Doodgaan maakt je gelukkig
Weer een complexe gedachte, een twijfel, een vaststelling … ik ben gelukkig want ik ga dood! Ik zou het bijna geloven als ik kijk naar de wereld rond mij. Veel mensen die ik ken zijn ongelukkig door hun werk, relatie, zelfbeeld, financiën, gezin, … maar zij hebben wel een toekomst voor zich. Maar ik, ik die doodga, ik ben gelukkig. Mijn conclusie is dan ook : Doodgaan maakt je gelukkig! Ik spreek natuurlijk niet voor iedereen, maar het is wel wat ik ervaar en zie … wat denken jullie ervan?
21 reacties
Dag Kim,
Inderdaad, ik begrijp je gevoel, ikzelf als je mama, heb sinds je ziek zijn ook dat gevoel, doodgaan is de enige zekerheid in je leven.En is voor zovele heel beangstig.
Alles kunnen relativeren, en verder doen, gaan, met je leven, gezond of ziek.Dat is de kunst van het leven.
Gevoelens, zijn steeds momenten opnames,van wat je juist gedaan hebt of meegemaakt hebt.
En de rust metjezelf vinden.
Het is niet iemand of door iets dat je gelukkig bent, maar is een gevoel dat jezelf moet willen, gelukkig zijn.
Kan alleen maar zeggen, als jij gelukkig bent, is je mama het ook al veel meer, dat in nu éénmaal het gevoel van ouder te zijn.
Dikke knuf
Martine(je mama)
ik kan je wel volgen ja,vooral om dat jij weet wat je toekomst gaat worden,wij weten het niet,maar ook wij kunnen een toekomst hebben,net zo als jij.
want het is niet omdat jij weet dat je dood gaat,dat wij er morgen nog zijn…………….als de kaars op is,is hij op…………ook voor ons………..
ja ik begrijp je wel,alhoewel het een hele gedachten is natuurlijk.
en inderdaad,je zal maar naar school gaan en ze knallen je neer,of je gaat naar de halfvasten carnaval en steken je neer.
een geweer of mes is tegen woordig even gewoon als een bic in je schooltas……….
sterkte ermee…………en dat je nog maar heel lang mag blijven…………….
Tja Kim,
misschien is dat niet zo onlogisch. Gezonde mensen die nooit eerder iets meemaakten, beseffen dikwijls niet hoe “kostbaar” het leven is.
Mensen die met een levensbedreigende ziekte te kampen hebben, weten maar al te goed hoe de dingen gerelativeerd kunnen worden.
Genieten van het essentiële, jezelf graag blijven zien, dat maakt een mens gelukkig.
Houden zo Kim!
Hilde
he Kim,
doodgaan maakt niet gelukkig, maar mensen maken zichzelf dood en ongelukkig. ze willen almaar meer, en weten niet meer wat van essentiel belang is. Gij die ziek bent,je hecht je meer aan andere waarden, gezondheid, leven… Je gaat ook het leven anders bekijken, je leeft ook intenser, je geniet zoveel mogelijk van kleine dingen, die voor andere vaak onbelangrijk zijn en voorbij gaan aan hun ogen. daarom ben je gelukkig, omdat je een boel balast over boord gooit, je relativeert meer, zo denk ik erover. sinds mijn ziekte gooi ik ook meer dingen overboord en geniet van elke dag, van elk moment. voor jou zou ik zeggen, GENIET en LEEF, en WEES GELUKKIG!
Dag Kim,
Inderdaad als je dicht bij de dood staat,ga je anders gaan denken. Ben je ook gelukkiger met de simpele dingen.Daarom ben ik soms wel blij is misschien een raar woord,maar wij met kanker weten dat we dood gaan.(iedereen gaat dood natuurlijk
) Wij kunnen afscheid nemen,van onze dierbaren en proberen van iedere dag het beste van te maken. Dat wil niet zeggen dat ik ook niet eens een slechte dag heb,of me aan dingen erger. Meestal zijn die dingen dan te wijten aan pijn.
Wij zijn meestal gelukkig met de simpele dingen,zoals de zon die schijnt,vogeltjes die fluiten,de natuur die in bloei komt. Genieten van mien frietjes met een rauw geklopt ei. Een mooie dag met je dierbaren. Soms vergeten we de simpele dingen.
WORD WAKKER MENSEN EN GENIET VEN HET HEDEN EN WEES BLIJ!
Maria
xxx
Kim,
Het enige verschil is dat wij, ongeveer, weten waneer het hier gedaan is. Daardoor zijn we er bij momenten ook mee bezig. Anderzijds er is hier niemand gekomen om te blijven denk ik dan. Ik vraag me af of ik hoe lang ik met mijn voorspellers een loopje kan nemen. Elk mooi moment is er eentje bij.
lieve
Hej Kim.
Neen doodgaan maakt niet gelukkig,zeker niet, enkel als je veel pijn hebt,of echt niet meer kan,dan zou dit een verlossing kunnen zijn.
We gaan hier niet hypocriet doen en het tegendeel beweren.
Waarom vechten we anders allemaal zo om te blijven.? maar het moet leefbaar zijn ,en draaglijk natuurlijk.
Hopelijk kunnen we nog allen lang met elkaar speculeren en piekeren,maar we beseffen genoeg dat het een zeer kostbaar gegeven is.(LEVEN).
Hou je sterk en tot later,
Regenachtige maar welgemeende groeten uit Antwerpen voor jou en Anneke.
Ingrid
Ja Kim Leven heeft ook vele mindere mooie kanten. We worden dag na dag geconfronteert met veel negatieve dingen. Lees de krant…kijk naar het nieuws…mensen hebben angst voor de toekomst,daardoor genieten ze niet van de dag die er is. Mensen zijn bang om hun werk te verliezen,om ziek te worden….. Het gevoel gelukkig te zijn boezemt zelfs angst in. Hoelang ???? Wat hangt er ons boven het hoofdt!!!! Vandaag valt alles mee en morgen kan het gedaan zijn. Ik probeer van iedere dag te genieten…maar soms lukt mij dat ook niet. Alleen al de blogs volgen maakt me verdrietig. Te weten dat jullie pijn lijden en afzien. We zouden maar volmaakt gelukkig kunnen zijn als NIEMAND pijn of verdriet heeft…..MAAR DAT BESTAAT NIET. Gisteren is een collega van mij haar zoon verongelukt 22 jaar…in de fleur van zijn leven. Die jongen ken ik niet …toch maakt het me heel verdrietig. Daarom kunnen we niet echt gelukkig zijn. Iedereen moet zoveel verwerken in het LEVEN…..Gemakkelijk gezegd GENIET VAN HET LEVEN. Tis niet gemakkelijk he…. xxx
Kim ja dat is wat je denkt…maar we gaan allemaal wel dood. In de meeste gevallen weet je misschien niet op welke manier.Ook jij kan hier nog jaren lopen. Dit is zeker niet bedoeld als troost maar als waarheid. Gelukkig…..weetnie….heel eerlijk daar heb je recht op.Zelf vind ik het leven niet zo rozegeur en maneschijn. Heb nooit ouders gekend,heb geen familie,,,,jemoet vooralles vechten en strijden. Heel eerlijk heb ikal dikwijls gedacht..wou dat voorbij was…eindelijk zalige rust….niet meer vechten…geen mes meer in de rug krijgen…niet meer bedrogen worden door mensen die alles doen voor geld en zo veel meer. Maar als ikdan heel die mooie natuur zie, al die prachtdieren, heel dat machtige sterrenstelsel ja dan denk ik..
Ondanks de klaarblijkelijke on-zin geloof iktoch dat het leven zin heeft. Ik berust erin dat ik deze “zin” niet met mijn verstand kan bevatten.Het ooit “doodgaan” is ook een levensproces.Iets dat we allemaal,zo moedig mogelijk, zullen moeten ervaren.
Het is wel zo dat sommigen 100 worden en anderen 10. Waarom??? ikweet het niet
Wat ik wel weet is dat in de oneindigheid ook 100 jaar niks is.
We kunnen alleen trachten ,van alles het beste en het mooiste te maken
Ook van het afscheid. Voor mezelf is dat dan ook trachten het zo bewust mogelijk me te maken. Het overkomt je maar één keer
liefs astrid
het gaat niet zozeer om het doodgaan, maar op welke manier en alleen of omringd door dierbaren……
En is het een mooie dood, of een enge, een pijnloze of een pijnlijke….Een eenzame of een familie (feest).
Iedereen wil misschien wel eens dood, maar als je ervoor staat is het wel definitief, er is geen weg terug dan. De verantwoordelijken die dienst hadden toen mijn moeder overging, die wens ik DOOD.
He Kim,
een beetje raar maar ik begrijp u wel.
Ikzelf ben verzorgende van beroep, mijn doel is de mensen zo goed mogelijk te helpen. Ik heb er het heel moeilijk mee om afscheid te moeten nemen van mensen die ik ken of amper ken. Maar ik begrijp dat het voor sommige mensen het enige uitzicht is en het een bevrijding vinden. Of hoe je het ook bekijkt. Ik vindt het heel moedig en wens u en uw familie heel veel sterkte toe.
Vele lieve groeten van marina.
hey,
ik zou dit toch willen nuanceren : “doodgaan” maakt volgens mij nooit gelukkig, dood “zijn” in sommige gevallen misschien wel, alhoewel, het leven is een geschenk en veel te waardevol om bij het opduiken van een probleem te zeggen “dan wil ik liever dood”.
Ik hou meer van mensen die de uitdaging van het leven aangaan en er niet van onder muizen door dood te willen. Trouwens, we gaan allemaal dood, alleen is het in jouw geval concreter. ik kan zo dadelijk de deur uitstappen, een ongeval krijgen en sterven. De dood hoort jammer genoeg bij het leven en vanaf de geboorte zijn we er elke dag een stapje dichter bij. Als we daar elke dag 24 uur aan zouden denken, dan zouden we niet het maximum uit elke dag halen, meer nog, dan zouden we zelfs geen leven hebben!
he Kim,
ik hoop van harte dat je bewust mag afscheid nemen, of zoals jij zegt: gelukkig afscheid nemen maar eigenlijk hoop ik dat je eerst nog een tijd bewust mag genieten
liefs, wiske
Zeg Kimmeke,
Doodgaan maakt gelukkig? Waar haal je het! Het maakt zoveel anderen ongelukkig zelle!
In sommige gevallen van onmenselijk afzien, ja dan kan ik begrijpen dat ne mens zegt oef… hij is mogen gaan en van pijn verlost. Zoals bij mijn vader toen hij is heengegaan, ergens waren we heel bedroefd maar vanbinnen toch gelukkig dat het strijden voor hem voorbij was omdat het onmenselijk was geworden. Niemand is ooit teruggekomen om te zeggen hoe het daarna is hé als er een daarna nog zou zijn.
Ik hoop zo dat wij jullie allen nog heel lang mogen houden al kennen we jullie niet persoonlijk, toch hebben we veel aan jullie blog en menszijn.
Nog heel veel plezier tesamen en een lange warme zomer zelle.
Groetjes,
Vera
Dag Kim,
Ik denk niet dat doodgaan iemand gelukkig maakt,maar ik denk wel dat je door al je ervaringen vooral de KUNST geleerd hebt om GELUKKIG TE LEVEN
Groetjes,
Noella
Dag Kim,
Een beetje een nare gedachte,maar ik kan begrijpen dat dit in je hoofd speelt,ik als gezonde mens zou pas ongelukkig zijn moest er iemand heengaan die diebaar voor me is.
Want wat houd he leven in:
één doel om te bereiken,
één hindernis om te overwinnen,
één dal om te nemen,
één weg om in te slaan,
Het leven om voor te gaan!!
Nog een fijn en knus weekend voor jullie,
Knuffel van Rita
Dag Kim,
Alle respect voor je mening,maar volgens mij maakt doodgaan zeker niet gelukkig.Waarom vecht iedereen dan ,met alle ongemakken erbij om wat langer te kunnen leven.
Nu dat is mijn persoonlijke mening.
Ik heb lang gewacht om hier te replyen. Gewoon omdat ik het niet weet. Kan je de dingen beter en vlugger relativeren als je doodgaat? Ja, dat is een feit. Het is zelfs zo dat je de dingen beter en vlugger kan relativeren als iemand doodgaat die je graag ziet. Maar betekent dat echt dat je gelukkiger bent? Ben je dan niet gelukkiger als je onwetend de dramaqueen uithangt voor alle keine dingetjes omdat je niet beter weet? Omdat je geen echte pijn kent?
Zo denk ik er wat over. Ik ben gewoon fantastisch en uniek, want ik heb iemand die doodgaat die ik echt supergraag zie en toch kan ik nog steeds de dramaqueen uithangen voor kleine dingen. Wat ik dan wel doe is achteraf zeggen “ohja, ‘t is zo erg nog niet, ‘zolang we maar gezond zijn’” maar dat maakt toch de kleine dingen niet altijd minder erg.
Als ik een boete krijg omdat ik bel terwijl ik rij dan kan ik nog altijd passievol vloeken.
Als mijn vriendje eens niet zo lief is kan ik nog steeds snotteren als een 14 jarige puber
Als ik de controle verlies op mijn werk kan ik nog steeds gedesoriënteerd geraken
Maar, ik kan in een warm bad zitten met mijn vriendje en ten volle beseffen dat dit de momenten zijn die mijn leven maken. Dat dit geluk is en dat dit de dingen zijn die je later het meest zal koesteren. Wat ervoor zorgt dat ik echt wel meer en bewuster geniet. Het zorgt ervoor dat mijn momenten van geluk intenser zijn.
Dus…. Maakt doodgaan gelukkig? Neen, ik denk het niet. Ik denk dat doodgaan gewoon zorgt dat je vlugger kan relativeren en bewuster geniet. I’ve got best of both worlds, maar toch, net zoals velen, moest ik kunnen kiezen, dan had ik dit liever nooit geweten. Dan was ik veel liever het zorgeloze meisje en jongetje geweest die we vroeger waren, vol van de stress en miserie omdat een trein te laat was
Want ook dat, lieve sufferd, was geluk, enkel wisten we dat toen nog niet 
Dag kim
Geniet zoveel mogelijk van de dingen des levens! En laat de dood zo ver mogelijk van je bed blijven. Blijf vechten maar bovenal genieten samen met je Anneke en je lieve mama. Blijf gelukkig leven!
Het allerbeste
Warme groet
Reintje
Beste Kim,
het doet soms zo’n verschrikkelijke pijn je gedachten te lezen…,
je mam bewonder ik mateloos…, ze heeft een prachtvent afgeleverd…
omdat zonder twijfel ze zelf een prachtmens is…
twee grote cado’s voor de wereld
ik ga verder niet begripvol doen, raad geven of interpreteren…
maar het is hier nog niet gedaan..,
er is nog een lange weg te gaan…
narwal
luc boons
Dag kim
mijn zus heeft ook kanker maar ze blijft er tegen vechten en we genieten van elk mooi moment dat we nog kunnen meemaken ieder seizoen is mooi meegenomen soms gaat het wat anders zoals we zouden willen maar aan je blog trek ik mij altijd op
je brengt steeds de optimist in mij terug naar boven
en daar wil ik je voor bedanken en ook voor je moed die je afstraalt op je blog dus Kim bedankt en nog eens bedankt
sorry voor de foutjes als ik schrijf maar leer nog maar juist op de pc werken grtjes Ingrid