben, maar het is zeer fijn om te zien dat je ondanks alles je echte vrolijke zelf blijft. En niet te vergeten, je kan je machinekes nog steeds niet missen… Dat kan alleen maar een goei teken zijn!! We gaan met “plezier” de verdere afleveringen volgen… En wie weet, weer eens tot aan het zeetje!!! doe ook de groetjes aan de jongens van de meisjes!!! XXXX saartje en leentje
Hallo Patrick,
Met veel aandacht volg ik de serie op één. Ik volg in het bijzonder uw verhaal omdat ik ook darmkanker heb gehad. Ik heb de weg van bestraling, chemo, wegnemen van 30 cm endeldarm, plaatsing van ileostoma, wegnemen ervan en dan langzaam, heel langzaam herstellen. Darmoperatie op 22 december 2006. Mijn verhaal vind je op mijn site Gisele Kreatief onder KANKER, Ik noem het “Mijn Lelijk Beest”, dit over mij.
Bij het zien van de uitzendingen ben ik verbaasd over de manier waarop jij en al de andere patiênten omgaan met het “Lelijk Beest”. Het is zeker niet aan iedereen gegeven om op zo’n eenvoudige, intense en realistische manier zijn toekomst voor ogen te houden. Het valt op dat jullie stuk voor stuk heel bijzondere mensen zijn die het jullie medemensen ook zo “aangenaam” mogelijk proberen te maken om samen het “Lelijk Beest” te bestrijden. Het valt op dat door jullie heldere en juiste kijk op het verloop van de ziekte, het aanvaarden ervan iets “gemakkelijker” is. Door deze goede uitgangspositie kan men dan ook het “Lelijk Beest” volgens mijn insziens beter bestrijden. Ik wens u en al je mede-patiënten vanharte nog veel levensvreugde en plezierige momenten toe.
Groetjes,
Gisèle
Hoi patrick!
ik heb gedurende een hele tijd rijkhalzend uitgekeken naar het begin van de reality-reeks ‘doodgraag leven’. Al van bij de eerste aflevering was je voor mij wel de persoon die eruit sprong. Niet alleen herkende ik meteen de sporthal waar je zonen voor het eerst werden geïnterviewd (ja hoor, ben ook van deze kant), maar je hebt een charme over je, die me helemaal deed vergeten hoe ziek je eigenlijk moet zijn. Je bent echt een fascinerend persoon!
Ik heb echt een enorm respect voor de nuchtere manier waarmee je omgaat met je ziekte en alles wat daarbij komt.
Als geboren en getogen antwerpenaar die steeds actief is geweest in het verenigingsleven, moet ik toch zeggen dat ik je gezicht al meerdere malen ergens heb zien opduiken en het me niet zou verbazen als de term ‘kindervreugd’ je nogal bekend in de oren klinkt. Maar ik kan me natuurlijk ook vergissen.
Ik zal met veel plezier je avonturen van het afgelopen jaar blijven volgen! keep inspiring the world.
Groetjes
dag patrick ,
zoals zovele mensen ben ook ik erg met je begaan ik werk als vrijwilliger in een ziekenhuis op de oncologische afdeling ,heb zelf ook dat nare beest van dichtbij meegemaakt ,met een goed en minder goed einde ,ik hoop dat je toch nog een goede levenskwaliteit mag hebben en ten volle van je zonen kan genieten ,ik bewonder je om je positieve ingesteldheid ,en ik gun je van harte nog enkele kwalitatieve jaren . Ik heb enorm veel respect voor je
Hartelijke groetjes,
Patrick,
Het is echt énorm knap hoe je met alles omgaat…
Ik kan met de reacties hierboven enkel maar meegaan en zeggen dat ik onwaarschijnlijk veel respect heb voor u!
Veel sterkte en mooie momenten toegewenst,
Jef Goetschalckx (tot voor kort school/klasgenoot van Steve en Tom in St. Eduardus! Doe ze de groeten!)
Patrick,
Mometeel ben je in behandeling in het ZNA Middelheim. Dit ziekenhuis is blijkbaar gespecialiseerd in het behandelen van kanker. Denk je dat dat men daar meer “wapens” in de kast heeft dan in een algemeen ziekenhuis ? De oncoloog die mij behandeld ontkent dat, toch heb ik mijn bedenkingen. Als het over een zo belangrijk item als je leven gaat is het beste net goed genoeg.
Groetjes, Rudi
patrick ik heb zeer veel bewondering voor je zoals jij met je ziekte omgaat ik heb zelf ook dikkedarmkanker en ook door de artsen opgegeven ik put moed uit wat jij allemaal doet website sponsorwandeling.blogspot.com
Hallo Patrick,
Ik volg je al een paar weken in ‘doodgraag Leven’.
Eerlijk toegegeven moet ik zegge; vroeger zou ik me afgevraagd hebben hoe doet hij het, zo jong, 2 kinderen en terminaal zijn? maar de laatste 2 maanden verschiet ik van niet veel meer. Een maand geleden heeft mijn papa zijn laatste trein genomen. Met Pasen 2008 had hij een darmtumor en op 12 oktober heeft hij zijn laatste trein dan genomen. Hoe ons papa met zijn ziekte omging dat was gewoon fantastisch, nu in ons gezin is er heel veel bespreekbaar, maar toch. als je op 27jarige leeftijd moet vragen; papa wat wil je nog allemaal doen of hoe moet je begrafenis verlopen, die eerste woorden die zijn het moeilijkste maar dan is het een gesprek, net of je bent over het weer bezig.
Het is heel belangrijk voor je omgeving hoe je zelf op de situatie reageert, want bij ons hielp dat voor de aanvaarding. We hadden zoiets van; oke papa neemt het goed op dus kunnen wij dat ook en nu maar genieten van elkaar. Het zijn zeer zware weken geweest, maar ook zeer intense. Zo zou je altijd moeten leven, genieten van elk moment. De palliatieve afdeling heeft ons daar wel in geholpen, het is niet meer zo als vroeger, wegkwijnen in een hoekje, NEEN, het is een afdeling van rust, liefde, lachen, wenen, zottekes doen, … al wat je wilt en door deze afdeling en het verzorgende team is afscheid nemen vele aangenamer. Je krijgt kansen die je anders niet krijgt, neem ze met beide handen! Een voorbeeld hiervan is; op zaterdag 11 oktober waren mijn zus en ik nog bij papa als er een muziekprogramma op TV was, we hebben gezongen en gedanst, kort weg een zotte bende als je ons bezig zag, je zou zeker niet gezegd hebben daar ligt iemand op sterven. Zondagmorgend om 9u krijgen we telefoon dat het niet goed ging met papa, om 10u05 heeft hij dan zijn laatste trein genomen….! Mijn zus en ik hebben papa mee helpen wassen, hem mee omgekleed en dan zelf naar het rouwhuisje van het ziekenhuis gebracht. dat kan je anders toch niet. Er zijn veel mensen die nu zeggen ‘amai dat zou ik niet kunnen!’ Jawel je kan dat wel, maar het hangt er gewoon van af hoe je als familie begeleid wordt, niet hoe sterk je zelf bent. Het Palliatieve team van H.Hart Leuven is Gewoon SUPER! zelfs nu springen we daar nog af en toe binnen voor een babbeltje.
Even om duidelijk te zijn, bij ons wordt er nooit gezegd papa is dood, we zeggen altijd papa heeft zijn laatste trein genomen. paps werkt bij de NMBS en zijn hobby was modelbouw inderdaad ook treinen.
Dus patrick dit was mijn ervaring met ons papa. Ik hoop dat je nog heel veel kan genieten van alles en iedereen. Wat mij enorm deugd heeft gedaan was; dat papa letterlijk zei Evyke ik zie u graag en je bent een toffe dochter doe zo verder. Je weet wel dat je ouders je graag zien, maar als ze het dan nog is zeggen; dat kan ik niet beschrijven. Dus dat mag je niet vergeten te doen!
Tot Vanavond op TV he Patrick
Groetjes Evy
Hi Patrick,
Hier Luc, de broer van je schoonzus Ingrid.
Ik heb je gisteren gemist in de recentste VRT-aflevering. Herinner jij je nog onze schooltijd in de RITO te De Panne ? Als MS-patiënt kan ik me enigszins inbeelden hoe je situatie moet aanvoelen. De angst voor de diagnose na elke MRI-scan. Zo heb ik er ook veel gekend als onderzoek van de ‘plaques’. Patrick, ik bewonder je positieve ingesteldheid en hoop dat je toestand stabiliseert of zelfs mag verbeteren dank zij je begeesterend enthousiasme. Want de geest beveelt het lichaam (er zijn al lotgenoten genezen door hun sterke levenslust). Ik wens je nog veel sterkte, geloof en moed en mooie jaren vol levensvreugde ! Als ik iets voor je kan doen, behalve bidden, laat het me maar weten …
Dag Patrick,
Eerst en vooral wou ik jou zeggen hoe moedig ik jou vind om zo open over jouw ziekte om te gaan. Ik ben 51 jaar en heb in April te horen gekregen dat ik kanker had op drie verschillende plaatsen:
Baarmoeder en eierstokken, urineleider en darmkanker. Alle drie deze operaties zijn op dezelfde namiddag uitgevoert en kwamen totaal onverwachts want ik had nergens last van daarvoor, het was gewoon door een jaarlijkse kankercontrole dat dit gezien werd en meteen werd ingegrepen, van mijn darmen is er één groot stuk weggesneden zodanig dat ik moet leven met een stoma. Kan dit nog moeilijk aanvaarden en weet al zeker dat ze deze niet meer kunnen verwijderen. Mijn baarmoeder en eierstokken werden verwijdert alsook een groot stuk urineleider waardoor al mijn organen op een andere plaats liggen, mijn blaas hangt bv. aan mijn rechternier enz… Ik krijg raad van de artsen en begeleiding van twee pschychologen en ben ondertussen gestopt over veertien dagen met mijne chemo. Op 8 december moet ik terug een CT Scan laten uitvoeren en een paar onderzoeken om te zien of er uitzaaingen zijn.
Dus kijk ik elke week sinds het begin naar ” doodgraag leven ” en ik vind mezelf er een beetje in terug, hoewel …… ik weet niet of ik het zou kunnen om voor tv dit alles te vertellen, das zo moedig van jullie, ik heb daar echt véél respect voor. Hoe jullie met deze vreselijke ziekte omgaan daar zijn gewoon géén woorden voor, het is een strijd ja want dit maak ik nu ook door met véél tranen , maar anderzijds ook eens met een lach. Ik vecht ook door en hoop dat ik ” goed nieuws ” mag verwachten in december maar …….; we zijn er belange nog niet.
Ondertussen is Martine als eerste overleden en ik vond dit héél erg, ze was zo’n moedige vrouw, zo lief, zo teder en nog gelukkig met wat ze had. Ik heb daar véél bewondering voor hoe jullie met z’n vijfen nog de kracht hebben om positief te blijven. Jullie zijn een voorbeeld voor mij Patrick en andere mensen die aan deze ziekte lijden. Ik wil jou via deze weg dan ook nog veel moed inspreken en hoop dat je toch bij ons mag blijven.
Véél sterkte en moed toegewenst ook aan jouw zonen want voor hen is dit ook een moeilijke strijd.
Met de meeste hoogachting,
Martine
Beste patrick
We vinden het moedig dat je zo sterk blijft, en dat je er altijd bent voor je zonen. Ze hebben namelijk heel veel aan je.
Veel sterkte nog toegewenst.
Met vriendelijke groet
Hallo Patrick.
Hier steunbriefje van iemand die je kende van vroeger.
Mijn naam is Vangremberghe Anne Marie en Ik ben te werkgesteld in Home Mathilde Schroeyens te Sint Idesbaldus ( KOKSIJDE )
Ik heb alle afleveringen gevolgd van ” Doodgraag Leven ” en dit met
volle bewondering voor iemand als jij die zo moedig bent en nooit opgeeft.
Je hebt een positieve ingesteldheid en je heb een heel groot warm hart.
Jij stond voor iedereen klaar om te helpen.
Ik heb zeer veel respect voor jou en je bent een vriend voor het leven.
Ik ben blij je te mogen kennen en hoop je volgend jaar terug te zien in de Home Mathilde Schroeyens te Koksijde.
Mijn wens is een briefje je te ontvangen van jou.
Ik wens je heel veel sterkte toe en ook aan je twee zonen en familie.
Met vriendelijke groeten,
Anne Marie Vangremberghe en groetjes van ons allen.
Beste Patrick,
Het leven en de vaak de pure schoonheid ervan is voor velen van ons, ook voor mij, wellicht een evidentie. Het leven scheurt op kruissnelheid door een reeks hoofdstukken. Te weinig staan we stil, te weinig roepen we STOP en kijken we achterom en zijn we vrolijk en blij om wat het leven ons geeft. We vergeten te vaak kleine en zelfs problemen met een iets grotere dimensie te relativeren.
Ik ken je niet, jij kent mij niet. Maar ik ben slechts 2 jaar jonger en rijdt evenzeer met de motor. Dat is op zijn minst een klein raakvlak. Ik heb bijna elke aflevering van deze reeks gezien en - vergeef me de uitdrukking - er op een bepaalde manier van genoten. Genoetn van de manier waarop jullie zoveel energie en kracht en moed uitstralen. Heeel veel respect heb ik daarvoor. En ik wens jullie heel veel sterkte en nog meer moed en nog mmoie en intense momenten met vrienden en familie. Dit drukt een stempel en laat heel positieve sporen na.
Met vriendelijke groet,
Paul
Patrick,
Dit programma heeft velen voor het eerst geconfronteerd met het leven met kanker. In dit programma en ook in de blogs wordt de moed en strijdlust van jullie in de verf gezet.
Gedurende bijna 3 jaar ben ik regelmatig in de dagkliniek (levermeta’s, palliatief), en daar ontmoet ik meestal mensen die ik heb zien evolueren. Emotie maakt dikwijls plaats voor aanvaarding, kleine dingen winnen aan belang. Het is zeker geen minderheid die meer aankunnen dan ze zelf ooit gedacht hebben. Misschien maakt dat deel uit van de menselijke natuur, een soort verdedigingsmechanisme.
Groetjes,
Rudi
hallo patrick.. in het dagelijkse leven zouden we w.s. niet elkaar tegengekomen zijn en zou ik mischien ook niet gedurfd hebben ik heb schrik van motorrijders.. mijn echtgenoot rijdt ook op zo een gevaarte ..hij spaart nog voor een goldwing!!!tja genieten mag zeer zeker…verder hoop ik dat u mag herstellen in 2009.vrienden van ons lijden ook erg onder de stress van kanker te hebben!!ik leer veel van hen hun moed en veerkracht nog en de Hoop die ze hebben!maar nogmaals ieder is vrij in mening patrick!