22 reacties

1. doortje | 22/4/2009, 5:45
   

   Heb al 4 keer wat geschreven op dit laatste stukje,en al 4 keer heb ik het uit gewist,ik ben zelf moeder,en zou je zo graag willen helpen,maar dat kan ik niet………………
   ik kan je alleen heel veel wijsheid en sterkte toe wensen………..
   Go for it kim……………………

2. noella | 23/4/2009, 8:32
   

   Kim ik heb het programma gevolgd en nu volg ik jullie via de blog het enige dat ik u wil zeggen is dat jullie volgens mij alle 5 grote LEVENSkunstenaars zijn ondanks de zware strijd die jullie moeten leveren zowel op fysiek als emotioneel vlak , hoed af daarvoor
   Ik kan u alleen maar veel sterkte toe wensen in al wat nog komen zal en Kim wat je ook nog onderneemt doe het op uw manier

3. Brigitte | 23/4/2009, 8:43
   

   Kim,

   Heb je mail gelezen en ik weet echt niet goed wat ik hier moet schrijven. Het is spijtig dat de oude Kim niet meer terugkomt zoals je schrijft, probeer vrede te nemen met de Kim die je nu bent. Je voelt je inderdaad veilig als je alleen bent, maar als je je beter voelt kan je toch maar beter naar buiten gaan en met je Anneke genieten van het mooie weer. Ook ik zou je willen helpen, helaas gaat dat niet.
   Ook ik kan je enkel veel sterkte en moed toewensen.

   groetjes,
   Brigitte

4. Marina | 23/4/2009, 8:54
   

   Dag Kim,

   Ik ben net als Doortje al verschillende keren begonnen aan een bericht… maar ik vind de juiste woorden niet heb enorm bewondering voor je en denk wat is Kim volwassen… maar dat zijn woorden je gaat er niet beter door worden hoe graag ik het ook zou willen!

   Ik wens je heel veel kracht en sterkte ook voor Anneke en je lieve mama bewonder enorm de manier hoe zij met je ziekte probeert om te gaan.
   Dikke warme knuffel,
   Marina

5. Ria Maes | 23/4/2009, 9:08
   

   Dag Kim,

   ik heb hetzelfde probleem als Doortje, denk ik. er is zoveel dat ik zou willen zeggen, zoveel dat ik zou willen doen om je te helpen, maar we kunnen je alleen sterkte wensen en je moed inspreken, al ben ik er me zeer goed van bewust dat het je niet aan moed ontbreekt.

   Heel veel groetjes en een dikke knuffel van iemand die je niet kent, maar wel elke dag met jou en je lotgenoten meeleeft via jullie blogs,

   Ria

6. Lili | 23/4/2009, 9:44
   

   Superdikke knuffel Kim , het moet verschrikkelijk zijn voor jou en je familie

   Sterkte man , liefs Lili

7. noella | 23/4/2009, 9:49
   

   Lieve,moedige Kim hoeveel kan een mens verdragen, hoeveel kan een lichaam aan ik weet het niet ,maar welke beslissing je ook neemt het zal de juiste zijn ik heb jullie sinds het programma begon gevolgd en ik vind dat jullie alle 5 grote LEVENSkunstenaars zijn ondanks de zware strijd die jullie moeten leveren zowel op fysiek als emotioneel vlak , hoed af daarvoor
   Ik kan u en uw dierbaren alleen maar veel sterkte toe wensen in al wat nog komen zal en Kim wat je ook onderneemt doe het op uw manier

8. rita | 23/4/2009, 12:15
   

   Dag Kim,

   Vandaag is het moeilijk om iets neer te schrijven,ik denk steeds aan de oude Kim,die geniet van de kleine dingen.Je moet dat natuurlijk op jouw manier aanvaarden,ik kan zo maar niet zeggen “geniet van het zonnetje”,want in je binnenste is dat er niet.Maar je moet denken,al wat je bereikt hebt of nog gaat bereiken dat doe je enkel voor jezelf,het maakt niet uit hoe.
   Maar probeer toch niet “alleen” tussen vier muren te zitten.
   Ik wil maar één ding en dat is je moed geven.
   Dikke knuffel voor jou en Anneke, groetjes rita

9. van immerseel chris | 23/4/2009, 12:30
   

   Sorry Kim ik vind mijn woorden niet om hier een antwoord op te geven.
   Maar toch ben jij een jongen om heel trots op te zijn.
   Veel sterkte vanwege Chris.

10. marleen | 23/4/2009, 6:34
    

    Heel moeilijk om te reageren..zoals de vorige bloggers. Als je gezond bent maak je zowizo plannen. Maar voor jou lieve Kim moet het niet gemakkelijk zijn…Ik kan jou alleen maar veel sterkte toewensen,en een warme knuffel. Jammer dat we niet meer kunnen doen x

11. Ingrid | 23/4/2009, 7:54
    

    Hej Kim.
    ja man ,wat kunnen we zeggen ,dit is wel duidelijk een zeer zware periode voor je.We willen je met z’en allen helpen,maar hoe???
    Ik vrees dat we je van op afstand enkel kunnen en ook zeker willen steunen en troosten,maar daar helpen we je niet mee he!!!!we moeten je door deze moeilijke periode door helpen,maar ja hoe is dat? hoe doe je zoiets?probeer wat rust terug te vinden in je geest en denken,
    en je thuiskomen te aanvaarden als een veilige plaats.Zit niet teveel op je eentje,een mens is hiervoor niet gemaakt.
    Ik voel ontzettend met je mee,maar wat kan ik hier nog meer over zeggen ?
    Ik zend je veel rust en sterkte uit Antwerpen.
    Ingrid

12. Tinne | 23/4/2009, 7:58
    

    Dag Kim,leef met een dag Kim de dag waar je in zit,het is zo wel al moeilijk genoeg.
    Troost woorden heb ik niet voor jou maar wel een supermegagrote kuffel.
    liefs
    Tinne

13. Patricia (collega en vriendin van Natacha) | 23/4/2009, 10:11
    

    Kim en Anneke (en de mamaatjes)
    Pijn of geen pijn, goed of slecht, blijgezind of humeurig, fysisch redelijk of emotioneel slecht, ziek of gezond, leven of dood, Kim toen of Kim nu… JE BLIJFT DIE / ONZE KIM.
    Ah, en die Kim, ja jij schatje, jij maakt het ons weer niet gemakkelijk hé met je contradicties en tegenstrijdigheden. Voilà, je zet ons weer aan tot nadenken
    GOED zo Kim
    Eens de mensen aanzetten tot wat filosoferen en de zin van het leven en het doodgaan verdiepen of er eens bij blijven stilstaan.
    Maar, weet Kim, die eenzaamheid… of neen… dat alleen zijn, voelen en toch niet willen, kan ik me best inbeelden. Zo moeilijk.
    Jaloezie is in jou en jullie gevallen (lotgenoten) een zeker aanvaardbare en menselijke eigenschap.

    Dikke en welgemeende knuffel,

    Patricia

14. Roos | 24/4/2009, 12:10
    

    Dag Kim,

    ook ik blijf net als velen de blogs opvolgen na het programma.
    Ik heb nog nooit durven reageren maar er steekt zoveel gevoel en energie in Uw blog dat er gewoon een dank je wel bij hoort.
    Ik herken zoveel moed in U .
    Zoveel energie en geloof.
    Ik, .. een mama van een zoon van 23 waarbij in decemeber 2008 een hersentumor is vastgesteld heeft mij na het lezen van de vele reactie’s al dikwijls terug bij mijn positieven gebracht.
    In iedere getuigenis van U ga ik mijn zoon beter begrijpen.
    Kim dit lot overkomt U.
    Overkomt mijn zoon en de andere bloggers van het programma.
    U zelf Kim heeft daar niet voor gekozen.
    De manier van strijden is van U.
    De ene dag vol moed de volgende dag machteloos omdat ge U dierbaren teleurstelt.
    Het verdriet waarmee Uw omgeving er mee omgaat is van hen.
    Als ge alleen wilt zijn en wilt huilen……huil dan.
    Als ge alleen wilt zijn en wilt vechten doe dat dan.
    Weet alleen dat Uw eigen berusting een gegeven is.
    Het omgaan van de aanvaarding een feit.
    Iedere dag anders zoals Uw lichaam het aan kan.
    Maar weet kim het is dat lichaam die steigert.
    Uw persoonlijkheid en doorzetting blijft veel mensen bij.
    Familie, vrienden Uw omgeving.
    Jaloers zijn?
    Nee. De onmacht waarom ik?
    Jaloers zijn is anders.
    Waarom ik?
    Het is U volle recht om boos te zijn.

    Bedankt en tot blogs.
    Roos

15. Romina | 24/4/2009, 10:35
    

    Een stukje uit mijn blog, voor jou:

    We hebben nog een stukje lente en een prachtige zomer. Dan pas komt de herfst.
    Ergens zal er wel een “voor altijd�? zijn, al is het maar in mijn hart. De herinneringen zullen blijven, net zoals alle momenten die we gedeeld hebben. Laat ons er maar nog enkele nieuwe maken, herinneringen. Zodat ik later, als ik groot ben, kan denken aan jou en ons met een grote glimlach door de traantjes heen…

    kus vanop afstand

    x

16. hanne | 25/4/2009, 8:47
    

    Kim,
    de scherpe pijn, omdat je leven zo veranderd is. Aanvaarden, makkelijk gezegd, mensen willen je altijd troosten, maar dat kan ook op de zenuwen werken. Die onrust, dat ken ik . Ik leef met je mee omdat ik verdomd weet hoe lastig het leven dat overblijft kan zijn.
    Hanne

17. Patricia (collega en vriendin van Natacha) | 25/4/2009, 1:32
    

    Dag Kim, Anneke en de mamaatjes,

    Aan Roos, (reactie 14)
    Weet Roos dat iedereen nu ook aan jou en je zoon denkt/denken.
    Dit doe(n) ik/wij ook voor Vera , een blogster dat hetzelfde meemaakt als jou . Best NIET leuk voor jullie.
    Dankzij de blog van onze lieve,super, keitoffe, warme, eerlijke, oprechte….Kim komen tal van reacties los en durven mensen hun gevoelens te uiten.
    Het programma en de blogs van ‘Doodgraag Leven’ helpt/helpen ook vele anderen die in diezelfde problematiek en situatie zitten (ook ik heb een zieke zoon van bijna 24 jaar. Welliswaar geen kanker maar mucoviscidose ).

    Ik vind het tof dat je op de blog van Kim reageerde.

    Veeeeeeeeeeeeeel sterkte hé,

    Patricia

18. joske | 25/4/2009, 7:19
    

    Dag Kim
    Het is een tijdje geleden dat ik hier nog ben geweest, heb zelf een paar ingrepen ondergaan in Leuven en geloof me of niet, je bent niet uit mijn hoofd gegaan..ook niet nadat ik mijn zoon die zo oud is als jij een bezoek heb gebracht in het verre Mexico… daar spookte je ook door mijn geest….

    Lieve jongen,
    Soms is er zoveel wat we voelen,
    maar zo weinig wat we kunnen zeggen…
    Ik stuur jou veel liefde en kracht toe, zowel voor jou, Anneke en je mama
    knuffels Joske

19. Martine | 25/4/2009, 7:30
    

    Dag Kim,

    Tegen me moet je niet zeggen het is ok, of het is niet ok?
    Iedere mens met gezond verstand weet, dat hoe je je voelt, lichaamelijk, geestelijk niet ok kan zijn.
    Ik vraag dikwijls alles in orde, gaat het?
    Wetend dat het niet ok is, maar enkel vragend gaat het op die moment, heb je iets nodig, of niet?
    Niets is moeilijker dan je vrijheid constant te moeten inbinden.Zie het elke dag, op men werk.Dit dan wel bij bejaarden.
    Maar of je nu oud bent of jong, niemand wil afhangen , van andere.
    Je bent nog steeds de Kim, en blijft de Kim, ook al moet je veel inbinden.Hou frustrerend het ook soms is.En denk je nu niet in jaren.
    Maar je blijft bezig, alleen dat er nu meer momenten zijn,dat je naar je lichaam moet luisteren, en meer slaapt.Je bezigheden in een heel ander tempo doet.Andere bezigheden hebt als vroeger.Maar je blijft bezig:-), En dat doen niet zovele na.

    Ook dat is Kim

    Heb het al meerdere malen gezegt, mss kan je eens de foto van je longen op t-shirt laten drukken, ofzo.(ja , heb ook zwarte humor)

    Dikke knuffel, je mama

20. Pascale | 25/4/2009, 9:36
    

    Het is onvoorstelbaar hoeveel op deze blog(s) naar boven komt,
    hoeveel doorleefde gevoelens gedeeld worden.
    Ik hoop dat het voor altijd toegankelijk blijft of dat de berichten en reacties hierop in boekvorm gegoten worden.
    Desondanks jullie ziekte zijn jullie allen gulle gevers die diepmenselijk contact mogelijk maken.

    Het is waar wat Roos zegt, ieder strijd op zijn of haar manier en dat wisselt voortdurend naargelang …

    Loslaten is erg moeilijk en gaat niet over 1 nacht ijs.

    Liefs,

    Pascale

21. ginette | 26/4/2009, 10:04
    

    lieve kim,
    woorden schieten mij te kort.
    veel mensen leven met je mee maar tenslotte moet je hetzelf allemaal verwerken en de ene dag zal de andere wel niet zijn, he.
    ik stuur je wel een heel dikke knuffel, doe niet zoals mijn broer deed in zijn kankerperiode al zijn emoties wegstoppen en doen alsof er niks aan de hand was, er was wel heel veel aan de hand.
    laat je emoties zien dat kan ook eens goed opluchten. al is het maar een magere troost.
    tot nog eens

22. Rita | 26/4/2009, 12:40
    

    Kim,

    lang geleden,
    dat mijn vingers nog eens over dit toetsenbord gleden,
    moeilijk om gepaste woorden te vinden,
    om de schrijftaal aan mekaar te binden.
    Troost wat is het uit wat bestaat dat,
    gezondheid dat is de grootste schat.
    Zo weinig mensen die het voelen en weten,
    en die altijd andere vergeten.
    Altijd zit ik in gedachten in je buurt,
    maar even oppassen of ik word door Anneke de laan uit gestuurd.
    De boosheid, geen vooruitzicht ik weet een heel klein beetje hoe het voelt,
    en dat is dan weer niet slecht bedoeld.
    Zo jong als je bent en zo moe van het vechten nietwaar,
    het kruipt niet in je kleren zo jaar na jaar.
    En weten dat er geen lange toekomst meer komt,
    dat roep wel meer dan eens verdomd!!!
    Ik wens je weer een hele troep roze olifantjes voor morgen,
    en vele, vele uren zonder zorgen….
    Geniet van Anneke de mama’s en de zon,
    en denk voor één minuut dat je de lotto won.
    Komt daarna dat grote zwarte beest,
    weer helemaal terug in uw geest.
    Dan heb je dat kleine strohalmpje om naar te grijpen,
    maar ach….. waarschijnlijk zal nooit niemand u volledig gegrijpen.
    Dus houd ik maar beter mijn wafel,
    en zet in een sprintje een maaltijd voor mijn huisgenoten op tafel.
    Dag Kim, dag Anneke samen zijn jullie een tof stel,
    en liefde dat is de eerste regel van het spel….

    Warme groet en knuffels
    Rita