Praatcafé Vlk in Dendermonde.
Gisteren donderdag avond waren we uitgenodigd door het VLK om naar een praatavond te komen in Dendermonde. We waren met zijn allen aanwezig, Kim met zijn Anneke en mama Martine, Maria en Kristof, Natacha met Frank, Kobe met … (Grapje, hij was alleen), en tenslotte Ton de echtgenote van wijlen Martine.
Bedoeling was te praten over het programma “Doodgraag leven”, in de ruime zin van het woord met andere kanker patiënten.
We kregen een fantastisch ontvangst en veel complimentjes van de vele aanwezigen. We hebben elk ons woordje (nog eens) kunnen doen.
Ook wat er niet in het programma aan bod kwam wegens tijdsgebrek konden we vertellen . We werden dan ook letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes gezet. Hopelijk heb ik niet teveel het woord genomen, want als ik begin te praten dan kan je me moeilijk tegenhouden. Eerlijk gezegd had ik meer negatieve commentaar verwacht. Het blijft natuurlijk een delicaat onderwerp.
Alleen al het terug samenkomen met ons allen, heeft mij al extra energie gegeven. Vreemd dat we ons zo verbonden voelen. Tenslotte hebben we elkaar maar een handvol keren gezien en toch is daar een intense band die opgebouwd is door telefoon gesprekken, blogs volgen, zelfs facebook chats. Zonder het programma hadden we elkaar waarschijnlijk ook voorbij gelopen zonder elkaar aan te kijken.
Ook de bijdrage van Ton, die zijn verhaal kon vertellen over Manu, en dat het leven ondertussen verder moet gaan, was voor mij aangrijpend. Hij vertegenwoordigd voor ons ook een beetje het gevoel wat wiij ooit moeten achterlaten, en waar een sterke man zich kranig overzet. Eigenlijk denk ik persoonlijk, dat voor hem er ook geen andere keuze is, net zoals voor de resterende vier.
Je moet verder met het leven, hoe moeilijk het ook is.
Zo een goede dag, afgesloten met een goed gevoel. Deed echt nog eens deugd. Bedankt VLK en Kobe die ons uitgenodigd had.
Patrick
Update gezondheid …
Hallo,
Het is alweer een tijdje geleden, dat ik hier nog eens een berichtje neerpende.
Wou eerst reageren op die maniak in Dendermonde maar er is al genoeg over geschreven.
Nee dan maar even over de gezondheid. Zat weer met een hoest waardoor ik preventief binnen ben hebleven. Jammer want ik had zaterdag avond naar de korfbal willen gaan kijken.
Ook op zondag wou ik naar het jaarlijks nieuwjaar concert van het Saxofoon orkest van Zwijndrecht in de Singel (Waar Guy sax speelt), maar dat heb ik jammer genoeg niet kunnen meepikken. Maar ondertussen is de hoest al een stuk losser aan het worden, zodat ik hopelijk terug actiever wordt.
In de reeks foto’s, nu eens onze Guy en Fonny.
Groetjes Patrick
Nog een foto uit de reeks . . .
Nog zo een foto uit de reeks. Dit is de foto/tekening gemaakt in Zuid Amerika, Suriname. De originele foto is getrokken uit de hangmat van een andere goede vriend, Huub, een Surinamer die jaren in België heeft gewoond.
Ik heb hem leren kennen via mijn broer en het klikte onmiddellijk met hem, we hebben met Huub, zijn vrouw Yeti, en de kinderen Angelique, Wesley en Griffin, vele keren op reis geweest. Zo een koppel waar echt niets moet, en alles ter plaatste beslist wordt. Altijd spontaan, zoals naar de Ardennen trekken met kerstmis, daar een onverwacht een huisje zoeken, en zonder afspraak een restaurant vinden. Maar dikwijls, maar niet altijd, bleven we dan wel ergens in een bar tot in de laatste uurtje hangen. Of samen met de motorfiets erop uit trekken.
Indien iemand geen zin had om mee te gaan, dan blijft die gewoon op een zonnig terrasje zitten, Wel niet in diezelfde kerstperiode natuurlijk (met een soms peperdure Duvel, maar dat nam ik er bij.)
Allez eigenlijk kennen we nog zo vrienden, Hé Vera, waar we alles vrijwillig en ongebonden kunnen regelen en dat was ook wel leuk.
Toch is den Huub zoals veel mensen uit Boechout, en wijde omstreken, hem kennen, een begrip apart.
De man is dan ook al enkele jaren, door hartproblemen , gestopt met zijn eethuisje/frituur en is terug naar Suriname vertrokken. Ik ben er altijd welkom, en heb al twee maal mijn werk en plezier kunnen combineren daar.
Zijn oudste dochter Angelique is ondertussen getrouwd met Stefan en bleef in België. Ik mocht zelf hun getuige zijn van hun huwelijk verleden jaar).
De broer Wesley komt begin februari terug definitief naar België wonen. (nu ja wat is definitief)
Zijn Belgische vriendin Myriam (dochter van de jammer genoeg veel te vroeg gestorven Albert en Chris) is al een maand hier, om een woonst te zoeken.
Alleen de jonge Griffin (mijn tweede petekind, de eerste is Timmy vam mijn broer Frank) blijft nog in Paramaribo Suriname. Ik mis hen allemaal.
Éen van de weinige keren, tijdens een kort regenseizoen, waren we naar een film aan het kijken “The Sixth Sense” Met daarin de veel geciteerde filmquote ” I see dead people, walking around like regular people”.
Griffin had enkele flarden van de flim gezien en had als negen jarige toch schrik om alleen naar boven te gaan.
Hij zei “Nonkel Patrick, ik heb schrik ik het donker.”
Waarop ik hem zei, zoals in het liedje “Als je bang hebt in het donker moet je fluiten”.
Met volle moed ging hij naarboven maar kwam vlug terug,
en zei. “Ik kan helemaal niet fluiten Nonkel Patrick”.
Ik zou eigenlijk nog eens graag naar daar trekken. Misschien komt dat er nog wel eens van. Tenzij er sommige die de blog lezen dat niet goedkeuren zoals bij anderen, maar ja, voor die mensen bestaat er de delete knop
Wat ik wel moet bekennen, deze en de vorige foto’s heb ik niet zelf gemaakt, maar vondt ze wel mooi. Als niemand het verklapt, dan komen er nog enkele.
Blauwe maandag
Vandaag is het blauwe maandag en het is eigenlijk geen slechte dag voor mij.
De bedenker van de “blauwe maandag” is gebaseerd op een wetenschappelijke formule waaruit bleek dat de derde maandag in januari de dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Blijkbaar is het een stunt van één of ander reisagentschap. Goed bekeken eigenlijk.
Maar zoals je hierboven ziet kleurt de dag ook rood en geel, dus het valt allemaal wel mee. Zaterdagavond had ik een hele goede dag en ben ik nog eens naar de korfbal geweest. Een gelijk opgaande match maar onze ploeg stond meestal één puntje achter. In de laatste 29 seconden of zo maken we de gelijkmaker en in de laatste seconde de winnende korf. Een match die nog lang gaat blijven hangen.
Scan resultaten
Wel wat laat, eigenlijk is het al donderdag.
Gisteren wel wat goed nieuws gekregen, dat de lever schade niet echt veel groter geworden zijn in vergelijking met Augustus. Ook de rest van de buik zit er goed uit.
Toch voel ik mij niet zo goed in mijn vel. Maar ja de ene kleine verkoudheid volgt soms de vorige op
Lig wel teveel in mijn bed naar mijn zin, en moet waarschijnlijk mijn mind nog eens goed opkrikken.
Patrick
Het is hier even stilgevallen…
Hello,
Sorry voor jullie ongerust te maken dat ik een tijdje niets liet weten.
Heb een tijdje iets minder goed geweest maar zit weer in de positieve klimperiode.
Eigenlijk ook een beetje te weinig inspiratie om iets op de blog te zetten.
Ook omdat ik telkens een reactie plaatste op het vorige bericht, had ik het gevoel dat ik iets aan het schrijven was op de blog.
Kan gebeuren hé.
Ben wel de nacht met de dag aan het wisselen. Ben dus ’s nachts wakker en slaap meer overdag. Misschien daarom dat ik niet op de blog schreef omdat ik jullie ’s nachts niet wou storen. (De moppen worden er dit keer echt niet beter op)
Zo hoop dat jullie een beetje gerust gesteld zijn. Woensdag krijg ik trouwens de resultaten van mijn laatste scan.
2009
Mensen die mij goed kennen, weten dat ik geen al te grote liefhebber ben van de feestdagen. Maar de laatste twee overgangen van oud op nieuw hebben mij wel een speciale gevoel gegeven.
Verleden jaar was ik al heel blij dat ik de 2008 had bereikt, en ik had echt niet verwacht dat ik deze overgang nog ging meemaken.
Wat een bonusjaar is het geweest. Met enkele down periodes maar ook vooral vele up periodes.
Nu heb ik een iets andere instelling, eigenlijk nog optimistischer en zie ik wel waar we uitkomen. Laat ons hopen voor ons de vier resterende deelnemers van “Doodgraag leven”, een zo pijnloze en mooie kwalitatieve periodes. De lente is binnen een paar maanden ook terug in het land. Ik zie er al naar uit.
De goede moed had ik voor 2009 besteld en is gelukkig net op tijd aangekomen.
Heb er ook al een Duveltje op gedronken. Was even geleden en heeft heel lekker gesmaakt.
Op naar alle verdere bonussen.
Aan iedereen een gelukkig en gezond 2009 toegewenst.
Update: Ik probeer voor één keer een reactie te geven op elke reactie. Allez als ik tenminste inspiratie genoeg heb.
Message to my English speaking friends and ex-colleagues
Hi Guys, I hope my English is still readable, it has been a while that I have written in the English language.
As most of you know I got large bowel cancer in 2005.
First treatment was not very successful and due to Liver Metastases. I asked and looked at the different statistics.
Practically all the statistics, the median (average) told me, that my life expectancy was probably till the end of the year 2007
This message is part of a weblog, which is provided for me, by the Belgian public television VRT. They made an eight series documentary (30 minutes) about 5 cancer patients, with a short life expectancy. The series stopped in the beginning of the month December.
We got a fantastic response on the program. Everywhere I go, people still recognizes us, and want to talk to us. One of the elements of the TV-program was more or less trying to break the taboo, and talk about cancer with our family and friends. (or with proffesional trained personal)
Sometimes people told me, that due to the program on TV, people that were in the same situation started talking to their friends and family. Afterwards these people are very pleased that they done so.
Last two years was like a one big rollercoaster ride, mostly with up periods and sometimes with down periods. But I really enjoyed the extra bonus I received this year.
Meanwhile I’m still alive and still kicking (more or less).
To be honest, I do not play any soccer any more, but come to think about it, I never did before.
I still have the bad habit of telling terrible bad jokes.
Normally at the end of the year the jokes get better.
For this reason I have to keep holding on.
Ofcource, I still enjoy the Belgian Duvel and Belgian chocolate.
I still keep telling to myself this is more or less part of my treatment. and long life.
Special wishes to you all for this new year 2009.
Patrick and his two sons Tom en Jerry (Sorry it is Steve)
