Kim en zijn vreemde gewoontes …
Het is de bedoeling dat ik hier een stukje over mezelf schrijf en aangezien dat al even geleden is 
…
Mijn vreemde gewoontes! Iedereen heeft ze wel, dat wat je op je eigen koppige manier doet en buiten de norm valt … Aangezien ik vaak uit de norm val heb ik er dus heel wat … even opsommen
- Ik was mijn haar nooit met shampoo, gewoon elke dag mijn hoofd onder de kraan, klaar helder water! Het vreemde is dat ik sinds ik dit doe ook nooit meer last heb van vettig haar of pellekes gelijk men zegt …
- Ik gebruik geen scheerschuim … gewoon met het mesje over de huid … onder de douche uiteraard want de huid moet warm & vochtig zijn … anders ga je je snijden!
- Steeds de stekkerblokken uit zetten voor het minste dat ik het huis uit ben.
- Mijn kleren moeten mooi per kleur / soort liggen.
- Al mijn knuffelbeesten zeg ik slaapwel voor het slapengaan.
- …
11 dagen zonder … mij
Elf dagen geen nieuws is goed nieuws! Geen blog, geen zorgen … ik heb me de afgelopen anderhalve week goed geamuseerd in Mechelen speelstad en andere … Morgen is het terug een dagje zorgen, een dagje Leuven … tot gauw!
1 Mei - Dag van niks doen
Het is weeral 1 mei, dag van de arbeid voor veel mensen maar voor mij is het gewoon een dag zoals alle andere. Thuis, achter men computer, in het zonnetje … weliswaar nog een beetje moe van de avond gisteren in de Mille maar dat moet kunnen … dus we gaan gewoon verder met de dag … met het niets doen zoals altijd 
genieten!
Warmte
’s Morgens wakker worden … in volle zon … jij die daar op me schijnt met je licht vanuit de ruimte … jij geeft me warmte! Het is ook nodig, niet alleen de Aprilse grillen maar ook de Kimse grillen zijn er deze maand… zoals wat doe je op een zaterdagochtend om 8u30? Uit je bed komen natuurlijk … de slaapkamer meubels van plaats verwisselen terwijl je vriendin nog in bed ligt om er dan vervolgens na een uur muisstil sjouwen met de kasten er terug te gaan naast te gaan liggen … Dat ben ik! Maar ik lig er dan ook terug! In mijn bed, voor de warmte … van jou … die naast me ligt … en op me schijnt!
Het moeilijkste …
Soms vragen mensen mij of ik me goed voel, of ik veel zeer heb, veel last … en steeds antwoord ik het is wel OK, maar is het wel OK ? Natuurlijk is dat het niet. Fysiek mag alles dan wel redelijk in orde zijn, emotioneel is het dat helemaal niet. Ik ben ziek, ik heb kanker en ik ga dood. Dood! Toch ben ik gelukkig, ik heb vrede genomen met mijn ziekte, vrede genomen met het feit dat ik dood ga maar wat ik nooit zal accepteren is dat ik niet meer Kim ben die Kim was. Kim was een jongen met een leven, vol plannen, vol energie en met een toekomst. Die Kim is nu weg … en soms zegt men mij wel, wat houdt je tegen om terug te leven? Het antwoord is simpel … thuiskomen! Als ik buiten ben leef ik, geniet ik terug, maak ik plannen … denk ik aan de toekomst maar éénmaal thuis is er terug die realtiteit. Ik die op men appartement zit, te wachten op de dag dat ik dood ga … Buitenkomen is dan ook steeds meer een probleem … ik wil niet heel de dag tussen mensen leven met een toekomst & die praten over een toekomst … Ik ben jaloers ja! Maar alleen voel ik me veilig … alleen wil ik niet alleen zijn … dat is dan ook het moeilijkste van alles.
tot het einde
Weeral … nog een keer, de laatste keer? Woensdag (22/04) is het weer een dag Leuven, weer chemo, weer ziek, weer een dag met witte muren, witte verpleegsters & witte dokters. Ik stel me dan ook hoe langer de vraag, hoe lang moet ik hiermee doorgaan? Nee, geen waarom, geen twijfel … ik weet waarom ik het doe, maar ik weet niet hoe lang ik hiermee nog wil doorgaan. Moet ik dat dan ook? Voor jullie? Vrienden? Familie? Anneke? Mezelf? Heb ik nog een eigen beslissing? Het is niet van opgeven, het is over verder leven, ik … tot het einde van wat ik net begonnen ben, leven …
Reactie op een reactie
Vandaag kreeg ik een bericht van An als reactie op Kaarsje Branden (reactie 9)
Quote An :
Kan jij je met niets anders bezighouden, met gezever over wat jou allemaal overkomt in deze dagen . Kan jij je niet inleven in de dood van je collega patrick?Ik ben ook terminaal ziek, en volg je blog met véél appreciatie , maar dit is boven de grens van fatsoen
Hier wil ik toch even op ingaan! Natuurlijk leef ik mee met de dood van Patrick! Ik ben ook naar de begrafenis geweest, ik heb ook gehuild en ik heb het er ook moeilijk mee! Patrick heeft mij anderhalve week voor zijn dood nog gebeld … ook al wist ik waarschijnlijk dat het de laatste telefoon was en de laatste keer dat ik hem zou horen, we hebben nog gelachen & over koetjes & kalfjes gebabbeld. Maar zoals Patrick ook zegt in zijn laatste boodschap :
Quote Patrick :
Als laatste wens heb ik dan ook dat mijn kinderen, familie en vrienden niet te lang rouwen om mij, en mij zullen herinneren aan mijn goede momenten of beter nog, van een of andere plezierige anekdote.
We moeten verder met ons leven, het heeft geen zin om heel de tijd stil te staan bij de dood van vrienden & geliefden. Tuurlijk rouw ik om hem maar dat wil niet zeggen dat mijn leven niet verder gaat. Zijn doodsprentje staat hier op de kast en elke dag neem ik tijd om even een minuutje voor de kast te staan en aan hem te denken, te herinneren … Maar dan gaat mijn dag verder en moet ik me bezig houden met de dagelijks beslommeringen. Op een dag zal dat doodsprentje ook verdwijnen in de kast, in de schoendoos … tussen de herinneringen van andere mensen die voor mij een betekenis hebben gehad in mijn leven. Ook ik zal op een dag verdwijnen in de doos met herinneringen. Maar vandaag leef ik nog, dat is voor mij het belangrijkste!
Kaarsje branden
Volgende week is het een week zonder schoonmama! Zoals elk jaar gaat ze samen met schoonmoeke een kaarsje branden in Lourdes. Helaas niet voor mij maar voor mijn Anneke! Het is een jaarlijkse traditie geworden, niet uit gelovige overwegingen maar om er gewoon eens een weekje tussenuit te zijn en frisse berglucht op te snuiven. Ook gaat mijn Anneke normaal gezien elk jaar mee maar dit jaar niet, ze blijft immers liever bij mij … Maar ook wij gaan kaarsjes branden … thuis 
… gezellig in de zetel!
Ik wil niet dood …
Dood … dood … elke dag dat ik leef is een stap dichter … dood … ik wil niet dood …
Update: Wat hierboven staat is nog steeds zo, ik wil niet dood … maar de fysieke conditie die ik nu heb na mijn nieuwe chemo doet mij hier wel meer aan denken … ik was een dikke maand gezond & rond, nu voel ik me ziek & slap … dit is niet de manier waarop ik verder wil gaan … de vraag stelt zich dan ook of ik een middenweg ga vinden in behandeling & leven …
Open Brief aan Jacques Brotchi - BTW Verhogen op voeding rijk aan vetten, suikers en zout!
Aan senator Jacques Brotchi die vandaag in de kranten staat met dit überbelachelijke voorstel … de btw naar 0% voor fruit & groenten en de BTW verhogen naar 12% voor voeding rijk aan vetten, suikers & zout! Ik zou u willen uitnodigen om een paar dagen met mij door te brengen om te kunnen zien wat ik kan eten, mag eten en wat ik moet doen om niet af te vallen! Het is inderdaad belangrijk om gezond te eten maar als kankerpatiënt is het net noodzakelijk dat ik die extra’s vet, suikers en zout kan eten om mijn gewicht op pijl te kunnen houden! Ik ben van nature uit al een mager persoon (1m86 - gemiddelde gewicht 63kg) en door de behandelingen chemo moet ik nog meer moeite doen om niet af te vallen! Dankzij die vetten & suikers lukt het me dan ook mijn gewicht op pijl te houden! Het is nu bijna 5 jaar geleden dat ik mijn eerste sessies chemo had en toen woog ik na 6 maanden behandeling nog 48kg, wat was ik blij dat ik toen een lekker vettig pak friet kon opeten …
Ik geef toe dat ik niet het voorbeeld ben van gezonde voeding, een gezond iemand zou al reeds 100kg wegen met het aantal snacks dat ik eet, maar het is voor mij een noodzakelijk iets! Bovendien is eten voor mij zoiezo al een veel duurdere bedoeling doordat ik aan xerostomie lijd (droge mond) waardoor alle droge voeding voor mij uitgesloten is …
