De laatste week
Dag iedereen,
Terwijl hier in Roeselare het zonnetje aan het schijnen is zit ik in huis met ramen en deuren open. Terwijl ik op de vervanging wacht van mijn poetsvrouw die ziek is. Schrijf ik jullie dus vlug een berichtje over hoe de laatste week is verlopen.
Vorige week woensdag kreeg ik een telefoontje van het UZA om mijn afspraak van 28/09 te verplaatsen naar de week erna. Dus heb ik nu nog geen uitslag van de resultaten. Het is nog even afwachten.
Op donderdag in de namidag reed ik samen met mijn mama naar de floralux (bloemmenwinkel) . In Dadizele was er een politiecontrole ,dus moesten we aan de kant. Het was ter controle van de boordpapieren en alcohol. Toen die agent vroeg om zo een test af te nemen heb ik hem ingelicht over mijn medische toestand. Waarschijnlijk zal die test nooit lukken bij mij. Ze waren vriendelijk en heel begripvol. Ze vroegen of ik het wou proberen en dat wou ik zeker en vast! Jammer maar het lukte niet. Ze zagen ook dat ik geen alcohol op had en we mochten onze rit verder zetten.
Op vrijdag zijn we om 13h30 vertrokken richting Antwerpen voor de zoveelste mri. Om 16h moest ik aan de mri zijn. De rit verliep heel vlot tot voor de afrit van Haasdonk. Vanaf daar was het 1h fille. Het werd 15h40 en werd er me van bewust dat we het UZA niet meer gingen halen tegen 16h. Op dat moment heb ik de raadpleging onco verwittigt en die gingen de mri verwittigen.
Uiteindelijk werd het 16h10,maar eerst moest ik naar de raadpleging om mijn porte cad aan te prikken. Dat ging vlot maar het is al de 2de keer dat hij geen bloed wil geven. Om zeker te zijn dat hij goed zit doen ze dan een magnesium test. Als je het warm krijgt zit het goed en dat was wat er gebeurde. Nu was het richting de mri .
Ik ging me er aanmelden. De meneer achter de receptie vroeg of ik degene was die in de fille stond. Dus ja he. Ik zal eens zien wat ze met u gaan doen. Had al zoiets van, met mij gaan doen? Het duurde een 10 tal min. Op een gegeven moment hoorde ik stemmen die niet zo happy leken. Besteedde er eigenlijk geen aandacht aan en na een tijdje kwam de secretaris terug en meldde me dat ik in de wachtzaal kon gaan plaatsnemen. Na een uur wachten riepen ze me binnen in de verkleedhokjes. De verpleger van dienst was niet veel van zegs,het nodigste en dat was het. Dacht wel even van die is niet echt happy,maar besteedde er verder nogmaals geen aandacht aan.
Het werd na 18h30 en het onderzoek was voorbij. Nu kon ik terug naar onco. Ik ga terug binnen bij de verpleegster om terug mijn porte cad af te koppelen. Op een gegeven moment vroeg ze me of ze vriendelijk waren? Neen niet echt,het kon beter. Toen vertelde ze me dat ze me niet meer wouden voor het onderzoek omdat ik te laat was! Wat? Ja,ze gingen mij terug naar huis sturen! Ik werd een beetje woest! In die 9 jaar dat we te laat waren is misschien 3 keer geweest? Telkens door fille!
Ik hoop dat degene die me terug naar huis wou sturen nooit zelf moet ervaren dat ze zo ver moeten rijden voor hun gezondheid! Gelukkig kreeg ik dit maar te horen na het onderzoek anders weet ik niet waar mijn moeder in staat ging zijn en mezelf erbij. 
Dit weekend heeft Kristof de bovenste helft van onze topgevel uitgeslepen. Al dat stof,Kristof was niet meer herkenbaar! Zal dan es foto plaatsen. Op zondag is hij dan begonnen met het heropvoegen. Daarvan is nu 1/3 gedaan. De rest is voor binnenkort.
Voila das zo een beetje een update van de voorbije week.
Maria
xxx
misselijk
Hoikes,
Iedereen een beetje kunnen genieten van het mooie weer?
Ikzelf heb het de laatste dagen best wel moeilijk,vooral omdat ik veel last heb van misselijkheid. Vandaag was het iets beter. Voor de moment ben ik ook niet zo te genieten.
Ik zit ergens maar weet niet waar, hoever of hoe dicht. Het is nog allemaal gissen.
Nog één scan te gaan en dan was het volgende dinsdag de uitslag die moest volgen.Alleen kreeg ik vandaag een telefoontje uit Antwerpen om de afspraak te verplaatsen naar een week later.
Als de misselijkheid zo blijft aanhouden dan zal het niet zo lang duren,ik wil weten waar ik sta!
Mijn dichte omgeving loopt op de toppen van hun tenen,zoals ik een beetje.
Vandaag heb ik toch een beetje kunnen genieten van de wandelingen met Neo. Even tot rust komen en zoveel mogelijk frustratie laten afwandelen. Ook heb ik wat het terras schoon gemaakt.
En nu zal ik de nachtkledij aantrekken na een wasje en een plasje.
En zo gaat het leven verder ……
Maria
23/09
Deze nacht heb ik redelijk goed geslapen. Vandaag voel ik me al wat beter. Had deze middag zelfs een hongergevoel! Voor de moment ben ik ook niet misselijk en dat is genieten.
Nu de zon er nog door komen en dan is het nog meer genieten.
Maria
xxx
xxx
uitslag tegenstrijdig + update
Hoi,
Zondagnacht heb ik me zot gekrabt,en dat tot maandagavond. De huisdokter en een spuitje hebben me van die jeuk verlost. Kwam die jeuk nog van de pet scan? Hij zei dat het kon,maar anders weet ik echt niet waar het vandaan komt? Hopelijk ben ik er nu een tijd van verlost! Ook word ik vlug misselijk. Het kan ook van de nexavar komen, maar dat is ook maar een gis…….
Deze morgen om 4h50 liep mijn wekker af. Om 6h zaten we in de auto en reden we nogmaals richting Antwerpen.
We moesten er zijn om 8h,maar waren ruim op tijd. Vandaag volgde de uitslag van de scans. Alleen zijn die het niet met elkaar eens. Het was een ingewikkelde uitslag dus. Ct geeft meer letsels aan en die die er waren zijn gegroeid. Vooral in de rechterlong.
Gaande op die uitslag vond de Prof het niet meer nodig dat ik de aromasin en nexavar verder in neem. Het is geen goed nieuws,maar toch voelde ik me er niet slecht bij.
Dan kijken we naar de mri hals en dat toont een stabiel beeld. Op die scan zijn mijn longen ook gescand en die geeft dan een minder erger resultaat dan de ct-scan. Ook is er een plekje gezien op mijn nier.
Zoals ik al zei het is ingewikkeld!! Volgende week volgen er nog twee scans.
Een scan voor de cervicale wervelkolom en dan dacht ik van de thorax. Op den duur geraak ik er niet meer aan uit.
Dus het is nu terug afwachten wat de volgende onderzoeken met zich meebrengen.
Ik ben er me te volle van bewust dat het geen goede uitslag is,dat het een stap achteruit is. Weet je,…ik ben super danbaar voor die 5 jaren dat ik nog heb kunnen genieten! En dat doet me veel meer dan de slechte resultaten !
We gaan verder,dag per dag en maken er het beste van!
Maria
15/09/2010
Eerst en vooral een grote merci voor die lieve berichtjes! Ze doen zeker deugd!
Morgen is het de dag die in teken staat van kanker. Voor mij en mijn familie is het iedere dag een dag met kanker. We staan er mee op en we gaan ermee slapen. We zijn ermee gaan leven,en het leven is niet altijd eerlijk. Ondanks dat feit ben ik trots op mezelf en op de mensen om me heen. Ondanks het verdriet maken we er het beste van!
Ondanks dat mijn leven kort zal zijn ben ik toch heel tevreden. Vooral over die laatste 5 jaren!
Ik heb mooie momenten gehad met Kristof . Onze bezoekjes aan Schotland waar we dolfijnen zijn gaan bekijken in de wilde zee. We zijn er gaan zweefvliegen en we zijn er ook samen met Neo geweest. We hebben er samen geschilderd.
Ben samen met mijn ouders geweest naar Schotland. Kristof bleef dan thuis om samen met zijn ouders en vrienden ons terras te betegelen. Een verrasing voor mij! Wat super was!
Doodgraag Leven is ook een gegeven waar ik trots op ben! We hebben mensen kunnen raken,doen nadenken over het leven. De dood hebben we ter sprake gebracht en we hebben mensen steun gegeven,maar vooral heb ik veel mooie personen leren kennen! Het was een aangename kennismaking met de media.
Kristof gaf me ooit een kennismaking met dolfijnen kado. Dat was in het boudewijnpark. Ik heb hun huid gevoeld!
We hebben tal van feestjes gehad,communies,verjaardagen enz…
Ons huisje die verder beetje per beetje is opgeknapt.
En dan heb ik nog mijn 30ste verjaardagfeest. Dat allemaal samen maakt het de moeite waard!
Het is nog niet over en uit en de strijd gaat verder. Maar als het moment komt dan ben ik tevreden met wat ik heb en heb gedaan en zal ik hopelijk aan een mooie dood sterven.
Het enige dat me echt verdrietig maakt is dat ik mensen achterlaat die het zullen moeilijk hebben! Even rouwen,en dan weer doorgaan met het leven en het er beste van maken is dan ook mijn boodschap aan hen!
Maria
xxx
PET_SCAN
Hoikes,
Gisteren was het vroeg opstaan 6h45 en dat om 10h00 in Antwerpen te zijn voor de Pet-scan.
Het verkeer verliep vlot en we waren goed op tijd. Samen met mijn ma zijn we ons gaan aanbieden waar je moet zijn voor de scan. Na een tijdje kwam iemand ons al halen en kon ik onmidelijk in de zetel plaats nemen. Er volgde eerst een vingerprik om mijn suiker te meten. Die stond op 74 en dat was dik in orde.
Dan volgde het moeilijkste gedeelte van de dag. en dat is een ader zoeken om een infuus aan te leggen. Een vriendelijke verpleegter probeerde te vergeefs. Ze was er een collega gaan bij halen. Mijn ma deed teken dat het die vieze was van een paar keer geleden. Eigenlijk wist ik niet meer wie dat was. Die verpleegster komt de kamer binnen,heel vriendelijk deze keer! Nadat ze nog eens in mijn arm probeerde,zag ze dat het verloren moeite was. Ze stelde voor om in de pols (allez weet nie goe ik het goe moet omschrijven, waar mensen in snijden bij een zelfmoord. ) te proberen. Ze informeerde me heel erg vriendelijk dat het wel pijn gaat doen. Ze heeft het met een hele fijne naald gedaan. Het heeft geen pijn gedaan,en ze bleef vriendelijk. That’s the way to go! Als het goe is mag het ook eens gezegd worden he!
Toen informeerden ze me dat ik tegen 11h30 het onderzoek voorbij ging zijn. 11h30? Dat is toch voor een pet-scan? Ja hoor maar ze hebben een nieuw machine! In plaats van 40 min is het max 15min. Waw dat was fijn te horen! Het werd toch nog rond 12h tegen dat ik er vanaf was.
Back to home. Eindelijk was ons plaatnaam toe gekomen. Zal dan es foto plaatsen op blog.
Ik wou nog even gaan wandelen met Neo en me ma ging meegaan om ondertussen te stoppen in het rusthuis waar mijn meme woont. Had al gezegd tegen mijn ma dat ik pijn had in de hals. We zijn bij meme,ik had Neo niet vast gelegd aan bed omdat we er toch niet lang gingen blijven. Ondertussen kijk ik even de weekbode in en voelde me nog misselijker worden. Opeens moest ik puffen maar ik voelde alles omhoog komen en slikken ging niet. Dat zijn momenten dat ik haat,want het is alsof je gaat stikken. Als ik overgeef dan gaat het ook in mijn luchtpijp. Terwijl dat dit gebeurde liep Neo in de gang naar een andere hond die een bezoekje komt brengen in het rusthuis. Die meneer van die andere hond sloeg helemaal in paniek en ondertussen liep ik meme’s kamer uit mijn ma en meme in paniek. Een paar keer zat ik zonder adem,maar dan ging het goed. Het gene dat eruit moest was eruit. Mijn hals begon te protesteren,maar heb mezelf dan maar een dosis gegeven van mijn pijnpomp.
Het werd beter al stond ik daar te beven…ze haalden me een stoel waar ik even kon gaan op zitten. De overbuur van mijn meme haar dochter heeft me dan naar huis gebracht. Waarvoor heel veel dank. Daarna heb ik een uur of twee geslapen. Ik voel me al beter maar zeker geen toppie! Alles is zoveel lastiger vandaag!! Het doet pijn als ik adem en voel me nog wat misselijk al begin ik nu wat honger te krijgen.
Toch heb ik vandaag de haagjes bij geknipt van onze voortuin. Ik voelde xdat het lastig was en heb dan even gevraagd aan Kristof om me te helpen. Daarna ben ik in de zetel gekropen,en nu ja zit ik jullie te schrijven.
Was het een reactie van de scan? Ik weet het niet. Maandag had ik die andere scans en s’avonds kreeg ik overal heel veel jeuk! Die nacht bijna niet geslapen! Een allergische reactie op de scan? Heb dit eigenlijk nooit nie had. Sinds dat ik die nieuwe medicatie neem ben zeer vatbaar voor zo een dingen. Was gisteren nu ook zo een allergische reactie? Weet het niet maar ik zal dit zeker melden deze week bij de Prof.
Groetjes,
Maria
Deel 2 vakantie Iktus
Hoi,
Hier ben ik dan eindelijk geraakt om te beginnen schrijven aan het 2de deel van onze vakantie in Frankrijk.
We waren dus aangekomen rond 8h. Heel blij er te zijn!!! Het was zonnig weer en dus ook al goe warm. Nu was het wel wachten tot 10h want pas dan gaat de receptie open.De rit had ons allemaal heel veel energie gekost. Ook waren wemet een paar die dringend een wc nodig hadden. Op het terein was het nog stil,je zag mensen genieten van hun ontbijt.
Op het terein is er ook een bar/restaurant maar die was vandaag gesloten wegens een trouwfeest. Daar stonden we dan. Vooral Maaike kon een toilet goed gebruiken. In de bar/restaurant waren er mensen aan het werk. Maaike kon niet meer wachten en is dan aan die mensen gaan vragen of ze even naar het toilet mocht gaan. Ze waren niet te vriendelijk en vooral niet happy met haar vraag. Gelukkig mocht ze gaan . Eigenlijk waren we allemaal versleten en de volgende uren hadden iets mee van een kleine hel.
Een groot half uur na ons kwamen er nog vlamingen aan. Een koppel afkomstig uit de buurt van Hooglede. Dat is zo een 10 minuutjesvan bij ons thuis. Zij waren rond 20h vertrokken en hadden heel veel fille achter de rug.
Eindelijk ging de receptie iets na 10h open. Daar was een wc aanwezig,maar ik was bij de auto’s gebleven met het gedacht dat ik naar het wc kon gaan als de anderen terug kwamen. Na een tijdje waren ze terug en kon ik eindelijk gaan. Mijn hand ging naar de deur opener maar de deur bleek al terug gesloten. Wat was ik kwaad!!! Moe en versleten, zo waren we allemaal! Ik ben dan zonder boe nog ba het restaurant binnen gegaan en daar naar het toilet geweest. Hadden ze dan op dat moment iets tegen mij gezegd dan was ik zeker uit gevlogen. :(
Toen ik me terug bij de anderen wou voegen stonden ze klaar om naar de visplaatsen te gaan. We konden pas in het huisje in de late namiddag. Toen onze mannen hun plaats kregen toe gewezen waren we toch wat ontgoocheld. Het gras stond wel hoog (30cm) en je moest je ook met alles door twee draden kruipen voordat je op de stek was. Maar nogmaals we waren allemaal versleten en de mannen moesten nu nog alles uitladen. De vrouwtjes vonden het best om zich terug te trekken en om even op verkenning te gaan.
Uitpakken en wij weg wezen.
Tijdens onze verkenning hebben we ook een hermelijn gezien.Alleen liet die zich niet zomaar fotograferen.
Toen we terug bij de mannen waren kregen we het nieuws dat we in de huisjes konden . Eindelijk,alle vrouwen in het busje en zo richting de huisjes. Die lagen op een grote 800meter van de visplaatsen. Wewisten dat het huisje nr 7 was. Toen reden we kleine huisjes voorbij. Anja en ik zagen nr 7,we keken elkaar aan en dachten hetzelfde. Toch niet in zo een klein huisje? Neen!!!! Oef aan de andere kant stonden er grotere huisjes en eentje met nr zeven. We konden bijna niet wachten om naar binnen te gaan kijken.
Er waren twee slaapkamers, een keuken en leefplaats,badkamer en een aparte wc. Maaike en Anja sliepen samen in de ene slaapkamer. Evy en zoontje Quinten namen de tweede slaapkamer. In de keuken stond een zetelbed die mijn bedje werd voor zeven dagen. Opeens hoorden we luid getoeter en we zagen het koppel die waarschijnlijk hun ja woord aan elkander hebben gegeven.
Ondertussen begon het uitpak werk voor de vrouwen. De één na de andere ging zich wat verfrissen en wat deed dat een deugd! Het was heet die dag! Nu moesten we nog inkopen gaan doen. Ik had de vraag gesteld of ik in het huisje kon achter blijven om wat te rusten. De andere drie vrouwen en Quinten vertrokken terug richting de mannen om even te overleggen wat betreft het eten.
Ik had toch een tukje gedaan tegen dat ze terug waren. Alles uit geladen om het een plaatsje te geven in huis. Ondertussen hadden we wel al gezien dat het huisje niet zo proper was wat betreft hygiene. De spoelbak van de douche was niet echt schoon,de ligplanken in de kasten lag onder een dikke laag stof. Toen ik ook een hoog veillig plaatsje zocht voor al mijn medicatie schrok ik toch ook wel serieus. Boven de kast in de keuken lag vol met vet en stof, dus heb ik maar een ander plekje gezocht. Anders is het huisje wel mooi. Mooie badkamer,wc,slaapkamer en keuken. Wacht zal jullie eens laten zien.
Heel links zie je mijn bedje. Links achter de deuropening had je een slaapkamer. Rechts had je de badkamer en wc.
Achter de rechtse deur was de tweede slaapkamer. Dan begon een paar helse wandelingen met een kar vol geladen met drank en eten voor de avond. Die moest richting de mannen. Voor de zoveelste keer moesten we terug naar het huisje met de lege kar en met een volle terug. Dat was Anja en ik. Halverwege kon ik niet meer het was mijn tweede trektocht. Anja had er al meer achter de rug en we vonden het genoeg geweest. Dus hebben we gebeld naar de mannen. Trevor is dan tegen gekomen. Al de mannen liepen op de toppen van hun tenen!!!
Terug bij de mannen ,wou ik iets halen of doen met Neo. Ik weet niet meer hoe het juist zat. Had me pijn gedaan,en ik voelde dat er stoom op weg was naar mijn oren. Dan heb ik Neo mee gedaan en ben ik gaan wandelen met hem. De sfeer die tussen ons ging was ver van perfect en ergens was het meer door de mannen. Soms kregen we wel een paar snakken en beten. Op dat moment niet leuk,maar ze hadden het zwaar te verduren. Hun taak was om drie slaaptenten op te zetten, dan de grote leeftent,hunvis materiaal en nog zo een paar dingen.
Eindelijk konden we even zitten! Na een lang vermoeiende dag!!
Mijn ventje helemaal versleten.
Fleur ook helemaal versleten!
Op de avondmenu stond worst,petatjes,erwten en wortelen.
Anja zorgde voor de petatjes.
Neo was ook versleten. Hadook redelijk veel last van al die kleine beestjes die hem anbeteren.
Na het eten zijn wij de vrouwkes vertrokken naar de huisjes. Tijdens de wandling werd er heel weinig gezegd. We konden de feestende mensen al van ver horen. We liepen er voorbij richting ons huisje. Blij er te zijn! Iedereen kroop zo vlug als we konden in bed! Quinten vond het nog geen tijd om te slapen. Na een tijdje ben ik toch in slaap gevallen. Rond drie uur werd ik wakker van hele luide knallen. Eerst niet goed weten wat het was. Toen hoorde ik mensen roepen en hoorde nog knallen. En ja het was vuurwerk voor het trouwende koppel. Ben dan toch terug in slaap gevallen.
Slaapwel en tot deel drie.
moeilijk
Hallo,
Met de zon die gedeeltelijk schijnt in de auto,zijn we vertrokken richting Antwerpen voor de CT-SCAN en de MRI.
De laatste dagen leef ik met een dubbel gevoel. Zaterdagavond mochten we gaan feest vieren voor de verjaardag van Anneke en Kim.
Het was al ongeveer een jaar geleden dat ik Kim in Levende lijve zag,maar ik was goed voorbereid door de mama van Kim. Wetende dat dit geen gemakkelijk moment ging zijn was ik toch blij er heen te kunnen gaan.
Rond 18h vertrokken we richting mechelen. Kristof reed flink door want we moesten er eigenlijk zijn om 19h en waren eigenlijk te laat vertrokken. Juist na Waregem begon de zenuwslopende fille. Er zijn daar werken,maar we waren daar al zoveel keer gepaseerd zonder fille en het moest nu wel lukken op een zaterdagavond dat er een grote fille was. Stilstaand tot 10meters vooruit. We dachten dat er wel iets moest gebeurt zijn . Meter per meter per meter gingen we vooruit. We hebben daar een groot uur zo gereden,maar voor wat? Geen verkeersinfo op de radio (toch nie op stubru). Kristof moest heel dringend plassen. In de fille vielen er de nodige godvers. Het ergste van al was dat we niet eens iets hebben gezien waarvan we konden denken waarom er fille was? Maar eindlijk waren we eruit.
Nu op dit moment zijn we een km verwijderd van de plaats waar er fille was op een zaterdagavond,ben benieuwd hoe hetnu zal verlopen?
Nu in iedere geval zijn we zaterdag dan toch nog goed aangekomen. We gingen binnen waar het feestje zich plaats vind,met heel veel mensen die we totaal niet kenden. Tot dat we Martine zagen staan. Ze vertelde ons waar Kim zat. En het was inderdaad schrikken. Even werd ik overrompeld met verdriet,maar ik moest me sterk houden eerst en vooral voor Kim en Anneke want dit was hun feest. Even wist ik niet wat te zeggen,hoe ik me moest gedragen. (oeps terug fille) Zag dat Kristof hard was geschrokken,maar ik had hem dan helemaal niet voorbereid .
Ik voelde verdriet,onmacht en nog zoveel meer. Het deed pijn om hem zo te zien,zoals het pijn deed toen ik Natacha voor de laatste keer heb ontmoet. Toch deed het deugd om hen nog even te hebben gevoeld, te hebben gezien en mee gepraat. Vooral heb ik nog maar es gevoeld hoe belangrijk het is om iedere dag er het beste van te maken!!
Meer en meer mensen komen naar mij met de vraag hoe het voelt om als ene oveer te blijven van 5 mensen die deelnam aan het programma. Soms krijg ik het gevoel dat mensen denken dat het een wedstrijd is. Moest dit zo zijn dan zou ik een gat in de lucht springen,maar dat is NIET zo.
Het doet pijn om als maar afscheid te nemen van mensen die je graag bent gaan zien! Ik herinner me nog de eerste maal dat we elkaar hebben ontmoet.In het begin waren we precies wat bang van elkander. Tot dat Patrick ons aan het lachen kreeg met zijn grappen. Natacha had ik al eens ontmoet en dat liep wat vlotter. Vanaf dat moment werd ons eigen verhaal het verhaal van de andere . We kregen een band met de ene wat hechter dan de ander.
Martine verloor als eerste haar strijd en had ik ook het minste contact mee ,maar daarom was het verdriet niet veel minder.
Patrick had ik al beter leren kennen. Patrick deed me vooral lachen en nog altijd denk ik terug aan die momenten .
Met Natacha had ik het beste contact ook omdat we niet ver van elkander wonen. Sinds haar dood schaam ik me voor één ding en dat was dat ik haar verjaardag was vergeten,hoe kon dit nu! Ik vergeet dit nog wel eens van iedereen dat ik ken….maar ik heb me daar al heel slecht bij gevoeld vooral bij Natacha. Vorige week dindag vertrok ik naar Gistel om er een tuincenter te bezoeken. Ik had nog een kadobon liggen die ik had gekregen voor mijn verjaardag. Na een rit van 40 min stond ik voor een gesloten deur. Het was hun sluitingsdag. Op de terugweg paseerde ik aan Natacha haar dorp en het ene deel wou even stoppen bij haar thuis,maar mijn andere deel durfde dit niet.Ik heb gekozen voor de kant die niet durfde…Op dat moment voelde ik hoeveel ik haar mis.
Kim is er nog en ik hoop dat dit nog een beetje duurt voor hij dood gaat. Zoals hij schrijft op zijn blog nog even doorgaan en dan doodgaan. Hij is een dapper mens!
Ondertussen al op de terugweg naar huis. Onderzoeken zijn vlot verlopen.
Groetjes,
Maria
