Laatste keer over DCA (Hoop ik)
Update 16/02/2009.
Vanaf nu is de mogelijkheid om op deze blog item te reageren niet meer mogelijk. Vooral om de discussie af te sluiten over DCA.
Patrick
Wil voor de laatste keer nog even reageren op het DCA fenomeen, dat zich blijkbaar vooral in België manifesteert.
Het kan zijn dat de toekomst gaat blijken dat ik het bij het verkeerde eind heb, maar er zijn nog vele andere middeltjes die wonderbare genezing beloven.
Dit allemaal door een krant artikel van het Laatste Nieuws. Ik weet het wel, het is de meest gelezen krant in ons land, maar persoonlijk ga ik die krant niet inkijken.
Heb zelf ook moeten vaststellen, als ik geïnterviewd ben geweest door de verschillende kranten, dat het niveau verschil en de voorbereidingen van de journalisten, hun naam als wel of niet kwaliteit krant bevestigden. (Dat zal wel komen omdat ikzelf meer een Standaard lezer ben zeker. )
Het is zeker rond DCA, gevaarlijk om een medisch wonder te publiceren rond twee personen. Straffer nog stonden in het eerste artikel veel onwaarheden die wel twee dagen laterzijn rechtgezet. Dit tweede meer genuanceerd artikel is ook verschenen met meer wetenschappelijke visie, maar dat heeft blijkbaar niemand gelezen. (Ik krijg altijd alleen het eerste artikel doorgestuurd door verschillende mensen)
Ook VTM deed zoiets met Sandra, zonder eerste even met specialisten te spreken. Dat bewijst hoe sterk de media ons kan beïnvloeden. Je hoopt telkens dat die media zich beter gaat informeren, maar ik vermoed dat het ijdele hoop is.
Waarom mijn frustratie dan ?
Ik krijg nog elke week mails van mensen die mij echt gek verklaren, omdat ik niet in het “wondermiddel” DCA geloof.
Mensen ga eens op op verschillende sites, niet alleen de pro-DCA maaar ook op de anti.
Besef ook dat iedereen ook van alles op internet kan zetten en dat het geen absolute waarheid is.
Als je op de site van BBC kijkt vind je ook relevante info over nieuwe ontwikkelingen, want er zijn zoveel ontdekkingen waar, volgens mij, meer hoop bieden voor specifieke kanker. De kankerbestrijding zal er elke 10 jaar indrukwekkend op voorruit gaan. Hoopvol voor deze en volgende generaties
Enkele links met volgens mij meer genuanceerde info:
Ik heb ook veel last van Spam op deze blog (reclame voor Viagra maar ook voor DCA - zeer grappig). Vooral op het vorige DCA artikel, ga ik de mogelijkheid, om te reageren, af zetten binnen enkele dagen.
Ook op dit artikel zal ik na een week de reacties af zetten.
Waarschijnlijk lukt me dit niet, maar hoop dat de mensen mij nu gerust gaan laten ivm DCA.
Een goede mind . . .
Vandaag nog eens terug naar de chemo bar geweest. Ik voel me eigenlijk zo goed de laatste week, dat ik eigenlijk een beetje bang als het terug zou minderen. Ondertussen profiteer ik er maar eens goed van deze periode. De positieve geest is mij weer deugd aan het doen. Binnen 2 weken moet ik wel een dag binnen in het ziekenhuis. Ze gaan dan eens proberen met toediening van chemo rechtstreeks in de lever. Dit gebeurt via de liesstreek.
Proberen is altijd meegenomen. Ben zelf benieuwd naar de resultaten.
Tweede adem . . .
Sinds vorige week, heb ik net mijn tweede adem gevonden, na een vrij slechte periode is dit echt wel zeer aangenaam.
Nu kan ik terug buiten komen, zonder oververmoeid thuis te komen. Ook het feit, dat ik het niet moet uitzweten de dag erna, door verplicht in bed te liggen is meegenomen. Zo ben ik op vier dagen drie keer weggeweest.
Hopelijk blijft dit nog een tijdje zo. Op die manier kan ik terug de energie batterij voor de broodnodige positieve mind opladen.
Tot een volgende . . .
Praatcafé Vlk in Dendermonde.
Gisteren donderdag avond waren we uitgenodigd door het VLK om naar een praatavond te komen in Dendermonde. We waren met zijn allen aanwezig, Kim met zijn Anneke en mama Martine, Maria en Kristof, Natacha met Frank, Kobe met … (Grapje, hij was alleen), en tenslotte Ton de echtgenote van wijlen Martine.
Bedoeling was te praten over het programma “Doodgraag leven”, in de ruime zin van het woord met andere kanker patiënten.
We kregen een fantastisch ontvangst en veel complimentjes van de vele aanwezigen. We hebben elk ons woordje (nog eens) kunnen doen.
Ook wat er niet in het programma aan bod kwam wegens tijdsgebrek konden we vertellen . We werden dan ook letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes gezet. Hopelijk heb ik niet teveel het woord genomen, want als ik begin te praten dan kan je me moeilijk tegenhouden. Eerlijk gezegd had ik meer negatieve commentaar verwacht. Het blijft natuurlijk een delicaat onderwerp.
Alleen al het terug samenkomen met ons allen, heeft mij al extra energie gegeven. Vreemd dat we ons zo verbonden voelen. Tenslotte hebben we elkaar maar een handvol keren gezien en toch is daar een intense band die opgebouwd is door telefoon gesprekken, blogs volgen, zelfs facebook chats. Zonder het programma hadden we elkaar waarschijnlijk ook voorbij gelopen zonder elkaar aan te kijken.
Ook de bijdrage van Ton, die zijn verhaal kon vertellen over Manu, en dat het leven ondertussen verder moet gaan, was voor mij aangrijpend. Hij vertegenwoordigd voor ons ook een beetje het gevoel wat wiij ooit moeten achterlaten, en waar een sterke man zich kranig overzet. Eigenlijk denk ik persoonlijk, dat voor hem er ook geen andere keuze is, net zoals voor de resterende vier.
Je moet verder met het leven, hoe moeilijk het ook is.
Zo een goede dag, afgesloten met een goed gevoel. Deed echt nog eens deugd. Bedankt VLK en Kobe die ons uitgenodigd had.
Patrick
Update gezondheid …
Hallo,
Het is alweer een tijdje geleden, dat ik hier nog eens een berichtje neerpende.
Wou eerst reageren op die maniak in Dendermonde maar er is al genoeg over geschreven.
Nee dan maar even over de gezondheid. Zat weer met een hoest waardoor ik preventief binnen ben hebleven. Jammer want ik had zaterdag avond naar de korfbal willen gaan kijken.
Ook op zondag wou ik naar het jaarlijks nieuwjaar concert van het Saxofoon orkest van Zwijndrecht in de Singel (Waar Guy sax speelt), maar dat heb ik jammer genoeg niet kunnen meepikken. Maar ondertussen is de hoest al een stuk losser aan het worden, zodat ik hopelijk terug actiever wordt.
In de reeks foto’s, nu eens onze Guy en Fonny.
Groetjes Patrick
Nog een foto uit de reeks . . .
Nog zo een foto uit de reeks. Dit is de foto/tekening gemaakt in Zuid Amerika, Suriname. De originele foto is getrokken uit de hangmat van een andere goede vriend, Huub, een Surinamer die jaren in België heeft gewoond.
Ik heb hem leren kennen via mijn broer en het klikte onmiddellijk met hem, we hebben met Huub, zijn vrouw Yeti, en de kinderen Angelique, Wesley en Griffin, vele keren op reis geweest. Zo een koppel waar echt niets moet, en alles ter plaatste beslist wordt. Altijd spontaan, zoals naar de Ardennen trekken met kerstmis, daar een onverwacht een huisje zoeken, en zonder afspraak een restaurant vinden. Maar dikwijls, maar niet altijd, bleven we dan wel ergens in een bar tot in de laatste uurtje hangen. Of samen met de motorfiets erop uit trekken.
Indien iemand geen zin had om mee te gaan, dan blijft die gewoon op een zonnig terrasje zitten, Wel niet in diezelfde kerstperiode natuurlijk (met een soms peperdure Duvel, maar dat nam ik er bij.)
Allez eigenlijk kennen we nog zo vrienden, Hé Vera, waar we alles vrijwillig en ongebonden kunnen regelen en dat was ook wel leuk.
Toch is den Huub zoals veel mensen uit Boechout, en wijde omstreken, hem kennen, een begrip apart.
De man is dan ook al enkele jaren, door hartproblemen , gestopt met zijn eethuisje/frituur en is terug naar Suriname vertrokken. Ik ben er altijd welkom, en heb al twee maal mijn werk en plezier kunnen combineren daar.
Zijn oudste dochter Angelique is ondertussen getrouwd met Stefan en bleef in België. Ik mocht zelf hun getuige zijn van hun huwelijk verleden jaar).
De broer Wesley komt begin februari terug definitief naar België wonen. (nu ja wat is definitief)
Zijn Belgische vriendin Myriam (dochter van de jammer genoeg veel te vroeg gestorven Albert en Chris) is al een maand hier, om een woonst te zoeken.
Alleen de jonge Griffin (mijn tweede petekind, de eerste is Timmy vam mijn broer Frank) blijft nog in Paramaribo Suriname. Ik mis hen allemaal.
Éen van de weinige keren, tijdens een kort regenseizoen, waren we naar een film aan het kijken “The Sixth Sense” Met daarin de veel geciteerde filmquote ” I see dead people, walking around like regular people”.
Griffin had enkele flarden van de flim gezien en had als negen jarige toch schrik om alleen naar boven te gaan.
Hij zei “Nonkel Patrick, ik heb schrik ik het donker.”
Waarop ik hem zei, zoals in het liedje “Als je bang hebt in het donker moet je fluiten”.
Met volle moed ging hij naarboven maar kwam vlug terug,
en zei. “Ik kan helemaal niet fluiten Nonkel Patrick”.
Ik zou eigenlijk nog eens graag naar daar trekken. Misschien komt dat er nog wel eens van. Tenzij er sommige die de blog lezen dat niet goedkeuren zoals bij anderen, maar ja, voor die mensen bestaat er de delete knop
Wat ik wel moet bekennen, deze en de vorige foto’s heb ik niet zelf gemaakt, maar vondt ze wel mooi. Als niemand het verklapt, dan komen er nog enkele.
Blauwe maandag
Vandaag is het blauwe maandag en het is eigenlijk geen slechte dag voor mij.
De bedenker van de “blauwe maandag” is gebaseerd op een wetenschappelijke formule waaruit bleek dat de derde maandag in januari de dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Blijkbaar is het een stunt van één of ander reisagentschap. Goed bekeken eigenlijk.
Maar zoals je hierboven ziet kleurt de dag ook rood en geel, dus het valt allemaal wel mee. Zaterdagavond had ik een hele goede dag en ben ik nog eens naar de korfbal geweest. Een gelijk opgaande match maar onze ploeg stond meestal één puntje achter. In de laatste 29 seconden of zo maken we de gelijkmaker en in de laatste seconde de winnende korf. Een match die nog lang gaat blijven hangen.
Scan resultaten
Wel wat laat, eigenlijk is het al donderdag.
Gisteren wel wat goed nieuws gekregen, dat de lever schade niet echt veel groter geworden zijn in vergelijking met Augustus. Ook de rest van de buik zit er goed uit.
Toch voel ik mij niet zo goed in mijn vel. Maar ja de ene kleine verkoudheid volgt soms de vorige op
Lig wel teveel in mijn bed naar mijn zin, en moet waarschijnlijk mijn mind nog eens goed opkrikken.
Patrick
Het is hier even stilgevallen…
Hello,
Sorry voor jullie ongerust te maken dat ik een tijdje niets liet weten.
Heb een tijdje iets minder goed geweest maar zit weer in de positieve klimperiode.
Eigenlijk ook een beetje te weinig inspiratie om iets op de blog te zetten.
Ook omdat ik telkens een reactie plaatste op het vorige bericht, had ik het gevoel dat ik iets aan het schrijven was op de blog.
Kan gebeuren hé.
Ben wel de nacht met de dag aan het wisselen. Ben dus ’s nachts wakker en slaap meer overdag. Misschien daarom dat ik niet op de blog schreef omdat ik jullie ’s nachts niet wou storen. (De moppen worden er dit keer echt niet beter op)
Zo hoop dat jullie een beetje gerust gesteld zijn. Woensdag krijg ik trouwens de resultaten van mijn laatste scan.
2009
Mensen die mij goed kennen, weten dat ik geen al te grote liefhebber ben van de feestdagen. Maar de laatste twee overgangen van oud op nieuw hebben mij wel een speciale gevoel gegeven.
Verleden jaar was ik al heel blij dat ik de 2008 had bereikt, en ik had echt niet verwacht dat ik deze overgang nog ging meemaken.
Wat een bonusjaar is het geweest. Met enkele down periodes maar ook vooral vele up periodes.
Nu heb ik een iets andere instelling, eigenlijk nog optimistischer en zie ik wel waar we uitkomen. Laat ons hopen voor ons de vier resterende deelnemers van “Doodgraag leven”, een zo pijnloze en mooie kwalitatieve periodes. De lente is binnen een paar maanden ook terug in het land. Ik zie er al naar uit.
De goede moed had ik voor 2009 besteld en is gelukkig net op tijd aangekomen.
Heb er ook al een Duveltje op gedronken. Was even geleden en heeft heel lekker gesmaakt.
Op naar alle verdere bonussen.
Aan iedereen een gelukkig en gezond 2009 toegewenst.
Update: Ik probeer voor één keer een reactie te geven op elke reactie. Allez als ik tenminste inspiratie genoeg heb.
