15 reacties

1. sylvie | 21/12/2007, 11:38
   

   Voor mij is Maria een specialeke.
   Ze is mijn moeders nicht, maar is maar 1jaar en enkele dagen ouder dan mij.
   Ik heb ze dan ook altijd beschouwd als een nicht en ze is ook de persoon met wie ik het meeste contact heb in de familie.
   Voor mij is ze altijd al een speciaal Madam geweest. Ik ben volslank en in onze puber jaren heeft Maria mij nooit anders bekeken. Ze was ook een luisterend oor, we schreven elkaar brieven, en heeft me ook voor het eerst mee genomen op café, naar de cinema,…
   Ik vind het schitterend wat ze hier doet, voor vele mensen is dit hier een hulpmiddel. Ze toont dat mensen die iets ergs overkomen ook ballen aan hun lijf hebben, en dat alles niet van een leien dakje gaat. En volgens mij heeft dit moed aan mensen die ook een zware strijd tegemoed gaan. We zijn nu al enkele maanden ver in dit nieuwe avontuur en ze gaat dan ook geen enkel thema uit de weg.
   Maria, chapeau!!!
   Ik heb je via mail al meermaals laten weten welke grote dame je bent. Nu wou ik het ook eens aan iedereen laten weten. Je bent een voorbeeld.

2. Alex | 31/7/2008, 3:04
   

   Beste Maria en Kristof,

   Wij zijn toevallig op jullie blog gekomen … en zijn toevallig ook van Roeselare.
   Heel veel mensen mogen een voorbeeld nemen aan jullie ook al is het bij momenten zeer lastig en hard.

   Toen mijn echtgenote en ik 15 j. geleden (ook als twintigers) in het huwelijksbootje stapten, kregen we na 6 maanden ook zoiets “tofs” te horen : mijn echtgenote Claire kreeg diagnose MS (verlammingen met alles erop en eraan).

   We herkennen heel veel in jullie verhaal … over de manier waarop jullie intens leven, naar het leven kijken en proberen te genieten, … iedere seconde van de dag en van kleine dingen.

   Ook al is het soms zeer zeer moeilijk …. is de toekomst onzeker …. doe zo voort, hou vol.

   Groetjes

   C&A

3. joke | 22/10/2008, 1:54
   

   Maria,ik heb met jou in het kta in roeselare gezeten.We zaten wel niet in dezelfde klas maar we kwamen wel goed overeen.Waarschijnlijk herinner je me niet meer maar ik ben van een tweeling (joke en mieke) en we waren ook goeie maatjes met tania.In ieder geval,ik heb de eerste aflev.gezien en ik ben zo geschrokken.Ik had daar natuurlijk geen gedacht van want we zijn elkaar uit het oog verloren maar ik wil graag dat je weet dat mijn gedachten bij jou zijn en ik kan me nog herinneren dat je een uitstekend gevoel voor humor had dus hopelijk heb je dat nog niet verloren.Veel sterkte gewenst en nu ga ik je zeker niet meer uit het oog verliezen.Lieve groeten joke vergote

   Dag Joke,

   raar maar toen ik gewoon joke zag staan, kwam mijn gedacht bij jou. Toen zag ik je achternaam,en dacht van ha toch zo.Hihihi dus weet ik nog wie je bent.Leuk je nog eens te horen,allez hihihi lezen.
   De groetjes aan je zus,
   Maria
   xxx

4. de schuymere christophe | 22/10/2008, 7:44
   

   dag maria hier met christophe hoe gaat het met jou ? met mij gaat goed ik vind het jammer voor jou ik wil niet dat je dood gaat ik heb je nog nodig ik heb gisterenavond geweend voor jou ik wil dat je mijn hond nog eens ziet en hoe gaat met christoff ? ik wil je nog eens bezoeken maar dat ga ik eens vragen aan mijn meter en ik leef met jullie mee en je zit in mijn hart voor altijd ik wens jullie veel sterkte en geniet van jullie leven en doe de groeten aan nonkel tante aan bernard en zijn vriendin groeten van je kleine neef christophe

5. Chantal | 11/11/2008, 10:30
   

   Maria we wensen je héél veel sterkte en dit ook in naam van mijn ouders Werner Van Balberghe en Maria Magdalena die je ouders ook kennen maar die mekaar uit het oog zijn verloren.
   Doe je ouders héél veel groeten want mama die volgt je écht van héél nabij op daar ze een paar jaar geleden ook met die vreselijke ziekte heeft mogen kennismaken.
   Héél veel moed.

6. ilse | 12/11/2008, 11:46
   

   Best Maria ,

   Afgelopen dinsdag zag ik vvor de eerste keer de aflevering .
   Door ik zelf verpleegster ben , kan ik door de wisselende uren niet altijd naar de tv kijken .
   Rond het jaar 2003 heb ik jouw en je familie ontmoet in het ziekenhuis. Ik vond het toen al dat je zo bewonderswaardig was . en mijn bewondering voor jouw is alleen nog maar toe genomen.
   Sinds het jaar dat ik je ontmoete in het zeikenhuis ben je nooit uit mijn gedachten gegaan . Je had toen een tekening gemaakt van een konijn , uit dankbaarheid , en die heeft een speciaal plekje in mijn huis gekregen .
   Graag wil ik je via deze weg een hart onder de riem steken .
   Geniet van elke dag , veel moed
   ilse

   Dag Ilse,
   Vind het heel leuk dat je even langskomt op de blog! Kristof was de artiest om het konijn te tekenen. De vele uren dat hij bij mij zat ,ging er veel tijd in het tekenen…hij zal het heel leuk vinden en ik ook trouwens dat het een mooi plaatsje heeft gekregen!
   Jullie waren fantastisch! Zonder jullie goede zorgen,luisterend oor en altijd binnen te komen met een smile was het ons nog veel moeilijker vergaan!Soms denk ik nog veel terug naar die tijd,vooral de babbelkes met jullie…
   Hartelijk dank nog eens voor al die goeie zorgen!!
   Een grote knuf,voor jou Ilsen.
   Maria
   xxx

7. ilse | 18/11/2008, 11:05
   

   Lieve Maria en Kristof ,

   Hopenlijk is het ziekenhuis verblijf van korte duur, en zal de misselijkheid snel onder controle worden gehouden .
   Een dikke knuffel aan jullie beide .
   Ilse

8. Astrid | 9/12/2008, 10:18
   

   Lieve Maria & Kristof ,
   Ik heb echt veel respect voor jullie !
   Zoals je zei in het programma je mag echt trots zijn op jezelf !

   Liefs ,
   Astrid

9. Brenda | 9/12/2008, 10:58
   

   Hey Maria,
   Ik ben blij alle afleveringen gezien te hebben,het was altijd met tranen maar alé.
   De boodschappen die je uitstuurde naar de één kijker zullen wel goed zijn aangekomen,tenminste bij mij wel.
   Jij zet ons zo eens goed terug op de grond,zolang je niet ziek word sta je er niet bij stil.Dat de vogeltjes fluiten,dat de zon opkomt,dat je de mensen om je heen graag moet zien.Dat je moet genieten van kleine dingen en van het leven.Voortaan ga ik er althans meer van genieten.
   Ik wens je nog een lang leven en een gelukkig en gezond 2009

10. Theo | 9/12/2008, 11:21
    

    Hoi Maria,

    Weet je dit ik met niet één maar twee kroppen in de keel heb geluisterd naar je verhaal. De moet die je uitte, de drang je hebt om verder te gaan. Soms liep er ook een traan. Ikzelf ga al 16 jaar elk jaar mee naar Lourdes in dienst van de zieken. Ieder jaar anders, en neem ik deze mensen eens dicht tegen me aan en blaas ze moed in. Hetzelfde wilde ik bij u doen. Het ga je goed en je was een echte “krak”.

11. BULLIMORE ANN | 10/12/2008, 2:53
    

    Beste Maria,
    Spijtig dat het programma gedaan is… Jullie hebben veel gegeven en me laten bij-leren.
    Ikzelf heb ook een stemprobleem door bestralingen na schildklierkanker. Eén stemband verlamd en spreken zoals jij.
    ‘k Durfde eerst niet goed om het te vragen, maar ‘k doe het nu toch: waar heb jij je stemgversterker gekocht? Ben

12. BULLIMORE ANN | 10/12/2008, 2:54
    

    Sorry.
    maar vind dus geen geschikte stemversterker.
    Kan jij me misschien helpen?
    Alvast bedankt!
    @nn

    P.S. Ik blijf jouw blog volgen, hoor!
    Veel plezier.

13. kitty | 10/12/2008, 3:45
    

    hallo Maria

    kijk naar voren
    kijk niet om
    Vecht wees Sterk
    je weet waarom

    ik hoop dat je toch fijne feestdagen gaat hebben

    groet uit nederland

    kitty

14. Marijke | 17/12/2008, 7:43
    

    Beste Maria,

    Ik heb gisteren pas naar de laatste aflevering van Doodgraag Leven kunnen kijken en vooral je boodschap op het einde van het programma heeft me erg aangegrepen. Je bent nog zo jong maar je wijze woorden bleven nog lang nazinderen. Gezond zijn is niets vanzelfsprekend maar iets om dankbaar om te zijn. Ik heb zelf een zeldzame spierziekte die een zware druk legt op mijn relatie met mijn man en kinderen. Maar toch proberen we er elke dag het beste van te maken. Ik hoop dat dat ook lukt voor jou en Kristof.
    Liefs,
    Marijke

15. carry.de jong | 25/2/2009, 11:51
    

    lieve meid ik bewonder uw levenslust
    ik ben een vrouw van 63 en voel heel erg met jullie mee .Ik heb zelf al heel veel meegemaakt in mijn leven heb maar 1 zus die nu ook met die vreselijke ziekte te maken heeft wij zijn onze ouders vroeg verloren ons moeke was 50 en ons vake 56 en dan ben ik in 93 onze zoon verloren in een verkeersongeluk hij was 26 jaar en enige zoon gelukkig hebben mijn man een zeer goede relatie je ziet maria dat ieder toch zijn kruis moet dragen ,en dat het ene al zwaarder weegt als het andere
    liefs carry