Een voor(spoed)ig nieuwjaar
Hallo allemaal, alvast voor iedereen een voorspoedig Nieuwjaar gewenst. De haakjes in de titel hebben natuurlijk een betekenis. Gisteren avond heb ik Tom en Steve, mij laten brengen naar de spoed afdeling van het ZNA middelheim. Ik bleef maar bloeden aan een wondje aan de stoma openening en dit was heel ongemakkelijk en verontrustend.
Maar na onderzoek hebben ze mij geholpen en mocht ik naar huis. Iets gekregen voor een betere bloedstolling.
Eigenlijk vreemd, ik ga elke week naar het ZNA middelheim maar een avondtrip naar de spoed afdeling is toch wel vreemd.
Natuurlijk heb je een beetje bang dat je moet binnen blijven met deze feestdagen. En om eerlijk te zijn, zei ik luidop tegen mijn zonen, jongens ik ga hier wel binnen, maar ik kom zeker terug uit het ziekenhuis.
Heb ook wat flauw mopjes verteld (zoals gewoonlijk) op de spoedafdeling zodat ze inzien dat zo een flauwe plezante maar beter vlug naar huis laten gaan. Moet wel vanmiddag terug voor mijn wekelijkse toediening.
Terloops sta ik vandaag ook vermeld in de Gazet van Antwerpen, rond de problematiek van het meisje waar de laatste dagen al heel veel verschenen is. “Red Sandra”. Eigenlijk allemaal moeilijk om aan goede informatieve informatie te geraken, want iedereen spreekt mekaar een beetje tegen. Het is goed dat er aandacht wordt besteed aan het onderwerp, maar er zijn vele andere die baat zouden hebben met (wel of niet) experimentele middelen.
Ik kan 100% inkomen in de reactie van de ouders, maar stoor mij vooral aan de website van het meisje, waar een aftelklok afloopt.
Dit is juist iets dat we wilden duidelijk maken met de programma “Doodgraag leven” dat dit geen exacte wetenschap is. Op die manier worden de misverstanden weer verkeerdelijk bevestigd en dat is jammer. Had op een forum ook opgeroepen om voor elke Euro voor het meisje, ook een euro te storten voor één of ander kankerfonds.
Dit werd niet direct goed ontvangen. Jammer die reacties, vooral door onwetendheid van de mensen.
Het is natuurlijk een fantastisch initiatief wat velen willen ondernemen door financiële steun te geven, maar er zijn ook nog zoveel anderen waar er niet voor gebeurt. Één drenkeling redden heeft een goed gevoel natuurlijk vooral met deze feestdagen, kerstgevoel. Maar ik heb de indruk dat de rest van een groot zinkend schip ook aan het verdrinken zijn.
Patrick.
Sit-Down comedian
Ik heb in mijn leven al veel dingen gedaan, maar nog nooit heb ik een poging gedaan om dit te doen als stand-up comedian. Allez ik zit recht in mijn bed terwijl ik dit schrijf dus ben ik eigenlijk een sit-down comedian. Heb ik ook een uitvlucht als de moppen te flauw zijn.
Eerst dacht ik, om een eerste try-out te doen bij bejaarden tehuizen, expliciet de bejaarden tehuizen voor dementerende mensen, Als je dan niet genoeg materiaal hebt voor een lange show, kun je steeds opnieuw beginnen. Nadeel is wel dat de moppen niet te lang mogen duren.
Zo kan je vragen of de mensen weten wat er 20 meter onder de grond zit, groen is en het vreet stenen. Wedden dat ze het niet meer weten. Het is natuurlijk de groene stenenvreter.
Of er iemand weet als je een hele lange boor hebt en dwars door de aarde zou kunnen boren. Je laat er dan een steen door vallen. Waar stopt die steen? Weeral zullen de dementerende mensen het niet meer weten. Want op 20 meter stopt die steen natuurlijk. Daar ziet de groene stenenvreter.
Als tweede stap zou ik naar de palliatieve afdelingen in de verschillende ziekenhuizen kunnen aflopen. Het is niet omdat ik zelf niet meer te genezen ben, maar die mensen hun mening is echt wel onafhankelijk. Meestal hebben die in hun bereik twee knopjes.
Het eerste knopje is om een verpleegster te roepen als de moppen te flauw zijn. Het tweede is het knopje van de morfine pomp, als hun buik zeer doet van het lachen.
Maar de mond op mond reclame van de beide is eigenlijk waardeloos. De eerste doelgroep is je naam al lang vergeten. En de tweede groep is in slaap gevallen door te veel morfine en is het de dag erna waarschijnlijk vergeten.
Nee dan zal ik maar de culturele zaaltjes moeten afschuimen. Dan begin ik waarschijnlijk een mop in de stijl van Geert Hoste over de koningsfamilie.
Zo zijn er de beide prinsen (bijna een sprookje) die een paar weken geleden aan hun papa Albert, de koning, vragen zodat hun dotatie niet beter op een ander rekening kunnen storten dan die van hun Fortis rekening, Waarop Albert zegt. “Jongens dat kunnen jullie niet maken, want dan gaat misschien iedereen hun geld daar weghalen en dan hebben we nog een nieuwe bank crisis !”
De beide prinsen zijn ongerust voor de uitspraak van het hof van cassatie. Diegene die het slimst van de twee uitziet (ik vergeet altijd wie dat nu echt is) zegt laat ons het hof eens even opbellen, en vraag hun de verkoop niet tegen te houden, Waarop de andere zegt, we kunnen alleen niet onder onze naam bellen. Weet je wat, we zeggen dat we medewerkers zijn op het kabinet van de Jo (Vandeurzen). En zo geschiede het kwade.
De gevolgen zijn nu door iedereen gekend, en de papa mag nu weer de kastanjes uit het vuur halen.
Ja gemakkelijk is de opdracht niet. Vroeger kon je een ex-premier nog een mooi vooruitzicht geven. Martens kon je nog een Europese carrière toewensen, en een nieuwe familie en daarna eventueel een nieuwe vrouw. Mark Eyskens kon je laten warm laten lopen voor een schildersezel. Dehaene een burgemeester sjerp. Guy Verhofstadt kon je nog laten wegdromen van een villa in Italië.
Maar wat doe je met Yves Leterme ? Een geiten boerderij laten beginnen ? Ik zou het ook niet weten.
Wie wil er nu de regering gaan leiden ? (Of is het lijden)
Misschien moeten ze een vrij onbekende BV nemen (Zoals uw verslag gever, maar je mag niet solliciteren naar de job van premier). Ik heb geen aandelen meer, heb wel een politieke voorkeur maar ik kan nog kiezen want ik heb geen partij kaart. Ze moeten dan ook niet vrezen voor een hoge ontslag vergoeding of een tweede ambst termijn. En als ik dan zou vallen of geveld worden, kunnen ze rustig verkiezingen houden zonder gezichtsverlies. Zou de thuisverpleegster ook naar de wetstraat komen ?
Ik ga het hier maar bij laten. Voordat ik een prijs krijg van de eerste en beste (maar ook slechtste) belgische sit-down comedian.
Patrick
Doodgraag leven - Nabeschouwing
Het is al een tijdje geleden dat ik hier nog een op de blog schreef, en ik had de nabeschouwingen beloofd dus ben ik maar terug in de pen gekropen.
Het was ongeveer half november 2007 toen ik een brief van mijn oncoloog Dr Schrijvers kreeg waarin stond of ik interesse had om mee te werken aan een nieuw programma voor de VRT . Over kankerpatiënten die niet meer te lange levensverwachtingen hadden,
Ik heb daar enorm lang over gedacht en mijn beste vrienden hierover geconsulteerd. Enerzijds sprak het mij wel aan om een boodschap in de wijde wereld te sturen.
Ik had dan ook als meerwaarde TV- zoeker eerst voorgenomen, enkel mee te doen aan een programma, dat op Canvas uitgezonden ging worden.
Daarna heb ik Ludo Penninckx, gebeld en die is bij ons thuis een gesprek komen voeren. Toen ik hoorde, dat het een programma op één ging worden had er eerst geen zin meer in, maar heb Ludo laten uitspreken en die heeft mijn interesse aangewakkerd, Dat is een hele kunst, want meestal laat iemand mij niet zomaar van gedacht veranderen. Ook de afspraak dat we volledig Veto recht kregen tot enkele weken voor uitzending, en na onze goedkeuring van de beelden. Gaf mij een gerust gevoel. Ook als er ondertussen iets zou gebeuren met mij hadden Tom en Steve dit Veto recht.
Tijdens de opname heb ik mij enkele weken zeer slecht gevoeld, en dacht want gaan ze nu doen met mij in het programma. Mij alleen in één of twee aflevering zetten, of een andere persoon zoeken. Gelukkig ben ik uit de slechtere periode heen geraakt en hebben we mooie draaidagen kunnen maken. Uiteindelijk zijn er niet zo veel draaidagen geweest, telkens waren die op afspraak, maar verschillende van die dagen zijn afgezegd wegens een slecht moment in mijn ziekte en genezing proces. Zo zijn er geen beelden kunnen gemaakt worden van het rijden met de motor, simpel omdat ik het altijd eerst wou proberen en er de dagen erna last van had, Misschien reed ik stiekem wel alleen met de motor zonder camera ploeg om er zo veel mogelijk alleen stiekem van te genieten, ik weet het niet, maar het is een mogelijkheid.
De opnames zelf waren fantastisch, Meestal een vast team ze hadden dan ook de juiste mensen uitgekozen zoals de cameraman Luc Serras, klankman Toon Meurus, soms alleen Ludo met Karsten Dekkers, en uiteraard Kobe, allemaal mensen die ik precies al uit mijn vriendenkring kon kiezen. Wou dat ik ze allemaal daarbij zou kunnen toevoegen. Deze mensen maakten het mij zo eenvoudig, Dat je echt niet merkte dat ze erbij waren.
Ze waren er ook met de juiste vragen, gaat het nog of wil je liever rusten.
Kortom fantastische mensen met zeer groot empathie gevoelens.
Daarna is Ludo op verlof zonder wedde vertrokken, Zo heb ik ook Inge en Suzy leren kennen. Zij heeft het programma iets anders ingekleurd, Desondanks zijn de twee versies zeker niet zo ver uiteenlopend en is het eindresultaat wat mij betreft toch wel heel sereen in beeld gebracht, met veel eerbied naar ons en na de naaste familie. Al snel bleek dat deze twee, net dezefde instelling en ook dezelfde empathie hadden.
Vragen die kijkers van het programma nogal ver gingen, waren voor mij de meest elementaire vragen, waarop ik perfect een antwoord kon geven. Meer nog, ik was blij, want velen willen die vragen wel weten, maar durven ze niet te stellen.
Daarna kwam het nieuws dat Martine slechter en slechter begon te worden, Dat juist in die periode van 8 weken van uitzending ons moest verlaten had niemand kunnen verwachten, dat dit in de periode ging vallen. Jammer genoeg deed dit sommige mensen nog meer hum ogen opentrekken en nadenken over het leven.
Bij mij kwam dan ook het verhaal van de 10 kleine negers naar boven. Wie wordt de volgende, Als het bij mij niet vlug betert dan weet ik het al. Maar pas op hoor, ik laat de moed niet zo vlug zakken.
Ook de reacties dat mindere sterke personen hier misschien geen boodschap hebben aan dit programma, kan ik inkomen en wil me dan ook verontschuldigen als we hiermee mensen gekwest hebben, Ook begrip voor mensen die het niet konden bekijken voor de één of andere redenen. Maar ik kijk ook niet naar het leven zoals het is de Zoo, terwijl ongetwijfeld veel mensen dit een goed programma vinden. De openbare omroep moet volgens mij niet bang zijn alle onderwerpen even aan te mogen snijden.
Ook de ruwe beelden en voormontages, hebben we mogen ontvangen, Heb er nog maar één meermaals keren bekeken, met het feestje bij Fonny de Wulf “De pianist van dienst” van de laatste aflevering.
Alleen al omdat zoveel vrienden de revue passeren en een prachtige achtergrond, alleen veel mensen vergeten uit te nodigen meer ja, ik ben ook maar een mens.
Daarna de blog. Het enige dat me stoorde, waren de waarschijnlijk goed gemeende mensen met middeltjes om te genezen en het ganse DCA gedoe, waar ik op de duur een doorgeefluik was voor mensen die het middeltje wilde gebruiken. Heb dan ook lang getwijfeld om alles over DCA te verwijderen op mijn blog, maar heb dat dan maar niet gedaan. Vrije meningsuiting is belangrijk. Maar ik ga ook niet op Vlaams Blok stemmen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ook als ik DCA op internet google kom ik blijkbaar op andere pagina’s terecht die wijzen op de vele nadelen. (Eventuele reacties over DCA en andere wondermiddeltjes ga ik wel verplaatsen naar mijn weblogitem over DCA van 16/10/2008)
Enorm veel bezoekers kwamen op de blog met veel aanmoedigingen, soms met het eigen verhaal, waarin bij nabestaanden dikwijls een rode draad zat, dat ze het jammer vonden dat ze niet gesproken hadden voor de dood. Andere met het verhaal dat ze in een gelijkaardige situatie zitten en, door het programma, zijn beginnen praten. Van deze reactie zijn er enkele tientallen binnengekomen,
Misschien zijn het we wel veel meer die nu zijn beginnen nadenken, Het is inderdaad niet eenvoudig, maar als je het aankan, dan is de kans op succes veel groter dan je denkt.
Dit is voor mij een van de grootste bonussen die ik heb mogen ontvangen door het programma.
Bedankt aan de VRT, misschien heb ik hier wel enkele namen vergeten, bedankt Martine, Maria, Natascha en Kim, en natuurlijk hun familie om dit een dit een compleet verhaal te maken.
Tot een volgende blog verslag. (Hopelijk blijft de blog nog wel even bestaan)
Patrick
Dipje
Voor de mensen die me goed kennen, weten dat als ik een tijdje niets meer op de blog zet. Dat dit meestal geen goed nieuws is. Ik werd geveld door een zware verkoudheid en dit moest onderdrukt worden met antibiotica. Nu voel ik me pas terug een beetje beter, maar het is nog niet zoals ik het wil.
Tot binnen enkele dagen met hopelijk beter nieuws.
Patrick
Nog eens dEUS
Gisteren nog eens met Steve naar het optreden van dEUS geweest. (onze Tom had de late en kon niet mee)
Het concert was weeral grandioos. Heel ontroerend moment met “Nothing really ends” waar ik het emotioneel even moeilijk had. Maar voor de rest een fantastische mix van oude en nieuwe nummers. Het was ook de tweede dag en meestal bij de meeste artiesten is die beter dan de eerste. Sound is dan ook beter geregeld. Dit is trouwens niet te onderschatten om in Vorst een goede sound te regelen.
Ik had Tom Barman op de hoogte gebracht van mijn bezoek, en kreeg een backstage armband en voor nadien een uitnodiging voor de afterparty.
Iedereen van de band herkende ons direct en we kregen een warm welkom. Tom is zelf de laatste pintjes gaan zoeken voor ons. Nadien op de afterparty hebben we ook wel echt genoten. Dat ging door in het centrum van Brussel. Recycleart een oud station ‘Bruxelles-Chapelle’ waar de sfeer van het oude station de locatie iets heel speciaal geeft.
Eerst was ik aan het twijfelen of ik wel zou gaan, (Want ik wist dat ik het dag erna ervoor zou boeten) maar achteraf waren we heel blij dat we geweest zijn. Tom heeft mij trouwens nog eens uitgenodigd om naar de repetities te komen in hun studio. Weeral zo een bonus.
Straks laatste aflevering
De tijd vliegt nogal. sinds het begin van de opnames en de laatste aflevering is bijna een jaar voorbijgevlogen.
Ergens spijt dat het afgelopen is met de serie, maar mijn gezicht is eigenlijk genoeg op TV geweest.
Morgen ben ik dan ook geen BV meer. Hahaha
Één van de volgende dagen maak ik wel een stukje met nabeschouwingen.
Vergeet je naasten niet.
Op het eerste zicht een raar berichtje voor een vrijzinnige. Want zo een tekst verwacht je eerder op een kerkdienst.
Maar ik kon geen betere titel bedenken.
Eigenlijk is het ook in het programma “Doodgraag Leven” ook wel verschillende keren aan bod geweest, maar op deze blog gaat vooral de aandacht naar ons toe. Ik bedoel hiermee de ongeneeslijke patiënten. Zoals eerder al eens vermeld, heb ik ook aan de andere kant van de tafel gestaan.
Toen ons moeder palliatief patiënt was.
Als ik nu de eindbalans maak, had ik het toen moeilijker als zoon van ons ma die palliatief patiënt was.
Maar ik zie dezelfde psychologische pijn bij mijn kinderen, broer en schoonzus, hun kinderen, mijn nonkel en tante en de andere familie en van vele vrienden.
We staan er allemaal machteloos naar te kijken. Iedereen zou bergen willen verzetten, als het iets zou helpen maar helaas..
Kristof (de man van Maria) omschreef het op de blog van Kim ook heel mooi, hoe moeilijk het is om als het positivisme hoog te houden. Want als je overdrijft, dan val je vlug door de mand
Nu voel ik dat wel een beetje aan dat mensen hun heel sterk willen houden bij mij,. Wat ergens logisch is, ik deed het vroeger ook.
Gelukkig wordt er wel af en toe over gepraat..
Zo heb je onze zonen.
Tom werkt als nu als operator aan een machine in een fabriek, maar hij weet wel dat hij dit niet voor de rest van zijn leven wil blijven doen.En volgens mij kan hij wel iets beter vinden, Maar tegenwoordig vallen de jobs niet zomaar uit de lucht. Hij heeft een technische opleiding sportschool gevolgd, maar dat biedt nu eenmaal niet veel mogelijkheden.Hij is wel beginnen werken van de eerste week nadat hij gestopt is van het school. Staat wel mooi op de CV. Hij krijgt ook veel steun van zijn vriendin Loes en haar familie.
Steve zit in zijn eerste jaar kinesitherapie aan de hoge school in Antwerpen. Hij zit ook met allerlei vragen, hoe moet het later financieel verder, hoe moet ik in de studies mijn rouwproces verwerken ? Ga ik mijn studies niet beter afbreken ? Kortom logische vragen waar ik ook geen perfect antwoord kan op geven. Alleen gaan we mogelijke scenario’s een op een rijtje zetten en zien waar we komen. Dit zijn geen pasklare oplossingen, want niemand kan in een glazen bol kijken. Steve heeft momenteel geen vriendin, maar krijgt ook veel steun van vele vrienden
Ik heb er wel alle vertrouwen in dat na een paar moeilijke jaren, hun papa zijn mening van december 2008 waarschijnlijk zullen bevestigen, dat alles in orde is geraakt, en dat ik nog meer fier op hen ben, dan ik nu al ben. (als dat al mogelijk is, want nu ben ik ook een fiere papa)
Patrick
Nooit gedacht
Gisteren was het op Canvas een aflevering van nooit gedacht. Dit maal had Rik Torfs, als gast kankerspecialist Wim Distelmans, vooral bekend als voorvechter in het euthanasie dossier.
Daar werd ook nog eens het belang van humor bij palliatieve patienten aangekaart. Echt iets waar we de laatste dagen al een paar reakties op gekregen hebben.
Gelukkig deelt deze wijze man onze mening.
Op de vraag of Wim Distelmans euthansie zou plegen als hij ooit in die situatie zou geraken zei hij : “Ik weet het niet.” Dit leek me een heel eerlijk antwoord.
Ook grappig dat Wim zich perfect omschrijft als agnost (iemand die niet geloofd, maar eigenlijk ook niet ontkend dat er een hoger wezen kan zijn) en de discussie met professor kerkelijk recht over het vervagen van het geloof bij het stervingsproces, of misschien beter gezegd dat er weinig verschil is tussen gelovigen en niet gelovigen.
Trouwens ook eens echt benieuwd naar de echte persoonlijke geloofsovertuiging van Rik Torfs zelf, die waarschijnlijk heel verstandig, niet in zijn kaarten laat kijken. (De kerk in het midden houden ?)
Ik ben trouwens een fan van Rik Torfs, ook de eerste aflevering met Kamugurka vond ik geweldig.
Ik ben blij in een land te leven, waar we alvast de keuze hebben. Heb nu nog altijd zoiets van, als ik van andere ga moeten afhangen, dan hoeft het niet meer voor mij.
Maar ik besef dat ik nog wel eens van gedacht zou kunnen veranderen.
Voorlaatste aflevering
Deze aflevering was weeral zou mooi en heeft niet veel woorden nodig, vooral het einde met de hommage aan Martine sprak boekdelen.
Proficiat aan de VRT ploeg om dit zo mooi in beeld te brengen.
Reactie op Kim - We kunnen nog lachen ;)
Even een reactie op de zwarte humor op Kim zijn weblog. Ik heb al flink moeten lachen met zijn kommentaar en inderdaad het is zwarte humor, maar de blog is inderdaad een manier om onze gevoeloens neer te kunnen pennen. Had trouwens een mailtje gestuurd naar Kim met voor mij dan toch leuke maar erg zwarte humor die ik normaal niet zou publiek maken. Ik doe dit toch nu als eerbetoon voor Kim die deze gedachten op de blog durft zetten.
Kim zijn punten en mijn antwoorden staan in BOLD.
Op een vorige bericht- De Biecht - van Kim had ik al net hetzelfde gedaan.
- Lego blokjes gestolen van klasgenootjes waar ik vroeger ging spelen
Gelukkig waren het geen Duplo’s… - Vals gespeeld met Monopoly door op voorhand geld in mijn broekzak te steken …
Is dat nu wat ze noemen, zakgeld ? - Snoepjes gestolen in een winkel …
Dat was toch niet bij mijn nonkel zijn winkel die in faling is gegaan ? - De Playboy gekocht en verstopt achter mijn kast … (maar die is toch wel gevonden geweest zeker )
De mama wou de artikelen ook eens lezen in de playboy - Ooit sigaretten gerookt en ook jointjes als tiener … maar gelukkig bleef het bij proberen!
En nu zit je wel aan het zwaardere stuf (Chemo) - Regelmatig het glas bier van mijn beste maat opgedronken toen die even weg was …
Een nog betere truk is te wachten op de kusjesdans, La Bamba. Dan kun je nog meer pintjes drinken, (Zelf gedaan) - De mailbox & de server gekraakt van de school waar ik les volgde …
Kan ik niet tegenop, wij moesten nog de juf die de rode balpen hanteerde, proberen te verleiden. Zonder succes om eerlijk te zijn. - De antwoorden tijdens een examen chemie allemaal via sms toegestuurd gekregen
Net inspiratie gegeven voor een volgende anekdote over mijn schoolleven, bedankt
Op een laatste bericht- We kunnen nog lachen - van Kim waren dit mijn antwoorden.
- Gesigneerde doodsprentjes uitdelen (op voorhand dan)
Ja en de mensen de juiste sterfdatum laten invullen.
Misschien een idee voor een wedstrijd uit te schrijven.
- VIP selecteren die op eerste rij mogen met mijn begrafenis
Moet je de overige drie deelnemers niet vragen, want anders moet je misschien telkens je planning aanpassen. - Mensen voorsteken aan de kassa in de supermarkt met het excuus dat ik dood ga en op TV kom
‘k zal je maar gebeuren als ze dan naar de “De Block” of “Matroeska’s” gekeken hebben, een blauw oog kan ook mooi staan hoor - Tegen iedereen zeggen dat hij zeker een heel mooi cadeau moet kopen met kerstmis omdat het wel eens de laatste keer kan zijn
En nog eens voor Nieuwjaar, Pasen, je verjaardag. Het jaar erna kun je nog altijd zeggen dat missen menselijk is.
Kan wel blijven doorgaan, bijvoorbeeld had aan Kim gevraagd:
- waarom wij na al die chemo en bestraling ’s nachts het licht nog moeten aandoen.
- Waarom zitten we steeds op een stoel bij de oncoloog als we zeggen dat we achteruit gaan.
Als straf zullen ze misschien mij niet laten zien in aflevering 7. Maar ik heb het ervoor over.
Ook een stuk zwarte humor. Laat de heer Romein hier ook maar eens op reageren.
