Hotel UZ Leuven
Een maand rust … een maand genieten zonder zorgen, zonder problemen en zonder chemo maar helaas … ook hier komt weer een einde aan. Morgen (woensdag) moet ik terug naar Leuven, voor chemo en voor nog wat onderzoeken zoals een ruggenmergpunctie door een extra kwaaltje dat de laatste weken terug is opgedoken; dubbelkijken! Gelukkig weet ik al door de laatste scan dat er geen tumors in men hoofd zitten, ongelukkig weet men nu wel niet wat de oorzaak is en moet ik bijkomende onderzoeken doen. Het zal dus niet een retourtje Leuven worden maar een nachtje Leuven in combinatie met nieuwe chemo die mijn tumoren verder stabiel moeten houden, een tijd van afwachten en twijfel breekt dus weer aan … gelukkig hebben we het zonnetje nog … een terrasje in UZ Leuven kan er dan ook nog wel af!
Doodgaan maakt je gelukkig
Weer een complexe gedachte, een twijfel, een vaststelling … ik ben gelukkig want ik ga dood! Ik zou het bijna geloven als ik kijk naar de wereld rond mij. Veel mensen die ik ken zijn ongelukkig door hun werk, relatie, zelfbeeld, financiën, gezin, … maar zij hebben wel een toekomst voor zich. Maar ik, ik die doodga, ik ben gelukkig. Mijn conclusie is dan ook : Doodgaan maakt je gelukkig! Ik spreek natuurlijk niet voor iedereen, maar het is wel wat ik ervaar en zie … wat denken jullie ervan?
Retourtje Leuven
Leuven … het is zo een beetje mijn tweede woonplaats aan het worden, ook vandaag heb ik weer een hele dag doorgebracht in Leuven (UZ Gasthuisberg). Deze keer was het niet voor chemo maar voor een scan van mijn hoofd … ze willen immers weten of ik nog niet gek ben … wat de uitslag van dit onderzoek zal worden weet ik niet … Ook was het vandaag weer een beetje omgekeerde wereld omdat Anneke mijn vriendin ook naar Leuven moest voor wat extra ijzer. Gelukkig is alles goed & vlot verlopen en heeft ze er zelfs blosende wangetjes van gekregen 
. Ook volgende week worden we weer allebei verwacht, zij terug voor wat extra ijzer en ik bij de beul euh professor voor mijn tanden eens na te kijken … dat gaat afzien worden! Ik heb meer gaten in mijn tanden dan een bol kaas ondertussen als gevolg van de bestraling enkele jaren terug! Gelukkig kan ik mij nu donderdag al eens voorbereiden want dan moet ik ook weer in Leuven zijn voor in het zakje te blazen … ze willen immers weten hoe het gesteld is mijn longinhoud. Al goed dat ik kan rekenen op vervoer van schoonmama of van de ziekteverzekering en anders is er nog altijd de trein … tsjoeke tsjoeke tuut tuut, op naar morgen (woensdag) dat ik thuis kan blijven! Het is zo stilaan een zeldzame gebeurtenis aan het worden … een dagje thuis!
Blub blub
Dit weekend ben ik naar Center Parcs voor een weekendje blub blub & zwem zwem! Hopelijk blijft die zon ook schijnen en dan is het weekend geslaagd!
Update : Het is nu zaterdag en ik ben nog steeds niet verdronken … we blijven dus nog even hier!
Kim’s Kookkunsten
Ja! Vanaf nu wordt dit een culinaire blog en het eerste gerecht dat we gaan klaarmaken is croque banaan!
Benodigheden
- 4 sneetjes brood
- 2 sneden hesp
- smeerboter
- 1 banaan
Eerst smeren we boterhammen langs de buitenkant in met boter (je mag wat overdrijven), vervolgens leggen we de sneetjes hesp er tussen en leg je er 5-6 in stukjes gesneden banaan bovenop. Je stopt alles in je croque machien en je laat afhankelijk van hoe krokant je ze wil hebben 5 tot 10 minuutjes lekker toasten … Het eind resultaat is een croque banaan die je nog kan aanvullen met wat sla of saus naar je goesting …
Voor de mensen die het niet serieus nemen, ik heb het vandaag eens uitgetest … het smaakt naar iets wat je niet gewoon bent maar het is best wel lekker! Oh tot slot … ik ben niet zwanger! Wou gewoon eens iets anders proberen 
Plannen maken voor ‘de toekomst’
Afgelopen woensdag (04/03) was ik nog eens in Leuven voor een scan van mijn longen en hoofd, een scan over mijn toekomst. Het resultaat was helaas niet wat het zou moeten zijn, het is niet positief, ook niet negatief, het was gewoon niet wat het moest zijn. De tumoren zijn niet gekrompen, ze zijn zelfs lichtjes toegenomen. Op dat moment gaan er weer allerlei gedachten door je hoofd, dat over doodgaan, dat over een toekomst die er niet zal zijn. Ook medisch stel je je weer vragen omdat je weet dat het groeien van de tumoren je fysieke toestand er niet op vooruit doet gaan. Een vraag die je dan op dat moment aan jezelf stelt is dan ook “Hoelang blijf ik hier mee doorgaan ?“. Het idee over euthanasie spookt dan ook weer door mijn hoofd. Echter vraag ik me af hoe je zoiets gaat plannen? Sta je ’s morgens op en denk je van “vandaag is het zover” of ga je dat zorgvuldig plannen? Een snelle blik in mijn agenda brengt me dan ook snel tot de vaststelling dat die ideale dag om te sterven niet bestaat. In de zomer is uitgesloten, zon, zee & strand, daar ga je je leven niet voor laten. September is ook uitgesloten als ik denk aan men zussen die dan terug naar school moeten en Oktober al helemaal omdat ik en mijn geliefde verjaren. November ook niet want dan mis ik de kermis en in December is het weeral kerstmis … al die cadeautjes missen? Geen denken aan! Januari zou misschien nog een optie zijn maar dan moet ik de maanden die daarop volgen de leuke verjaardag-feestjes van vrienden en dagen zoals Valentijn missen. April is ook uitgesloten, iedereen zou denken dat het een grap is en Mei … ja … das nog een optie maar dan toch niet dit jaar … misschien volgend jaar … als ik er dan nog ben … of wie weet … van uitstel komt afstel 
Maandag, piekerdag …
Weer een vraag, niet waarom maar over het leven … dat over afscheid nemen … voor wie is dat het moeilijkste?
Voor diegene die dood gaat of voor diegene dat blijft leven en jou dood moet achterlaten? Ik word een herinnering, een gedachte van het leven … van die dat blijven leven … en zij? Wat worden zij voor mij? Ik zal het nooit weten … en zal het ook nooit kunnen zeggen als ik het weet …
De zondag
De zondag … opgestaan om 11u30 met een beetje hoofdpijn van gisteren … een drukke & plezante nacht! Eerst ter gelegenheid van de verjaardag van twee mijn vrienden gaan bowlen (helaas verloren) en daarna enkele pintjes gaan verzetten in de Mille om moe & een beetje zat thuis te komen … Het deed me denken aan vroeger, de dagen dat ik elk weekend een feestje hield …
Maar het is zondag vandaag en dat betekend : stoofvlees met frietjes bij de schoonmama en daarna taart bij Moeke! Zondag! Here I come!
