Het normale leven terug oppakken!
Hoi Allen,
In de eerste plaats wil ik iedereen bedanken voor alle betuigingen, hetzij dmv kaartjes hetzij via deze blog. Het aantal reacties is echt overweldigend!
Al deze reacties doen mij nog meer beseffen wat ik verloren heb en dat ik niet snel weer zo´n uitzonderlijk en mooi exemplaar zal weer vinden!
Ik heb dat ook al op een andere manier gedaan, maar via deze weg wil ik dat nog een keer doen en dat is de VRT bedanken, en dan vooral Inge, voor de prachtige hommage van Martine aan het einde van aflevering 7.
Tegen deze beelden kan geen fotoalbum tegenop en ook omdat ze meteen toonbaar zijn voor Manu. Het is echt Martine in de volle gloria!
Inmiddels is het al weer een maand geleden dat Martine is overleden en al weer ruim drie weken dat de uitvaart achter ons ligt. De tijd gaat snel en dat doet je beseffen dat de lessen die getrokken kunnen worden uit de afleveringen ook maar het best zo snel mogelijk worden toegepast. Genieten voor het te laat is!
Manu en ik proberen de draad weer op te pakken, het ritme te vinden van de periode dat Martine in het ziekenhuis lag. We begonnen toen al aardig op elkaar ingespeeld te raken.
Dit ritme is natuurlijk onderbroken geweest doordat ik de laatste dagen zoveel mogelijk bij Martine was en doordat er natuurlijk veel bezoek is geweest rondom het overlijden. Maar het begint ons terug aardig te lukken.
In de week van de uitvaart is mijn moeder nog gebleven en hebben we ons samen eerst gericht op de huishoudelijke taken, zodat ik mij daarna op het papierwerk kon en kan storten. Dit zijn zaken die je vooral toch alleen moet doen. Na deze week zijn Manu en ik dus weer met ons tweeën verder gegaan. Inmiddels probeer ik ook al weer een aantal uren/dagen te werken.
Gelukkig is mijn werkgever erg flexibel en geven ze mij de kans om weer geleidelijk aan terug te komen.
Dat Manu en ik ons aardig redden heeft ook te maken met het feit dat we de kans hebben gehad om overal in te groeien. Het is allemaal niet van vandaag op morgen gebeurd. Ik denk dat dit een groot verschil is in vergelijking met mensen die het verlies moeten verwerken van iemand die door bijv. een autoaccident of een hartaanval plotsklaps is weggevallen.
Martine en ik hebben ook het nodige kunnen bespreken en in dit soort ziekteprocessen is er ook niet één specifiek afscheidsmoment. Gedurende de laatste maanden heb je zo verschillende momenten. Bijv. samen de uitvaart voorbereiden is eigenlijk al een beetje afscheid nemen en verwerken tegelijk.
Wat verder erg zal helpen is dat Manu erg flink is en het gewoon nog steeds goed doet op school. Daarnaast slaapt hij goed, waardoor ik natuurlijk ook aan voldoende nachtrust toekom. En om dan nog maar eens een cliché uit de kast te halen: “wanneer je een goede nachtrust hebt gehad, dan kan je de andere dag ook weer veel aan”. Waarschijnlijk zal het ook helpen dat Manu en ik over de nodige nuchterheid beschikken.
Dit alles neemt niet weg dat er de momenten zijn dat we Martine missen of dat ik mij afvraag: “hoe zou Martine dit gedaan of gewild hebben”.
Natuurlijk heb ik ook wel zorgen om Manu, maar deze zijn niet anders dan wanneer Martine er nog geweest zou zijn. Opvoedingsvraagstukken zullen er altijd zijn, waarbij het soms gemakkelijk is om te overleggen maar waarbij het soms ook gemakkelijk is dat je alleen knopen kan doorhakken. Ik heb daarom niet het gevoel dat ik er alleen voor sta.
Anderzijds moet je zaken ook in verhouding kunnen blijven zien. Bijv. Manu is sinds een aantal maanden bang in het donker. Dit komt veel voor bij kinderen van 5 jaar. Het is dus veel meer leeftijdsgebonden gedrag. Het kan natuurlijk zijn dat het versterkt wordt door de situatie rondom Martine, maar de oorzaak ligt niet in de situatie rondom Martine. Je kan alles op één hoop gooien en het allemaal koppelen aan het overlijden van Martine en er daardoor een groot drama van maken en jezelf als een zielepiet zien. Daarom alles in proporties blijven zien, want dan blijft het overzichtelijk en kan je ook veel aan.
We zitten nu natuurlijk in de periode van de sinterklaasfeesten en daarnaast met de nodige verjaardagen. Als dat achter de rug is dan kunnen we al weer toewerken naar Kertsmis.
Ik hoop dat jullie een beetje een beeld hebben gekregen van hoe het met Manu en mij gaat en hoe wij erin staan.
ik heb dit toch geschreven, omdat er in de nodige reacties ook aangegeven werd dat hiervoor interesse bestond.
Groeten,
Ton
